https://himalaya-wiki.org/api.php?action=feedcontributions&feedformat=atom&user=%C5%9Arividyaji 2026-04-04T11:29:57Z Wkład użytkownika MediaWiki 1.39.6 https://himalaya-wiki.org/index.php?title=Zodiak_chi%C5%84ski&diff=8967 2017-01-30T10:29:56Z

<p>Śrividyaji: </p> <hr /> <div>'''Zodiak chiński - chiński horoskop'''<br /> [[Plik:Chinskie-znaki-zodiaku.gif|thumb| Chiński Zodiak]]<br /> Zodiak chiński podobnie jak zodiak europejski składa się z 12 znaków. Jednak w przeciwieństwie do zachodniego, cały cykl dzieli się nie tylko na miesiące, ale także 12 lat oraz 12 podwójnych godzin doby. Co więcej, lata również są notowane w cyklu dwunastostopniowym w oparciu o ruch Jowisza. Do oznaczania poszczególnych części cyklu używa się ziemskich gałęzi.<br /> <br /> Dodatkowo wyróżniane jest 5 żywiołów. W wyniku tego cykl zodiaku wraz z żywiołami trwa 60 lat. Znakom zodiaku chińskiego patronują zwierzęta, których cechy charakterystyczne – według tradycji – dominują u ludzi urodzonych pod danym znakiem. Początek roku chińskiego jest ruchomy, i najczęściej wypada w lutym.<br /> Na Zachodzie ogranicza się chiński horoskop tylko do roku, ale według chińskich astrologów, zarówno miesiąc jak i dzień urodzenia mogą mieć wpływ na charakter danej osoby.<br /> <br /> ==Żywioły i planety w chińskim Zodiaku==<br /> <br /> Starożytni chińscy astrologowie używali nazw żywiołów w odniesieniu do 5 głównych planet, z którymi je łączono:<br /> <br /> * Ziemia - Ziemia - Saturn<br /> * Woda - Woda - Merkury<br /> * Ogień - Ogień - Mars<br /> * Wiatr - Drzewo - Jowisz<br /> * Eter - Metal (złoto)- Wenus<br /> <br /> Astrologia chińska uważa, że przeznaczenie człowieka jest ustalane przez pozycję głównych planet, razem z pozycją słońca, księżyca, komet oraz znaku zodiaku i czasu, w którym dana osoba się urodziła. System dwunastoletnich cykli zodiaku zwierzęcego został ustanowiony na podst. obserwacji Jowisza (Roczna Gwiazda; chin. 歳星, Suìxīng).<br /> <br /> ==Znaki Zodiaku w chińskim horoskopie==<br /> <br /> Dla osób urodzonych od 1 stycznia do 20 lutego należy odjąć jeden rok. Dokładna granica zależy od konkretnego roku. <br /> '''Żywioły''': M oznacza metal, W – wodę, D – drewno, O – ogień, Z – ziemię. Oprócz tego czasami uwzględnia się także żywioły Yin i Yang. Lata nieparzyste to Yin, parzyste to Yang.<br /> <br /> # 鼠 Szczur -12 ← M 1900; W 1912; D 1924; O 1936; Z 1948; M 1960; W 1972; D 1984; O 1996; Z 2008; → +12<br /> # 牛 Bawół -12 ← M 1901; W 1913; D 1925; O 1937; Z 1949; M 1961; W 1973; D 1985; O 1997; Z 2009; → +12<br /> # 虎 Tygrys -12 ← W 1902; D 1914; O 1926; Z 1938; M 1950; W 1962; D 1974; O 1986; Z 1998; M 2010 → +12<br /> # 兔 Królik -12 ← W 1903; D 1915; O 1927; Z 1939; M 1951; W 1963; D 1975; O 1987; Z 1999; M 2011 → +12<br /> # 龍 Smok -12 ← D 1904; O 1916; Z 1928; M 1940; W 1952; D 1964; O 1976; Z 1988; M 2000; W 2012 → +12<br /> # 蛇 Wąż -12 ← D 1905; O 1917; Z 1929; M 1941; W 1953; D 1965; O 1977; Z 1989; M 2001; W 2013 → +12<br /> # 馬 Koń -12 ← O 1906; Z 1918; M 1930; W 1942; D 1954; O 1966; Z 1978; M 1990; W 2002; D 2014 → +12<br /> # 羊 Koza -12 ← O 1907; Z 1919; M 1931; W 1943; D 1955; O 1967; Z 1979; M 1991; W 2003; D 2015 → +12<br /> # 猴 Małpa -12 ← Z 1908; M 1920; W 1932; D 1944; O 1956; Z 1968; M 1980; W 1992; D 2004; O 2016 → +12<br /> # 雞 Kogut -12 ← Z 1909; M 1921; W 1933; D 1945; O 1957; Z 1969; M 1981; W 1993; D 2005; → +12<br /> # 狗 Pies -12 ← M 1910; W 1922; D 1934; O 1946; Z 1958; M 1970; W 1982; D 1994; O 2006; → +12<br /> # 豬 Świnia -12 ← M 1911; W 1923; D 1935; O 1947; Z 1959; M 1971; W 1983; D 1995; O 2007; → +12<br /> <br /> ==Bibliografia==<br /> * Jacques Pimpaneau Chiny. Kultura i tradycje, Dialog, Warszawa 2001<br /> <br /> ==Linki zewnętrzne==<br /> [http://ezoteryka-magia-okultyzm.blogspot.com Portal ezoteryczny - horoskopy - magia - joga - tantra]<br /> [[Category:Hasło]]</div>

Śrividyaji https://himalaya-wiki.org/index.php?title=Zodiak_chi%C5%84ski&diff=8966 2017-01-30T10:29:14Z

<p>Śrividyaji: </p> <hr /> <div>'''Zodiak chiński - chiński horoskop'''<br /> [[Plik:Chinskie-znaki-zodiaku.gif|thumb Chiński Zodiak]]<br /> Zodiak chiński podobnie jak zodiak europejski składa się z 12 znaków. Jednak w przeciwieństwie do zachodniego, cały cykl dzieli się nie tylko na miesiące, ale także 12 lat oraz 12 podwójnych godzin doby. Co więcej, lata również są notowane w cyklu dwunastostopniowym w oparciu o ruch Jowisza. Do oznaczania poszczególnych części cyklu używa się ziemskich gałęzi.<br /> <br /> Dodatkowo wyróżniane jest 5 żywiołów. W wyniku tego cykl zodiaku wraz z żywiołami trwa 60 lat. Znakom zodiaku chińskiego patronują zwierzęta, których cechy charakterystyczne – według tradycji – dominują u ludzi urodzonych pod danym znakiem. Początek roku chińskiego jest ruchomy, i najczęściej wypada w lutym.<br /> Na Zachodzie ogranicza się chiński horoskop tylko do roku, ale według chińskich astrologów, zarówno miesiąc jak i dzień urodzenia mogą mieć wpływ na charakter danej osoby.<br /> <br /> ==Żywioły i planety w chińskim Zodiaku==<br /> <br /> Starożytni chińscy astrologowie używali nazw żywiołów w odniesieniu do 5 głównych planet, z którymi je łączono:<br /> <br /> * Ziemia - Ziemia - Saturn<br /> * Woda - Woda - Merkury<br /> * Ogień - Ogień - Mars<br /> * Wiatr - Drzewo - Jowisz<br /> * Eter - Metal (złoto)- Wenus<br /> <br /> Astrologia chińska uważa, że przeznaczenie człowieka jest ustalane przez pozycję głównych planet, razem z pozycją słońca, księżyca, komet oraz znaku zodiaku i czasu, w którym dana osoba się urodziła. System dwunastoletnich cykli zodiaku zwierzęcego został ustanowiony na podst. obserwacji Jowisza (Roczna Gwiazda; chin. 歳星, Suìxīng).<br /> <br /> ==Znaki Zodiaku w chińskim horoskopie==<br /> <br /> Dla osób urodzonych od 1 stycznia do 20 lutego należy odjąć jeden rok. Dokładna granica zależy od konkretnego roku. <br /> '''Żywioły''': M oznacza metal, W – wodę, D – drewno, O – ogień, Z – ziemię. Oprócz tego czasami uwzględnia się także żywioły Yin i Yang. Lata nieparzyste to Yin, parzyste to Yang.<br /> <br /> # 鼠 Szczur -12 ← M 1900; W 1912; D 1924; O 1936; Z 1948; M 1960; W 1972; D 1984; O 1996; Z 2008; → +12<br /> # 牛 Bawół -12 ← M 1901; W 1913; D 1925; O 1937; Z 1949; M 1961; W 1973; D 1985; O 1997; Z 2009; → +12<br /> # 虎 Tygrys -12 ← W 1902; D 1914; O 1926; Z 1938; M 1950; W 1962; D 1974; O 1986; Z 1998; M 2010 → +12<br /> # 兔 Królik -12 ← W 1903; D 1915; O 1927; Z 1939; M 1951; W 1963; D 1975; O 1987; Z 1999; M 2011 → +12<br /> # 龍 Smok -12 ← D 1904; O 1916; Z 1928; M 1940; W 1952; D 1964; O 1976; Z 1988; M 2000; W 2012 → +12<br /> # 蛇 Wąż -12 ← D 1905; O 1917; Z 1929; M 1941; W 1953; D 1965; O 1977; Z 1989; M 2001; W 2013 → +12<br /> # 馬 Koń -12 ← O 1906; Z 1918; M 1930; W 1942; D 1954; O 1966; Z 1978; M 1990; W 2002; D 2014 → +12<br /> # 羊 Koza -12 ← O 1907; Z 1919; M 1931; W 1943; D 1955; O 1967; Z 1979; M 1991; W 2003; D 2015 → +12<br /> # 猴 Małpa -12 ← Z 1908; M 1920; W 1932; D 1944; O 1956; Z 1968; M 1980; W 1992; D 2004; O 2016 → +12<br /> # 雞 Kogut -12 ← Z 1909; M 1921; W 1933; D 1945; O 1957; Z 1969; M 1981; W 1993; D 2005; → +12<br /> # 狗 Pies -12 ← M 1910; W 1922; D 1934; O 1946; Z 1958; M 1970; W 1982; D 1994; O 2006; → +12<br /> # 豬 Świnia -12 ← M 1911; W 1923; D 1935; O 1947; Z 1959; M 1971; W 1983; D 1995; O 2007; → +12<br /> <br /> ==Bibliografia==<br /> * Jacques Pimpaneau Chiny. Kultura i tradycje, Dialog, Warszawa 2001<br /> <br /> ==Linki zewnętrzne==<br /> [http://ezoteryka-magia-okultyzm.blogspot.com Portal ezoteryczny - horoskopy - magia - joga - tantra]<br /> [[Category:Hasło]]</div>

Śrividyaji https://himalaya-wiki.org/index.php?title=Plik:Chinskie-znaki-zodiaku.gif&diff=8965 2017-01-30T10:27:29Z

<p>Śrividyaji: Zodiak chiński</p> <hr /> <div>Zodiak chiński</div>

Śrividyaji https://himalaya-wiki.org/index.php?title=Zodiak_chi%C5%84ski&diff=8964 2017-01-30T10:26:20Z

<p>Śrividyaji: </p> <hr /> <div>'''Zodiak chiński - chiński horoskop'''<br /> <br /> Zodiak chiński podobnie jak zodiak europejski składa się z 12 znaków. Jednak w przeciwieństwie do zachodniego, cały cykl dzieli się nie tylko na miesiące, ale także 12 lat oraz 12 podwójnych godzin doby. Co więcej, lata również są notowane w cyklu dwunastostopniowym w oparciu o ruch Jowisza. Do oznaczania poszczególnych części cyklu używa się ziemskich gałęzi.<br /> <br /> Dodatkowo wyróżniane jest 5 żywiołów. W wyniku tego cykl zodiaku wraz z żywiołami trwa 60 lat. Znakom zodiaku chińskiego patronują zwierzęta, których cechy charakterystyczne – według tradycji – dominują u ludzi urodzonych pod danym znakiem. Początek roku chińskiego jest ruchomy, i najczęściej wypada w lutym.<br /> Na Zachodzie ogranicza się chiński horoskop tylko do roku, ale według chińskich astrologów, zarówno miesiąc jak i dzień urodzenia mogą mieć wpływ na charakter danej osoby.<br /> <br /> ==Żywioły i planety w chińskim Zodiaku==<br /> <br /> Starożytni chińscy astrologowie używali nazw żywiołów w odniesieniu do 5 głównych planet, z którymi je łączono:<br /> <br /> * Ziemia - Ziemia - Saturn<br /> * Woda - Woda - Merkury<br /> * Ogień - Ogień - Mars<br /> * Wiatr - Drzewo - Jowisz<br /> * Eter - Metal (złoto)- Wenus<br /> <br /> Astrologia chińska uważa, że przeznaczenie człowieka jest ustalane przez pozycję głównych planet, razem z pozycją słońca, księżyca, komet oraz znaku zodiaku i czasu, w którym dana osoba się urodziła. System dwunastoletnich cykli zodiaku zwierzęcego został ustanowiony na podst. obserwacji Jowisza (Roczna Gwiazda; chin. 歳星, Suìxīng).<br /> <br /> ==Znaki Zodiaku w chińskim horoskopie==<br /> <br /> Dla osób urodzonych od 1 stycznia do 20 lutego należy odjąć jeden rok. Dokładna granica zależy od konkretnego roku. <br /> '''Żywioły''': M oznacza metal, W – wodę, D – drewno, O – ogień, Z – ziemię. Oprócz tego czasami uwzględnia się także żywioły Yin i Yang. Lata nieparzyste to Yin, parzyste to Yang.<br /> <br /> # 鼠 Szczur -12 ← M 1900; W 1912; D 1924; O 1936; Z 1948; M 1960; W 1972; D 1984; O 1996; Z 2008; → +12<br /> # 牛 Bawół -12 ← M 1901; W 1913; D 1925; O 1937; Z 1949; M 1961; W 1973; D 1985; O 1997; Z 2009; → +12<br /> # 虎 Tygrys -12 ← W 1902; D 1914; O 1926; Z 1938; M 1950; W 1962; D 1974; O 1986; Z 1998; M 2010 → +12<br /> # 兔 Królik -12 ← W 1903; D 1915; O 1927; Z 1939; M 1951; W 1963; D 1975; O 1987; Z 1999; M 2011 → +12<br /> # 龍 Smok -12 ← D 1904; O 1916; Z 1928; M 1940; W 1952; D 1964; O 1976; Z 1988; M 2000; W 2012 → +12<br /> # 蛇 Wąż -12 ← D 1905; O 1917; Z 1929; M 1941; W 1953; D 1965; O 1977; Z 1989; M 2001; W 2013 → +12<br /> # 馬 Koń -12 ← O 1906; Z 1918; M 1930; W 1942; D 1954; O 1966; Z 1978; M 1990; W 2002; D 2014 → +12<br /> # 羊 Koza -12 ← O 1907; Z 1919; M 1931; W 1943; D 1955; O 1967; Z 1979; M 1991; W 2003; D 2015 → +12<br /> # 猴 Małpa -12 ← Z 1908; M 1920; W 1932; D 1944; O 1956; Z 1968; M 1980; W 1992; D 2004; O 2016 → +12<br /> # 雞 Kogut -12 ← Z 1909; M 1921; W 1933; D 1945; O 1957; Z 1969; M 1981; W 1993; D 2005; → +12<br /> # 狗 Pies -12 ← M 1910; W 1922; D 1934; O 1946; Z 1958; M 1970; W 1982; D 1994; O 2006; → +12<br /> # 豬 Świnia -12 ← M 1911; W 1923; D 1935; O 1947; Z 1959; M 1971; W 1983; D 1995; O 2007; → +12<br /> <br /> ==Bibliografia==<br /> * Jacques Pimpaneau Chiny. Kultura i tradycje, Dialog, Warszawa 2001<br /> <br /> ==Linki zewnętrzne==<br /> [http://ezoteryka-magia-okultyzm.blogspot.com Portal ezoteryczny - horoskopy - magia - joga - tantra]<br /> [[Category:Hasło]]</div>

Śrividyaji https://himalaya-wiki.org/index.php?title=Zodiak_chi%C5%84ski&diff=8963 2017-01-30T10:11:26Z

<p>Śrividyaji: </p> <hr /> <div>'''Zodiak chiński - chiński horoskop'''<br /> <br /> Zodiak chiński podobnie jak zodiak europejski składa się z 12 znaków. Jednak w przeciwieństwie do zachodniego, cały cykl dzieli się nie tylko na miesiące, ale także 12 lat oraz 12 podwójnych godzin doby. Co więcej, lata również są notowane w cyklu dwunastostopniowym w oparciu o ruch Jowisza. Do oznaczania poszczególnych części cyklu używa się ziemskich gałęzi.<br /> <br /> Dodatkowo wyróżniane jest 5 żywiołów. W wyniku tego cykl zodiaku wraz z żywiołami trwa 60 lat. Znakom zodiaku chińskiego patronują zwierzęta, których cechy charakterystyczne – według tradycji – dominują u ludzi urodzonych pod danym znakiem. Początek roku chińskiego jest ruchomy, i najczęściej wypada w lutym.<br /> Na Zachodzie ogranicza się chiński horoskop tylko do roku, ale według chińskich astrologów, zarówno miesiąc jak i dzień urodzenia mogą mieć wpływ na charakter danej osoby.<br /> <br /> ==Żywioły i planety w chińskim Zodiaku==<br /> <br /> Starożytni chińscy astrologowie używali nazw żywiołów w odniesieniu do 5 głównych planet, z którymi je łączono:<br /> <br /> Ziemia - Ziemia - Saturn<br /> Woda - Woda - Merkury<br /> Ogień - Ogień - Mars<br /> Wiatr - Drzewo - Jowisz<br /> Eter - Metal (złoto)- Wenus<br /> <br /> Astrologia chińska uważa, że przeznaczenie człowieka jest ustalane przez pozycję głównych planet, razem z pozycją słońca, księżyca, komet oraz znaku zodiaku i czasu, w którym dana osoba się urodziła. System dwunastoletnich cykli zodiaku zwierzęcego został ustanowiony na podst. obserwacji Jowisza (Roczna Gwiazda; chin. 歳星, Suìxīng).<br /> <br /> ==Znaki Zodiaku w chińskim horoskopie==<br /> <br /> Dla osób urodzonych od 1 stycznia do 20 lutego należy odjąć jeden rok. Dokładna granica zależy od konkretnego roku. <br /> '''Żywioły''': M oznacza metal, W – wodę, D – drewno, O – ogień, Z – ziemię. Oprócz tego czasami uwzględnia się także żywioły Yin i Yang. Lata nieparzyste to Yin, parzyste to Yang.<br /> <br /> # 鼠 Szczur -12 ← M 1900; W 1912; D 1924; O 1936; Z 1948; M 1960; W 1972; D 1984; O 1996; Z 2008; → +12<br /> # 牛 Bawół -12 ← M 1901; W 1913; D 1925; O 1937; Z 1949; M 1961; W 1973; D 1985; O 1997; Z 2009; → +12<br /> # 虎 Tygrys -12 ← W 1902; D 1914; O 1926; Z 1938; M 1950; W 1962; D 1974; O 1986; Z 1998; M 2010 → +12<br /> # 兔 Królik -12 ← W 1903; D 1915; O 1927; Z 1939; M 1951; W 1963; D 1975; O 1987; Z 1999; M 2011 → +12<br /> # 龍 Smok -12 ← D 1904; O 1916; Z 1928; M 1940; W 1952; D 1964; O 1976; Z 1988; M 2000; W 2012 → +12<br /> # 蛇 Wąż -12 ← D 1905; O 1917; Z 1929; M 1941; W 1953; D 1965; O 1977; Z 1989; M 2001; W 2013 → +12<br /> # 馬 Koń -12 ← O 1906; Z 1918; M 1930; W 1942; D 1954; O 1966; Z 1978; M 1990; W 2002; D 2014 → +12<br /> # 羊 Koza / Owca -12 ← O 1907; Z 1919; M 1931; W 1943; D 1955; O 1967; Z 1979; M 1991; W 2003; D 2015 → +12<br /> # 猴 Małpa -12 ← Z 1908; M 1920; W 1932; D 1944; O 1956; Z 1968; M 1980; W 1992; D 2004; O 2016 → +12<br /> # 雞 Kogut -12 ← Z 1909; M 1921; W 1933; D 1945; O 1957; Z 1969; M 1981; W 1993; D 2005; → +12<br /> # 狗 Pies -12 ← M 1910; W 1922; D 1934; O 1946; Z 1958; M 1970; W 1982; D 1994; O 2006; → +12<br /> # 豬 Świnia -12 ← M 1911; W 1923; D 1935; O 1947; Z 1959; M 1971; W 1983; D 1995; O 2007; → +12<br /> <br /> ==Bibliografia==<br /> * Jacques Pimpaneau Chiny. Kultura i tradycje, Dialog, Warszawa 2001<br /> <br /> ==Linki zewnętrzne==<br /> [http://ezoteryka-magia-okultyzm.blogspot.com Portal ezoteryczny - horoskopy - magia - joga - tantra]<br /> [[Category:Hasło]]</div>

Śrividyaji https://himalaya-wiki.org/index.php?title=Zodiak_chi%C5%84ski&diff=8962 2017-01-30T10:07:54Z

<p>Śrividyaji: /* Znaki Zodiaku w chińskim horoskopie */</p> <hr /> <div>'''Zodiak chiński - chiński horoskop'''<br /> <br /> Zodiak chiński podobnie jak zodiak europejski składa się z 12 znaków. Jednak w przeciwieństwie do zachodniego, cały cykl dzieli się nie tylko na miesiące, ale także 12 lat oraz 12 podwójnych godzin doby. Co więcej, lata również są notowane w cyklu dwunastostopniowym w oparciu o ruch Jowisza. Do oznaczania poszczególnych części cyklu używa się ziemskich gałęzi.<br /> <br /> Dodatkowo wyróżniane jest 5 żywiołów. W wyniku tego cykl zodiaku wraz z żywiołami trwa 60 lat. Znakom zodiaku chińskiego patronują zwierzęta, których cechy charakterystyczne – według tradycji – dominują u ludzi urodzonych pod danym znakiem. Początek roku chińskiego jest ruchomy, i najczęściej wypada w lutym.<br /> Na Zachodzie ogranicza się chiński horoskop tylko do roku, ale według chińskich astrologów, zarówno miesiąc jak i dzień urodzenia mogą mieć wpływ na charakter danej osoby.<br /> <br /> ==Żywioły i planety w chińskim Zodiaku==<br /> <br /> Starożytni chińscy astrologowie używali nazw żywiołów w odniesieniu do 5 głównych planet, z którymi je łączono:<br /> <br /> Ziemia - Ziemia - Saturn<br /> Woda - Woda - Merkury<br /> Ogień - Ogień - Mars<br /> Wiatr - Drzewo - Jowisz<br /> Eter - Metal (złoto)- Wenus<br /> <br /> Astrologia chińska uważa, że przeznaczenie człowieka jest ustalane przez pozycję głównych planet, razem z pozycją słońca, księżyca, komet oraz znaku zodiaku i czasu, w którym dana osoba się urodziła. System dwunastoletnich cykli zodiaku zwierzęcego został ustanowiony na podst. obserwacji Jowisza (Roczna Gwiazda; chin. 歳星, Suìxīng).<br /> <br /> ==Znaki Zodiaku w chińskim horoskopie==<br /> <br /> Dla osób urodzonych od 1 stycznia do 20 lutego należy odjąć jeden rok. Dokładna granica zależy od konkretnego roku. <br /> '''Żywioły''': M oznacza metal, W – wodę, D – drewno, O – ogień, Z – ziemię. Oprócz tego czasami uwzględnia się także żywioły Yin i Yang. Lata nieparzyste to Yin, parzyste to Yang.<br /> <br /> # 鼠 Szczur -12 ← M 1900; W 1912; D 1924; O 1936; Z 1948; M 1960; W 1972; D 1984; O 1996; Z 2008; → +12<br /> # 牛 Bawół -12 ← M 1901; W 1913; D 1925; O 1937; Z 1949; M 1961; W 1973; D 1985; O 1997; Z 2009; → +12<br /> # 虎 Tygrys -12 ← W 1902; D 1914; O 1926; Z 1938; M 1950; W 1962; D 1974; O 1986; Z 1998; M 2010 → +12<br /> # 兔 Królik -12 ← W 1903; D 1915; O 1927; Z 1939; M 1951; W 1963; D 1975; O 1987; Z 1999; M 2011 → +12<br /> # 龍 Smok -12 ← D 1904; O 1916; Z 1928; M 1940; W 1952; D 1964; O 1976; Z 1988; M 2000; W 2012 → +12<br /> # 蛇 Wąż -12 ← D 1905; O 1917; Z 1929; M 1941; W 1953; D 1965; O 1977; Z 1989; M 2001; W 2013 → +12<br /> # 馬 Koń -12 ← O 1906; Z 1918; M 1930; W 1942; D 1954; O 1966; Z 1978; M 1990; W 2002; D 2014 → +12<br /> # 羊 Koza / Owca -12 ← O 1907; Z 1919; M 1931; W 1943; D 1955; O 1967; Z 1979; M 1991; W 2003; D 2015 → +12<br /> # 猴 Małpa -12 ← Z 1908; M 1920; W 1932; D 1944; O 1956; Z 1968; M 1980; W 1992; D 2004; O 2016 → +12<br /> # 雞 Kogut -12 ← Z 1909; M 1921; W 1933; D 1945; O 1957; Z 1969; M 1981; W 1993; D 2005; → +12<br /> # 狗 Pies -12 ← M 1910; W 1922; D 1934; O 1946; Z 1958; M 1970; W 1982; D 1994; O 2006; → +12<br /> # 豬 Świnia -12 ← M 1911; W 1923; D 1935; O 1947; Z 1959; M 1971; W 1983; D 1995; O 2007; → +12<br /> <br /> ==Bibliografia==<br /> * Jacques Pimpaneau Chiny. Kultura i tradycje, Dialog, Warszawa 2001</div>

Śrividyaji https://himalaya-wiki.org/index.php?title=Zodiak_chi%C5%84ski&diff=8961 2017-01-30T10:06:29Z

<p>Śrividyaji: </p> <hr /> <div>'''Zodiak chiński - chiński horoskop'''<br /> <br /> Zodiak chiński podobnie jak zodiak europejski składa się z 12 znaków. Jednak w przeciwieństwie do zachodniego, cały cykl dzieli się nie tylko na miesiące, ale także 12 lat oraz 12 podwójnych godzin doby. Co więcej, lata również są notowane w cyklu dwunastostopniowym w oparciu o ruch Jowisza. Do oznaczania poszczególnych części cyklu używa się ziemskich gałęzi.<br /> <br /> Dodatkowo wyróżniane jest 5 żywiołów. W wyniku tego cykl zodiaku wraz z żywiołami trwa 60 lat. Znakom zodiaku chińskiego patronują zwierzęta, których cechy charakterystyczne – według tradycji – dominują u ludzi urodzonych pod danym znakiem. Początek roku chińskiego jest ruchomy, i najczęściej wypada w lutym.<br /> Na Zachodzie ogranicza się chiński horoskop tylko do roku, ale według chińskich astrologów, zarówno miesiąc jak i dzień urodzenia mogą mieć wpływ na charakter danej osoby.<br /> <br /> ==Żywioły i planety w chińskim Zodiaku==<br /> <br /> Starożytni chińscy astrologowie używali nazw żywiołów w odniesieniu do 5 głównych planet, z którymi je łączono:<br /> <br /> Ziemia - Ziemia - Saturn<br /> Woda - Woda - Merkury<br /> Ogień - Ogień - Mars<br /> Wiatr - Drzewo - Jowisz<br /> Eter - Metal (złoto)- Wenus<br /> <br /> Astrologia chińska uważa, że przeznaczenie człowieka jest ustalane przez pozycję głównych planet, razem z pozycją słońca, księżyca, komet oraz znaku zodiaku i czasu, w którym dana osoba się urodziła. System dwunastoletnich cykli zodiaku zwierzęcego został ustanowiony na podst. obserwacji Jowisza (Roczna Gwiazda; chin. 歳星, Suìxīng).<br /> <br /> ==Znaki Zodiaku w chińskim horoskopie==<br /> <br /> Dla osób urodzonych od 1 stycznia do 20 lutego należy odjąć jeden rok. Dokładna granica zależy od konkretnego roku. <br /> '''Żywioły''': M oznacza metal, W – wodę, D – drewno, O – ogień, Z – ziemię. Oprócz tego czasami uwzględnia się także żywioły Yin i Yang. Lata nieparzyste to Yin, parzyste to Yang.<br /> <br /> # 鼠 Szczur -12 ← M 1900; W 1912; D 1924; O 1936; Z 1948; M 1960; W 1972; D 1984; O 1996; Z 2008; → +12<br /> # 牛 Bawół -12 ← M 1901; W 1913; D 1925; O 1937; Z 1949; M 1961; W 1973; D 1985; O 1997; Z 2009; → +12<br /> # 虎 Tygrys -12 ← W 1902; D 1914; O 1926; Z 1938; M 1950; W 1962; D 1974; O 1986; Z 1998; M 2010 → +12<br /> # 兔 Królik -12 ← W 1903; D 1915; O 1927; Z 1939; M 1951; W 1963; D 1975; O 1987; Z 1999; M 2011 → +12<br /> # 龍 Smok -12 ← D 1904; O 1916; Z 1928; M 1940; W 1952; D 1964; O 1976; Z 1988; M 2000; W 2012 → +12<br /> # 蛇 Wąż -12 ← D 1905; O 1917; Z 1929; M 1941; W 1953; D 1965; O 1977; Z 1989; M 2001; W 2013 → +12<br /> # 馬 Koń -12 ← O 1906; Z 1918; M 1930; W 1942; D 1954; O 1966; Z 1978; M 1990; W 2002; D 2014 → +12<br /> # 羊 Koza / Owca -12 ← O 1907; Z 1919; M 1931; W 1943; D 1955; O 1967; Z 1979; M 1991; W 2003; D 2015 → +12<br /> # 猴 Małpa -12 ← Z 1908; M 1920; W 1932; D 1944; O 1956; Z 1968; M 1980; W 1992; D 2004; O 2016 → +12<br /> # 雞 Kogut -12 ← Z 1909; M 1921; W 1933; D 1945; O 1957; Z 1969; M 1981; W 1993; D 2005; → +12<br /> # 狗 Pies -12 ← M 1910; W 1922; D 1934; O 1946; Z 1958; M 1970; W 1982; D 1994; O 2006; → +12<br /> # 豬 Świnia -12 ← M 1911; W 1923; D 1935; O 1947; Z 1959; M 1971; W 1983; D 1995; O 2007; → +12<br /> <br /> ==Bibliografia==<br /> * Jacques Pimpaneau Chiny. Kultura i tradycje, Dialog, Warszawa 2001</div>

Śrividyaji https://himalaya-wiki.org/index.php?title=Zodiak_chi%C5%84ski&diff=8960 2017-01-30T10:04:23Z

<p>Śrividyaji: </p> <hr /> <div>'''Zodiak chiński - chiński horoskop'''<br /> <br /> Zodiak chiński podobnie jak zodiak europejski składa się z 12 znaków. Jednak w przeciwieństwie do zachodniego, cały cykl dzieli się nie tylko na miesiące, ale także 12 lat oraz 12 podwójnych godzin doby. Co więcej, lata również są notowane w cyklu dwunastostopniowym w oparciu o ruch Jowisza. Do oznaczania poszczególnych części cyklu używa się ziemskich gałęzi.<br /> <br /> Dodatkowo wyróżniane jest 5 żywiołów. W wyniku tego cykl zodiaku wraz z żywiołami trwa 60 lat. Znakom zodiaku chińskiego patronują zwierzęta, których cechy charakterystyczne – według tradycji – dominują u ludzi urodzonych pod danym znakiem. Początek roku chińskiego jest ruchomy, i najczęściej wypada w lutym.<br /> Na Zachodzie ogranicza się chiński horoskop tylko do roku, ale według chińskich astrologów, zarówno miesiąc jak i dzień urodzenia mogą mieć wpływ na charakter danej osoby.<br /> <br /> ==Żywioły i planety w chińskim Zodiaku==<br /> <br /> Starożytni chińscy astrologowie używali nazw żywiołów w odniesieniu do 5 głównych planet, z którymi je łączono:<br /> <br /> Ziemia - Ziemia - Saturn<br /> Woda - Woda - Merkury<br /> Ogień - Ogień - Mars<br /> Wiatr - Drzewo - Jowisz<br /> Eter - Metal (złoto)- Wenus<br /> <br /> Astrologia chińska uważa, że przeznaczenie człowieka jest ustalane przez pozycję głównych planet, razem z pozycją słońca, księżyca, komet oraz znaku zodiaku i czasu, w którym dana osoba się urodziła. System dwunastoletnich cykli zodiaku zwierzęcego został ustanowiony na podst. obserwacji Jowisza (Roczna Gwiazda; chin. 歳星, Suìxīng).<br /> <br /> ==Znaki Zodiaku w chińskim horoskopie==<br /> <br /> Dla osób urodzonych od 1 stycznia do 20 lutego należy odjąć jeden rok. Dokładna granica zależy od konkretnego roku. <br /> '''Żywioły''': M oznacza metal, W – wodę, D – drewno, O – ogień, Z – ziemię. Oprócz tego czasami uwzględnia się także żywioły Yin i Yang. Lata nieparzyste to Yin, parzyste to Yang.<br /> <br /> 1 鼠 Szczur -12 ← M 1900; W 1912; D 1924; O 1936; Z 1948; M 1960; W 1972; D 1984; O 1996; Z 2008; → +12<br /> 2 牛 Bawół -12 ← M 1901; W 1913; D 1925; O 1937; Z 1949; M 1961; W 1973; D 1985; O 1997; Z 2009; → +12<br /> 3 虎 Tygrys -12 ← W 1902; D 1914; O 1926; Z 1938; M 1950; W 1962; D 1974; O 1986; Z 1998; M 2010 → +12<br /> 4 兔 Królik -12 ← W 1903; D 1915; O 1927; Z 1939; M 1951; W 1963; D 1975; O 1987; Z 1999; M 2011 → +12<br /> 5 龍 Smok -12 ← D 1904; O 1916; Z 1928; M 1940; W 1952; D 1964; O 1976; Z 1988; M 2000; W 2012 → +12<br /> 6 蛇 Wąż -12 ← D 1905; O 1917; Z 1929; M 1941; W 1953; D 1965; O 1977; Z 1989; M 2001; W 2013 → +12<br /> 7 馬 Koń -12 ← O 1906; Z 1918; M 1930; W 1942; D 1954; O 1966; Z 1978; M 1990; W 2002; D 2014 → +12<br /> 8 羊 Koza / Owca -12 ← O 1907; Z 1919; M 1931; W 1943; D 1955; O 1967; Z 1979; M 1991; W 2003; D 2015 → +12<br /> 9 猴 Małpa -12 ← Z 1908; M 1920; W 1932; D 1944; O 1956; Z 1968; M 1980; W 1992; D 2004; O 2016 → +12<br /> 10 雞 Kogut -12 ← Z 1909; M 1921; W 1933; D 1945; O 1957; Z 1969; M 1981; W 1993; D 2005; → +12<br /> 11 狗 Pies -12 ← M 1910; W 1922; D 1934; O 1946; Z 1958; M 1970; W 1982; D 1994; O 2006; → +12<br /> 12 豬 Świnia -12 ← M 1911; W 1923; D 1935; O 1947; Z 1959; M 1971; W 1983; D 1995; O 2007; → +12<br /> <br /> ==Bibliografia==<br /> * Jacques Pimpaneau Chiny. Kultura i tradycje, Dialog, Warszawa 2001</div>

Śrividyaji https://himalaya-wiki.org/index.php?title=Zodiak_chi%C5%84ski&diff=8959 2017-01-30T10:02:16Z

<p>Śrividyaji: Utworzono nową stronę &quot;Zodiak chiński - chiński horoskop Zodiak chiński podobnie jak zodiak europejski składa się z 12 znaków. Jednak w przeciwieństwie do zachodniego, cały cykl dziel...&quot;</p> <hr /> <div>Zodiak chiński - chiński horoskop<br /> <br /> Zodiak chiński podobnie jak zodiak europejski składa się z 12 znaków. Jednak w przeciwieństwie do zachodniego, cały cykl dzieli się nie tylko na miesiące, ale także 12 lat oraz 12 podwójnych godzin doby. Co więcej, lata również są notowane w cyklu dwunastostopniowym w oparciu o ruch Jowisza. Do oznaczania poszczególnych części cyklu używa się ziemskich gałęzi.<br /> <br /> Dodatkowo wyróżniane jest 5 żywiołów. W wyniku tego cykl zodiaku wraz z żywiołami trwa 60 lat. Znakom zodiaku chińskiego patronują zwierzęta, których cechy charakterystyczne – według tradycji – dominują u ludzi urodzonych pod danym znakiem. Początek roku chińskiego jest ruchomy, i najczęściej wypada w lutym.<br /> Na Zachodzie ogranicza się chiński horoskop tylko do roku, ale według chińskich astrologów, zarówno miesiąc jak i dzień urodzenia mogą mieć wpływ na charakter danej osoby.<br /> <br /> ==Żywioły i planety w chińskim Zodiaku==<br /> <br /> Starożytni chińscy astrologowie używali nazw żywiołów w odniesieniu do 5 głównych planet, z którymi je łączono:<br /> <br /> Ziemia - Ziemia - Saturn<br /> Woda - Woda - Merkury<br /> Ogień - Ogień - Mars<br /> Wiatr - Drzewo - Jowisz<br /> Eter - Metal (złoto)- Wenus<br /> <br /> Astrologia chińska uważa, że przeznaczenie człowieka jest ustalane przez pozycję głównych planet, razem z pozycją słońca, księżyca, komet oraz znaku zodiaku i czasu, w którym dana osoba się urodziła. System dwunastoletnich cykli zodiaku zwierzęcego został ustanowiony na podst. obserwacji Jowisza (Roczna Gwiazda; chin. 歳星, Suìxīng).<br /> <br /> ==Znaki Zodiaku w chińskim horoskopie==<br /> <br /> Dla osób urodzonych od 1 stycznia do 20 lutego należy odjąć jeden rok. Dokładna granica zależy od konkretnego roku. <br /> '''Żywioły''': M oznacza metal, W – wodę, D – drewno, O – ogień, Z – ziemię. Oprócz tego czasami uwzględnia się także żywioły Yin i Yang. Lata nieparzyste to Yin, parzyste to Yang.<br /> <br /> 1 鼠 Szczur -12 ← M 1900; W 1912; D 1924; O 1936; Z 1948; M 1960; W 1972; D 1984; O 1996; Z 2008; → +12<br /> 2 牛 Bawół -12 ← M 1901; W 1913; D 1925; O 1937; Z 1949; M 1961; W 1973; D 1985; O 1997; Z 2009; → +12<br /> 3 虎 Tygrys -12 ← W 1902; D 1914; O 1926; Z 1938; M 1950; W 1962; D 1974; O 1986; Z 1998; M 2010 → +12<br /> 4 兔 Królik -12 ← W 1903; D 1915; O 1927; Z 1939; M 1951; W 1963; D 1975; O 1987; Z 1999; M 2011 → +12<br /> 5 龍 Smok -12 ← D 1904; O 1916; Z 1928; M 1940; W 1952; D 1964; O 1976; Z 1988; M 2000; W 2012 → +12<br /> 6 蛇 Wąż -12 ← D 1905; O 1917; Z 1929; M 1941; W 1953; D 1965; O 1977; Z 1989; M 2001; W 2013 → +12<br /> 7 馬 Koń -12 ← O 1906; Z 1918; M 1930; W 1942; D 1954; O 1966; Z 1978; M 1990; W 2002; D 2014 → +12<br /> 8 羊 Koza / Owca -12 ← O 1907; Z 1919; M 1931; W 1943; D 1955; O 1967; Z 1979; M 1991; W 2003; D 2015 → +12<br /> 9 猴 Małpa -12 ← Z 1908; M 1920; W 1932; D 1944; O 1956; Z 1968; M 1980; W 1992; D 2004; O 2016 → +12<br /> 10 雞 Kogut -12 ← Z 1909; M 1921; W 1933; D 1945; O 1957; Z 1969; M 1981; W 1993; D 2005; → +12<br /> 11 狗 Pies -12 ← M 1910; W 1922; D 1934; O 1946; Z 1958; M 1970; W 1982; D 1994; O 2006; → +12<br /> 12 豬 Świnia -12 ← M 1911; W 1923; D 1935; O 1947; Z 1959; M 1971; W 1983; D 1995; O 2007; → +12<br /> <br /> ==Bibliografia==<br /> * Jacques Pimpaneau Chiny. Kultura i tradycje, Dialog, Warszawa 2001</div>

Śrividyaji https://himalaya-wiki.org/index.php?title=Zmora&diff=8736 2017-01-27T17:06:39Z

<p>Śrividyaji: /* Mara */</p> <hr /> <div>[[Plik:Zmora.jpg|thumb|Zmora - nocny dusiołek]] '''Zmora''' – w wierzeniach słowiańskich zwana również '''mara''' - istota pół demoniczna, dusza człowieka żyjącego lub zmarłego, która nocą męczyła śpiących, wysysając z nich krew. Znane jest powiedzenie: &quot;Sen mara - Bóg wiara&quot;.<br /> <br /> Według ludowych podań zmorami zostawały dusze grzesznych niewiast, dusze ludzi skrzywdzonych, zmarłych bez spowiedzi, potępionych. Zmorami często bywały siódme córki danego małżeństwa lub osoby, którym przy chrzcie przekręcono imię, ale &quot;zmorowatość&quot; dotykać też mogła osoby mające zrośnięte nad oczyma brwi lub różnokolorowe oczy. Istnieją wierzenia (m.in. w centralnej Polsce), że zmorą zostaje po śmierci np. osoba, przy której na łożu śmierci (według innych wariantów w czasie chrztu), ktoś odmawiając Pozdrowienie Anielskie, przejęzyczył się i powiedział &quot;Zmoraś Mario&quot; zamiast &quot;Zdrowaś Mario&quot;.<br /> <br /> Zmorę wyobrażano sobie jako wysoką kobietę o nienaturalnie długich nogach i przezroczystym ciele. Można ją było dostrzec przy świetle Księżyca, gdy jego promienie przechodziły przez ciało zmory. Podania przypisują jej zdolność do otwarcia każdego zamka. Umiała też zmieniać się w rozmaite zwierzęta: kota, kunę, żabę, mysz, a także w przedmioty martwe, jak słomka, igła czy agrafka.<br /> <br /> Według podań zmora żywi się krwią. Przychodzi głównie w nocy, sadowi się na piersiach śpiącej osoby, przyciska piersi kolanami i powoduje uderzenie krwi do głowy. W ten sposób pozbawia powoli tchu swoją ofiarę. Spija krew wypływającą nosem lub też nacina zębami żyłkę na skroni lub szyi i wysysa. Ofiara zmory traci siły i energię, które później odzyskuje w naturalny sposób. Mocno wygłodzona zmora potrafiła jednak zabić swoją ofiarę.<br /> <br /> '''Zmora dręcząca konie'''<br /> [[Plik:Zmora kon.jpg|thumb|Zmora dręcząca konie]]<br /> Najedzona krwią, napita, syta zmora udaje się do stajni, gdzie wybiera konia, dosiada go na oklep i udaje się w szaleńczy galop, dbając, by zawsze być oświetloną promieniami księżyca. Długimi nogami opasuje rumaka, steruje nim, bijąc go w kark i po nozdrzach. Kiedy koń osłabnie, zawraca i zostawia wystraszone zwierzę na jego miejscu, w stajni. Niektóre zmory męczyły zwierzęta gospodarskie i sprowadzały na nie pomór. Zmora potrafi zaplatać koniom warkoczyki na grzywie i ogonie, które jest trudno rozpleść. Wedle mądrości ludzi żyjących na wsi - takie warkocze rozcina się szkłem, a zmora, która męczyła zwierzę w nocy - rano pokazuje się podrapana.<br /> <br /> Człowiek dręczony przez zmorę jęczy, poci się i rzuca się na łóżku. Jeśli zatem Słowianin budził się rankiem z uczuciem, że coś go całą noc gniotło w piersiach, często obwiniał za to właśnie zmorę. Mit ten ma zapewne swoje źródło w zjawisku paraliżu sennego. Gdy osoba zaatakowana przez zmorę budziła się, ta natychmiast uciekała. <br /> <br /> By pomóc śpiącemu, którego dręczy zmora, należało zbliżyć się z butelką w prawej ręce, a lewą ręką zagarnąć od głowy śpiącego ku stopom, następnie zakryć ręką i zakorkować naczynie. Butelkę z pochwyconą zmorą należało utopić lub wrzucić w ogień. W wodzie długo słychać kwilenie podobne do kwilenia małego dziecka, w ogniu, gdy pęknie szkło słychać pisk oparzonej zmory, która wraz z dymem jako czarna pręga uchodzi kominem. Skuteczną metodą ochrony przed zmorą była zmiana pozycji snu. Należało położyć się w łóżku odwrotnie, z głową w nogach łoża, bądź nie na wznak. Dodatkowo można było spać ze skrzyżowanymi nogami. <br /> <br /> Sposobem na zabezpieczenie stajni przed zmorą było przybicie nad drzwiami lub na drzwiach zabitej sroki. We wschodniej Polsce sposobem na pozbycie się zmory było powieszenie lustra na drzwiach stajni, zmora ponoć była tak brzydka że zobaczywszy własne odbicie w lustrze uciekała.<br /> <br /> ===Mara===<br /> <br /> '''Mara''' - &quot;demon śmierci&quot; - poświadczone w folklorze ukraińskim, bułgarskim, czeskim i polskim. Ukraińskie Мара/Mára, bułgarskie Мара/Mará, polskie Marzanna, czeskie Mařena itd., staroindyjskie mara (rodzaj męski) &quot;śmierć, zaraza&quot;, Mara - &quot;uosobienie śmierci, demon ciemności; diabeł, zły&quot;, wspólny ario-słowiański derywat z vṛddhi od *moro- &quot;śmierć&quot;.<br /> <br /> ==Bibliografia==<br /> <br /> * Barbara i Adam Podgórscy: Wielka Księga Demonów Polskich - leksykon i antologia demonologii ludowej. Katowice: Wydawnictwo KOS, 2005.<br /> * Kazimierz Władysław Wójcicki: Klechdy, starożytne podania i powieści ludu Polskiego i Rusi. Warszawa: Państwowy Instytut Wydawniczy, 1972.<br /> <br /> ==Linki zewnętrzne==<br /> <br /> [http://ezoteryka-magia-okultyzm.blogspot.com Portal wiedzy ezoterycznej - Nocne straszydła - duchy, zjawy, zmory]<br /> <br /> [[Category:Hasło]]</div>

Śrividyaji https://himalaya-wiki.org/index.php?title=Zmora&diff=8735 2017-01-27T17:05:47Z

<p>Śrividyaji: </p> <hr /> <div>[[Plik:Zmora.jpg|thumb|Zmora - nocny dusiołek]] '''Zmora''' – w wierzeniach słowiańskich zwana również '''mara''' - istota pół demoniczna, dusza człowieka żyjącego lub zmarłego, która nocą męczyła śpiących, wysysając z nich krew. Znane jest powiedzenie: &quot;Sen mara - Bóg wiara&quot;.<br /> <br /> Według ludowych podań zmorami zostawały dusze grzesznych niewiast, dusze ludzi skrzywdzonych, zmarłych bez spowiedzi, potępionych. Zmorami często bywały siódme córki danego małżeństwa lub osoby, którym przy chrzcie przekręcono imię, ale &quot;zmorowatość&quot; dotykać też mogła osoby mające zrośnięte nad oczyma brwi lub różnokolorowe oczy. Istnieją wierzenia (m.in. w centralnej Polsce), że zmorą zostaje po śmierci np. osoba, przy której na łożu śmierci (według innych wariantów w czasie chrztu), ktoś odmawiając Pozdrowienie Anielskie, przejęzyczył się i powiedział &quot;Zmoraś Mario&quot; zamiast &quot;Zdrowaś Mario&quot;.<br /> <br /> Zmorę wyobrażano sobie jako wysoką kobietę o nienaturalnie długich nogach i przezroczystym ciele. Można ją było dostrzec przy świetle Księżyca, gdy jego promienie przechodziły przez ciało zmory. Podania przypisują jej zdolność do otwarcia każdego zamka. Umiała też zmieniać się w rozmaite zwierzęta: kota, kunę, żabę, mysz, a także w przedmioty martwe, jak słomka, igła czy agrafka.<br /> <br /> Według podań zmora żywi się krwią. Przychodzi głównie w nocy, sadowi się na piersiach śpiącej osoby, przyciska piersi kolanami i powoduje uderzenie krwi do głowy. W ten sposób pozbawia powoli tchu swoją ofiarę. Spija krew wypływającą nosem lub też nacina zębami żyłkę na skroni lub szyi i wysysa. Ofiara zmory traci siły i energię, które później odzyskuje w naturalny sposób. Mocno wygłodzona zmora potrafiła jednak zabić swoją ofiarę.<br /> <br /> '''Zmora dręcząca konie'''<br /> [[Plik:Zmora kon.jpg|thumb|Zmora dręcząca konie]]<br /> Najedzona krwią, napita, syta zmora udaje się do stajni, gdzie wybiera konia, dosiada go na oklep i udaje się w szaleńczy galop, dbając, by zawsze być oświetloną promieniami księżyca. Długimi nogami opasuje rumaka, steruje nim, bijąc go w kark i po nozdrzach. Kiedy koń osłabnie, zawraca i zostawia wystraszone zwierzę na jego miejscu, w stajni. Niektóre zmory męczyły zwierzęta gospodarskie i sprowadzały na nie pomór. Zmora potrafi zaplatać koniom warkoczyki na grzywie i ogonie, które jest trudno rozpleść. Wedle mądrości ludzi żyjących na wsi - takie warkocze rozcina się szkłem, a zmora, która męczyła zwierzę w nocy - rano pokazuje się podrapana.<br /> <br /> Człowiek dręczony przez zmorę jęczy, poci się i rzuca się na łóżku. Jeśli zatem Słowianin budził się rankiem z uczuciem, że coś go całą noc gniotło w piersiach, często obwiniał za to właśnie zmorę. Mit ten ma zapewne swoje źródło w zjawisku paraliżu sennego. Gdy osoba zaatakowana przez zmorę budziła się, ta natychmiast uciekała. <br /> <br /> By pomóc śpiącemu, którego dręczy zmora, należało zbliżyć się z butelką w prawej ręce, a lewą ręką zagarnąć od głowy śpiącego ku stopom, następnie zakryć ręką i zakorkować naczynie. Butelkę z pochwyconą zmorą należało utopić lub wrzucić w ogień. W wodzie długo słychać kwilenie podobne do kwilenia małego dziecka, w ogniu, gdy pęknie szkło słychać pisk oparzonej zmory, która wraz z dymem jako czarna pręga uchodzi kominem. Skuteczną metodą ochrony przed zmorą była zmiana pozycji snu. Należało położyć się w łóżku odwrotnie, z głową w nogach łoża, bądź nie na wznak. Dodatkowo można było spać ze skrzyżowanymi nogami. <br /> <br /> Sposobem na zabezpieczenie stajni przed zmorą było przybicie nad drzwiami lub na drzwiach zabitej sroki. We wschodniej Polsce sposobem na pozbycie się zmory było powieszenie lustra na drzwiach stajni, zmora ponoć była tak brzydka że zobaczywszy własne odbicie w lustrze uciekała.<br /> <br /> ===Mara===<br /> <br /> '''Mara''' &quot;demon śmierci&quot; - poświadczone w folklorze ukraińskim, bułgarskim, czeskim i polskim. Ukraińskie Мара/Mára, bułgarskie Мара/Mará, polskie Marzanna, czeskie Mařena itd., staroindyjskie mara (rodzaj męski) &quot;śmierć, zaraza&quot;, Mara - &quot;uosobienie śmierci, demon ciemności; diabeł, zły&quot;, wspólny ario-słowiański derywat z vṛddhi od *moro- &quot;śmierć&quot;.<br /> <br /> ==Bibliografia==<br /> <br /> * Barbara i Adam Podgórscy: Wielka Księga Demonów Polskich - leksykon i antologia demonologii ludowej. Katowice: Wydawnictwo KOS, 2005.<br /> * Kazimierz Władysław Wójcicki: Klechdy, starożytne podania i powieści ludu Polskiego i Rusi. Warszawa: Państwowy Instytut Wydawniczy, 1972.<br /> <br /> ==Linki zewnętrzne==<br /> <br /> [http://ezoteryka-magia-okultyzm.blogspot.com Portal wiedzy ezoterycznej - Nocne straszydła - duchy, zjawy, zmory]<br /> <br /> [[Category:Hasło]]</div>

Śrividyaji https://himalaya-wiki.org/index.php?title=Zmora&diff=8734 2017-01-27T17:03:45Z

<p>Śrividyaji: </p> <hr /> <div>[[Plik:Zmora.jpg|thumb|Zmora - nocny dusiołek]] '''Zmora''' – w wierzeniach słowiańskich zwana również '''mara''' - istota pół demoniczna, dusza człowieka żyjącego lub zmarłego, która nocą męczyła śpiących, wysysając z nich krew. Znane jest powiedzenie: &quot;Sen mara - Bóg wiara&quot;.<br /> <br /> Według ludowych podań zmorami zostawały dusze grzesznych niewiast, dusze ludzi skrzywdzonych, zmarłych bez spowiedzi, potępionych. Zmorami często bywały siódme córki danego małżeństwa lub osoby, którym przy chrzcie przekręcono imię, ale &quot;zmorowatość&quot; dotykać też mogła osoby mające zrośnięte nad oczyma brwi lub różnokolorowe oczy. Istnieją wierzenia (m.in. w centralnej Polsce), że zmorą zostaje po śmierci np. osoba, przy której na łożu śmierci (według innych wariantów w czasie chrztu), ktoś odmawiając Pozdrowienie Anielskie, przejęzyczył się i powiedział &quot;Zmoraś Mario&quot; zamiast &quot;Zdrowaś Mario&quot;.<br /> <br /> Zmorę wyobrażano sobie jako wysoką kobietę o nienaturalnie długich nogach i przezroczystym ciele. Można ją było dostrzec przy świetle Księżyca, gdy jego promienie przechodziły przez ciało zmory. Podania przypisują jej zdolność do otwarcia każdego zamka. Umiała też zmieniać się w rozmaite zwierzęta: kota, kunę, żabę, mysz, a także w przedmioty martwe, jak słomka, igła czy agrafka.<br /> <br /> Według podań zmora żywi się krwią. Przychodzi głównie w nocy, sadowi się na piersiach śpiącej osoby, przyciska piersi kolanami i powoduje uderzenie krwi do głowy. W ten sposób pozbawia powoli tchu swoją ofiarę. Spija krew wypływającą nosem lub też nacina zębami żyłkę na skroni lub szyi i wysysa. Ofiara zmory traci siły i energię, które później odzyskuje w naturalny sposób. Mocno wygłodzona zmora potrafiła jednak zabić swoją ofiarę.<br /> <br /> '''Zmora dręcząca konie'''<br /> [[Plik:Zmora kon.jpg|thumb|Zmora dręcząca konie]]<br /> Najedzona krwią, napita, syta zmora udaje się do stajni, gdzie wybiera konia, dosiada go na oklep i udaje się w szaleńczy galop, dbając, by zawsze być oświetloną promieniami księżyca. Długimi nogami opasuje rumaka, steruje nim, bijąc go w kark i po nozdrzach. Kiedy koń osłabnie, zawraca i zostawia wystraszone zwierzę na jego miejscu, w stajni. Niektóre zmory męczyły zwierzęta gospodarskie i sprowadzały na nie pomór. Zmora potrafi zaplatać koniom warkoczyki na grzywie i ogonie, które jest trudno rozpleść. Wedle mądrości ludzi żyjących na wsi - takie warkocze rozcina się szkłem, a zmora, która męczyła zwierzę w nocy - rano pokazuje się podrapana.<br /> <br /> Człowiek dręczony przez zmorę jęczy, poci się i rzuca się na łóżku. Jeśli zatem Słowianin budził się rankiem z uczuciem, że coś go całą noc gniotło w piersiach, często obwiniał za to właśnie zmorę. Mit ten ma zapewne swoje źródło w zjawisku paraliżu sennego. Gdy osoba zaatakowana przez zmorę budziła się, ta natychmiast uciekała. <br /> <br /> By pomóc śpiącemu, którego dręczy zmora, należało zbliżyć się z butelką w prawej ręce, a lewą ręką zagarnąć od głowy śpiącego ku stopom, następnie zakryć ręką i zakorkować naczynie. Butelkę z pochwyconą zmorą należało utopić lub wrzucić w ogień. W wodzie długo słychać kwilenie podobne do kwilenia małego dziecka, w ogniu, gdy pęknie szkło słychać pisk oparzonej zmory, która wraz z dymem jako czarna pręga uchodzi kominem. Skuteczną metodą ochrony przed zmorą była zmiana pozycji snu. Należało położyć się w łóżku odwrotnie, z głową w nogach łoża, bądź nie na wznak. Dodatkowo można było spać ze skrzyżowanymi nogami. <br /> <br /> Sposobem na zabezpieczenie stajni przed zmorą było przybicie nad drzwiami lub na drzwiach zabitej sroki. We wschodniej Polsce sposobem na pozbycie się zmory było powieszenie lustra na drzwiach stajni, zmora ponoć była tak brzydka że zobaczywszy własne odbicie w lustrze uciekała.<br /> <br /> ===Mara===<br /> <br /> '''Mara''' &quot;demon śmierci&quot; - poświadczone w folklorze ukraińskim, bułgarskim, czeskim i polskim. Ukraińskie Мара/Mára, bułgarskie Мара/Mará, polskie Marzanna, czeskie Mařena itd., staroindyjskie mara (rodzaj męski) &quot;śmierć, zaraza&quot;, Mara - &quot;uosobienie śmierci, demon ciemności; diabeł, zły&quot;, wspólny ario-słowiański derywat z vṛddhi od *moro- &quot;śmierć&quot;.<br /> <br /> ==Bibliografia==<br /> <br /> * Barbara i Adam Podgórscy: Wielka Księga Demonów Polskich - leksykon i antologia demonologii ludowej. Katowice: Wydawnictwo KOS, 2005.<br /> * Kazimierz Władysław Wójcicki: Klechdy, starożytne podania i powieści ludu Polskiego i Rusi. Warszawa: Państwowy Instytut Wydawniczy, 1972.<br /> <br /> ==Linki zewnętrzne==<br /> <br /> [http://ezoteryka-magia-okultyzm.blogspot.com Portal wiedzy ezoterycznej - Nocne straszydła - duchy, zjawy, zmory]</div>

Śrividyaji https://himalaya-wiki.org/index.php?title=Zmora&diff=8733 2017-01-27T17:01:30Z

<p>Śrividyaji: </p> <hr /> <div>[[Plik:Zmora.jpg|thumb|Zmora - nocny dusiołek]] '''Zmora''' – w wierzeniach słowiańskich zwana również '''mara''' - istota pół demoniczna, dusza człowieka żyjącego lub zmarłego, która nocą męczyła śpiących, wysysając z nich krew. Znane jest powiedzenie: &quot;Sen mara - Bóg wiara&quot;.<br /> <br /> Według ludowych podań zmorami zostawały dusze grzesznych niewiast, dusze ludzi skrzywdzonych, zmarłych bez spowiedzi, potępionych. Zmorami często bywały siódme córki danego małżeństwa lub osoby, którym przy chrzcie przekręcono imię, ale &quot;zmorowatość&quot; dotykać też mogła osoby mające zrośnięte nad oczyma brwi lub różnokolorowe oczy. Istnieją wierzenia (m.in. w centralnej Polsce), że zmorą zostaje po śmierci np. osoba, przy której na łożu śmierci (według innych wariantów w czasie chrztu), ktoś odmawiając Pozdrowienie Anielskie, przejęzyczył się i powiedział &quot;Zmoraś Mario&quot; zamiast &quot;Zdrowaś Mario&quot;.<br /> <br /> Zmorę wyobrażano sobie jako wysoką kobietę o nienaturalnie długich nogach i przezroczystym ciele. Można ją było dostrzec przy świetle Księżyca, gdy jego promienie przechodziły przez ciało zmory. Podania przypisują jej zdolność do otwarcia każdego zamka. Umiała też zmieniać się w rozmaite zwierzęta: kota, kunę, żabę, mysz, a także w przedmioty martwe, jak słomka, igła czy agrafka.<br /> <br /> Według podań zmora żywi się krwią. Przychodzi głównie w nocy, sadowi się na piersiach śpiącej osoby, przyciska piersi kolanami i powoduje uderzenie krwi do głowy. W ten sposób pozbawia powoli tchu swoją ofiarę. Spija krew wypływającą nosem lub też nacina zębami żyłkę na skroni lub szyi i wysysa. Ofiara zmory traci siły i energię, które później odzyskuje w naturalny sposób. Mocno wygłodzona zmora potrafiła jednak zabić swoją ofiarę.<br /> <br /> '''Zmora dręcząca konie'''<br /> [[Plik:Zmora kon.jpg|thumb|Zmora dręcząca konie]]<br /> Najedzona krwią, napita, syta zmora udaje się do stajni, gdzie wybiera konia, dosiada go na oklep i udaje się w szaleńczy galop, dbając, by zawsze być oświetloną promieniami księżyca. Długimi nogami opasuje rumaka, steruje nim, bijąc go w kark i po nozdrzach. Kiedy koń osłabnie, zawraca i zostawia wystraszone zwierzę na jego miejscu, w stajni. Niektóre zmory męczyły zwierzęta gospodarskie i sprowadzały na nie pomór. Zmora potrafi zaplatać koniom warkoczyki na grzywie i ogonie, które jest trudno rozpleść. Wedle mądrości ludzi żyjących na wsi - takie warkocze rozcina się szkłem, a zmora, która męczyła zwierzę w nocy - rano pokazuje się podrapana.<br /> <br /> Człowiek dręczony przez zmorę jęczy, poci się i rzuca się na łóżku. Jeśli zatem Słowianin budził się rankiem z uczuciem, że coś go całą noc gniotło w piersiach, często obwiniał za to właśnie zmorę. Mit ten ma zapewne swoje źródło w zjawisku paraliżu sennego. Gdy osoba zaatakowana przez zmorę budziła się, ta natychmiast uciekała. <br /> <br /> By pomóc śpiącemu, którego dręczy zmora, należało zbliżyć się z butelką w prawej ręce, a lewą ręką zagarnąć od głowy śpiącego ku stopom, następnie zakryć ręką i zakorkować naczynie. Butelkę z pochwyconą zmorą należało utopić lub wrzucić w ogień. W wodzie długo słychać kwilenie podobne do kwilenia małego dziecka, w ogniu, gdy pęknie szkło słychać pisk oparzonej zmory, która wraz z dymem jako czarna pręga uchodzi kominem. Skuteczną metodą ochrony przed zmorą była zmiana pozycji snu. Należało położyć się w łóżku odwrotnie, z głową w nogach łoża, bądź nie na wznak. Dodatkowo można było spać ze skrzyżowanymi nogami. <br /> <br /> Sposobem na zabezpieczenie stajni przed zmorą było przybicie nad drzwiami lub na drzwiach zabitej sroki. We wschodniej Polsce sposobem na pozbycie się zmory było powieszenie lustra na drzwiach stajni, zmora ponoć była tak brzydka że zobaczywszy własne odbicie w lustrze uciekała.<br /> <br /> ===Mara===<br /> <br /> '''Mara''' &quot;demon śmierci&quot; - poświadczone w folklorze ukraińskim, bułgarskim, czeskim i polskim. Ukraińskie Мара/Mára, bułgarskie Мара/Mará, polskie Marzanna, czeskie Mařena itd., staroindyjskie mara (rodzaj męski) &quot;śmierć, zaraza&quot;, Mara - &quot;uosobienie śmierci, demon ciemności; diabeł, zły&quot;, wspólny ario-słowiański derywat z vṛddhi od *moro- &quot;śmierć&quot;.<br /> <br /> ==Bibliografia==<br /> <br /> * Barbara i Adam Podgórscy: Wielka Księga Demonów Polskich - leksykon i antologia demonologii ludowej. Katowice: Wydawnictwo KOS, 2005.<br /> * Kazimierz Władysław Wójcicki: Klechdy, starożytne podania i powieści ludu Polskiego i Rusi. Warszawa: Państwowy Instytut Wydawniczy, 1972.<br /> <br /> ==Linki zewnętrzne==<br /> <br /> [http://ezoteryka-magia-okultyzm.blogspot.com Portal wiedzy ezoterycznej]</div>

Śrividyaji https://himalaya-wiki.org/index.php?title=Plik:Zmora_kon.jpg&diff=8731 2017-01-27T16:56:15Z

<p>Śrividyaji: Zmora dręcząca konie</p> <hr /> <div>Zmora dręcząca konie</div>

Śrividyaji https://himalaya-wiki.org/index.php?title=Zmora&diff=8730 2017-01-27T16:55:22Z

<p>Śrividyaji: </p> <hr /> <div>[[Plik:Zmora.jpg|thumb|Zmora - nocny dusiołek]] '''Zmora''' – w wierzeniach słowiańskich zwana również '''mara''' - istota pół demoniczna, dusza człowieka żyjącego lub zmarłego, która nocą męczyła śpiących, wysysając z nich krew. Znane jest powiedzenie: &quot;Sen mara - Bóg wiara&quot;.<br /> <br /> Według ludowych podań zmorami zostawały dusze grzesznych niewiast, dusze ludzi skrzywdzonych, zmarłych bez spowiedzi, potępionych. Zmorami często bywały siódme córki danego małżeństwa lub osoby, którym przy chrzcie przekręcono imię, ale &quot;zmorowatość&quot; dotykać też mogła osoby mające zrośnięte nad oczyma brwi lub różnokolorowe oczy. Istnieją wierzenia (m.in. w centralnej Polsce), że zmorą zostaje po śmierci np. osoba, przy której na łożu śmierci (według innych wariantów w czasie chrztu), ktoś odmawiając Pozdrowienie Anielskie, przejęzyczył się i powiedział &quot;Zmoraś Mario&quot; zamiast &quot;Zdrowaś Mario&quot;.<br /> <br /> Zmorę wyobrażano sobie jako wysoką kobietę o nienaturalnie długich nogach i przezroczystym ciele. Można ją było dostrzec przy świetle Księżyca, gdy jego promienie przechodziły przez ciało zmory. Podania przypisują jej zdolność do otwarcia każdego zamka. Umiała też zmieniać się w rozmaite zwierzęta: kota, kunę, żabę, mysz, a także w przedmioty martwe, jak słomka, igła czy agrafka.<br /> <br /> Według podań zmora żywi się krwią. Przychodzi głównie w nocy, sadowi się na piersiach śpiącej osoby, przyciska piersi kolanami i powoduje uderzenie krwi do głowy. W ten sposób pozbawia powoli tchu swoją ofiarę. Spija krew wypływającą nosem lub też nacina zębami żyłkę na skroni lub szyi i wysysa. Ofiara zmory traci siły i energię, które później odzyskuje w naturalny sposób. Mocno wygłodzona zmora potrafiła jednak zabić swoją ofiarę.<br /> <br /> '''Zmora dręcząca konie'''<br /> <br /> Najedzona krwią, napita, syta zmora udaje się do stajni, gdzie wybiera konia, dosiada go na oklep i udaje się w szaleńczy galop, dbając, by zawsze być oświetloną promieniami księżyca. Długimi nogami opasuje rumaka, steruje nim, bijąc go w kark i po nozdrzach. Kiedy koń osłabnie, zawraca i zostawia wystraszone zwierzę na jego miejscu, w stajni. Niektóre zmory męczyły zwierzęta gospodarskie i sprowadzały na nie pomór. Zmora potrafi zaplatać koniom warkoczyki na grzywie i ogonie, które jest trudno rozpleść. Wedle mądrości ludzi żyjących na wsi - takie warkocze rozcina się szkłem, a zmora, która męczyła zwierzę w nocy - rano pokazuje się podrapana.<br /> <br /> Człowiek dręczony przez zmorę jęczy, poci się i rzuca się na łóżku. Jeśli zatem Słowianin budził się rankiem z uczuciem, że coś go całą noc gniotło w piersiach, często obwiniał za to właśnie zmorę. Mit ten ma zapewne swoje źródło w zjawisku paraliżu sennego. Gdy osoba zaatakowana przez zmorę budziła się, ta natychmiast uciekała. <br /> <br /> By pomóc śpiącemu, którego dręczy zmora, należało zbliżyć się z butelką w prawej ręce, a lewą ręką zagarnąć od głowy śpiącego ku stopom, następnie zakryć ręką i zakorkować naczynie. Butelkę z pochwyconą zmorą należało utopić lub wrzucić w ogień. W wodzie długo słychać kwilenie podobne do kwilenia małego dziecka, w ogniu, gdy pęknie szkło słychać pisk oparzonej zmory, która wraz z dymem jako czarna pręga uchodzi kominem. Skuteczną metodą ochrony przed zmorą była zmiana pozycji snu. Należało położyć się w łóżku odwrotnie, z głową w nogach łoża, bądź nie na wznak. Dodatkowo można było spać ze skrzyżowanymi nogami. <br /> <br /> Sposobem na zabezpieczenie stajni przed zmorą było przybicie nad drzwiami lub na drzwiach zabitej sroki. We wschodniej Polsce sposobem na pozbycie się zmory było powieszenie lustra na drzwiach stajni, zmora ponoć była tak brzydka że zobaczywszy własne odbicie w lustrze uciekała.<br /> <br /> ===Mara===<br /> <br /> '''Mara''' &quot;demon śmierci&quot; - poświadczone w folklorze ukraińskim, bułgarskim, czeskim i polskim. Ukraińskie Мара/Mára, bułgarskie Мара/Mará, polskie Marzanna, czeskie Mařena itd., staroindyjskie mara (rodzaj męski) &quot;śmierć, zaraza&quot;, Mara - &quot;uosobienie śmierci, demon ciemności; diabeł, zły&quot;, wspólny ario-słowiański derywat z vṛddhi od *moro- &quot;śmierć&quot;.<br /> <br /> ==Bibliografia==<br /> <br /> * Barbara i Adam Podgórscy: Wielka Księga Demonów Polskich - leksykon i antologia demonologii ludowej. Katowice: Wydawnictwo KOS, 2005.<br /> * Kazimierz Władysław Wójcicki: Klechdy, starożytne podania i powieści ludu Polskiego i Rusi. Warszawa: Państwowy Instytut Wydawniczy, 1972.</div>

Śrividyaji https://himalaya-wiki.org/index.php?title=Zmora&diff=8729 2017-01-27T16:51:39Z

<p>Śrividyaji: </p> <hr /> <div>[[Plik:Zmora.jpg|thumb|Zmora - nocny dusiołek]] '''Zmora''' – w wierzeniach słowiańskich zwana również '''mara''' - istota pół demoniczna, dusza człowieka żyjącego lub zmarłego, która nocą męczyła śpiących, wysysając z nich krew. Znane jest powiedzenie: &quot;Sen mara - Bóg wiara&quot;.<br /> <br /> Według ludowych podań zmorami zostawały dusze grzesznych niewiast, dusze ludzi skrzywdzonych, zmarłych bez spowiedzi, potępionych. Zmorami często bywały siódme córki danego małżeństwa lub osoby, którym przy chrzcie przekręcono imię, ale &quot;zmorowatość&quot; dotykać też mogła osoby mające zrośnięte nad oczyma brwi lub różnokolorowe oczy. Istnieją wierzenia (m.in. w centralnej Polsce), że zmorą zostaje po śmierci np. osoba, przy której na łożu śmierci (według innych wariantów w czasie chrztu), ktoś odmawiając Pozdrowienie Anielskie, przejęzyczył się i powiedział &quot;Zmoraś Mario&quot; zamiast &quot;Zdrowaś Mario&quot;.<br /> <br /> Zmorę wyobrażano sobie jako wysoką kobietę o nienaturalnie długich nogach i przezroczystym ciele. Można ją było dostrzec przy świetle Księżyca, gdy jego promienie przechodziły przez ciało zmory. Podania przypisują jej zdolność do otwarcia każdego zamka. Umiała też zmieniać się w rozmaite zwierzęta: kota, kunę, żabę, mysz, a także w przedmioty martwe, jak słomka, igła czy agrafka.<br /> <br /> Według podań zmora żywi się krwią. Przychodzi głównie w nocy, sadowi się na piersiach śpiącej osoby, przyciska piersi kolanami i powoduje uderzenie krwi do głowy. W ten sposób pozbawia powoli tchu swoją ofiarę. Spija krew wypływającą nosem lub też nacina zębami żyłkę na skroni lub szyi i wysysa. Ofiara zmory traci siły i energię, które później odzyskuje w naturalny sposób. Mocno wygłodzona zmora potrafiła jednak zabić swoją ofiarę.<br /> <br /> Najedzona krwią, napita, syta zmora udaje się do stajni, gdzie wybiera konia, dosiada go na oklep i udaje się w szaleńczy galop, dbając, by zawsze być oświetloną promieniami księżyca. Długimi nogami opasuje rumaka, steruje nim, bijąc go w kark i po nozdrzach. Kiedy koń osłabnie, zawraca i zostawia wystraszone zwierzę na jego miejscu, w stajni. Niektóre zmory męczyły zwierzęta gospodarskie i sprowadzały na nie pomór. Zmora potrafi zaplatać koniom warkoczyki na grzywie i ogonie, które jest trudno rozpleść. Wedle mądrości ludzi żyjących na wsi - takie warkocze rozcina się szkłem, a zmora, która męczyła zwierzę w nocy - rano pokazuje się podrapana.<br /> <br /> Człowiek dręczony przez zmorę jęczy, poci się i rzuca się na łóżku. Jeśli zatem Słowianin budził się rankiem z uczuciem, że coś go całą noc gniotło w piersiach, często obwiniał za to właśnie zmorę. Mit ten ma zapewne swoje źródło w zjawisku paraliżu sennego. Gdy osoba zaatakowana przez zmorę budziła się, ta natychmiast uciekała. <br /> <br /> By pomóc śpiącemu, którego dręczy zmora, należało zbliżyć się z butelką w prawej ręce, a lewą ręką zagarnąć od głowy śpiącego ku stopom, następnie zakryć ręką i zakorkować naczynie. Butelkę z pochwyconą zmorą należało utopić lub wrzucić w ogień. W wodzie długo słychać kwilenie podobne do kwilenia małego dziecka, w ogniu, gdy pęknie szkło słychać pisk oparzonej zmory, która wraz z dymem jako czarna pręga uchodzi kominem. Skuteczną metodą ochrony przed zmorą była zmiana pozycji snu. Należało położyć się w łóżku odwrotnie, z głową w nogach łoża, bądź nie na wznak. Dodatkowo można było spać ze skrzyżowanymi nogami. <br /> <br /> Sposobem na zabezpieczenie stajni przed zmorą było przybicie nad drzwiami lub na drzwiach zabitej sroki. We wschodniej Polsce sposobem na pozbycie się zmory było powieszenie lustra na drzwiach stajni, zmora ponoć była tak brzydka że zobaczywszy własne odbicie w lustrze uciekała.<br /> <br /> ===Mara===<br /> <br /> '''Mara''' &quot;demon śmierci&quot; - poświadczone w folklorze ukraińskim, bułgarskim, czeskim i polskim. Ukraińskie Мара/Mára, bułgarskie Мара/Mará, polskie Marzanna, czeskie Mařena itd., staroindyjskie mara (rodzaj męski) &quot;śmierć, zaraza&quot;, Mara - &quot;uosobienie śmierci, demon ciemności; diabeł, zły&quot;, wspólny ario-słowiański derywat z vṛddhi od *moro- &quot;śmierć&quot;.<br /> <br /> ==Bibliografia==<br /> <br /> * Barbara i Adam Podgórscy: Wielka Księga Demonów Polskich - leksykon i antologia demonologii ludowej. Katowice: Wydawnictwo KOS, 2005.<br /> * Kazimierz Władysław Wójcicki: Klechdy, starożytne podania i powieści ludu Polskiego i Rusi. Warszawa: Państwowy Instytut Wydawniczy, 1972.</div>

Śrividyaji https://himalaya-wiki.org/index.php?title=Zmora&diff=8728 2017-01-27T16:47:30Z

<p>Śrividyaji: /* Zmora */</p> <hr /> <div>==Zmora==<br /> [[Plik:Zmora.jpg|thumb|Zmora - nocny dusiołek]]<br /> <br /> '''Zmora''' – w wierzeniach słowiańskich istota pół demoniczna, dusza człowieka żyjącego lub zmarłego, która nocą męczyła śpiących, wysysając z nich krew. Znane jest powiedzenie: &quot;Sen mara - Bóg wiara&quot;.<br /> <br /> Według ludowych podań zmorami zostawały dusze grzesznych niewiast, dusze ludzi skrzywdzonych, zmarłych bez spowiedzi, potępionych. Zmorami często bywały siódme córki danego małżeństwa lub osoby, którym przy chrzcie przekręcono imię, ale &quot;zmorowatość&quot; dotykać też mogła osoby mające zrośnięte nad oczyma brwi lub różnokolorowe oczy. Istnieją wierzenia (m.in. w centralnej Polsce), że zmorą zostaje po śmierci np. osoba, przy której na łożu śmierci (według innych wariantów w czasie chrztu), ktoś odmawiając Pozdrowienie Anielskie, przejęzyczył się i powiedział &quot;Zmoraś Mario&quot; zamiast &quot;Zdrowaś Mario&quot;.<br /> <br /> Zmorę wyobrażano sobie jako wysoką kobietę o nienaturalnie długich nogach i przezroczystym ciele. Można ją było dostrzec przy świetle Księżyca, gdy jego promienie przechodziły przez ciało zmory. Podania przypisują jej zdolność do otwarcia każdego zamka. Umiała też zmieniać się w rozmaite zwierzęta: kota, kunę, żabę, mysz, a także w przedmioty martwe, jak słomka, igła czy agrafka.<br /> <br /> Według podań zmora żywi się krwią. Przychodzi głównie w nocy, sadowi się na piersiach śpiącej osoby, przyciska piersi kolanami i powoduje uderzenie krwi do głowy. W ten sposób pozbawia powoli tchu swoją ofiarę. Spija krew wypływającą nosem lub też nacina zębami żyłkę na skroni lub szyi i wysysa. Ofiara zmory traci siły i energię, które później odzyskuje w naturalny sposób. Mocno wygłodzona zmora potrafiła jednak zabić swoją ofiarę.<br /> <br /> Najedzona krwią, napita, syta zmora udaje się do stajni, gdzie wybiera konia, dosiada go na oklep i udaje się w szaleńczy galop, dbając, by zawsze być oświetloną promieniami księżyca. Długimi nogami opasuje rumaka, steruje nim, bijąc go w kark i po nozdrzach. Kiedy koń osłabnie, zawraca i zostawia wystraszone zwierzę na jego miejscu, w stajni. Niektóre zmory męczyły zwierzęta gospodarskie i sprowadzały na nie pomór. Zmora potrafi zaplatać koniom warkoczyki na grzywie i ogonie, które jest trudno rozpleść. Wedle mądrości ludzi żyjących na wsi - takie warkocze rozcina się szkłem, a zmora, która męczyła zwierzę w nocy - rano pokazuje się podrapana.<br /> <br /> Człowiek dręczony przez zmorę jęczy, poci się i rzuca się na łóżku. Jeśli zatem Słowianin budził się rankiem z uczuciem, że coś go całą noc gniotło w piersiach, często obwiniał za to właśnie zmorę. Mit ten ma zapewne swoje źródło w zjawisku paraliżu sennego. Gdy osoba zaatakowana przez zmorę budziła się, ta natychmiast uciekała. <br /> <br /> By pomóc śpiącemu, którego dręczy zmora, należało zbliżyć się z butelką w prawej ręce, a lewą ręką zagarnąć od głowy śpiącego ku stopom, następnie zakryć ręką i zakorkować naczynie. Butelkę z pochwyconą zmorą należało utopić lub wrzucić w ogień. W wodzie długo słychać kwilenie podobne do kwilenia małego dziecka, w ogniu, gdy pęknie szkło słychać pisk oparzonej zmory, która wraz z dymem jako czarna pręga uchodzi kominem. Skuteczną metodą ochrony przed zmorą była zmiana pozycji snu. Należało położyć się w łóżku odwrotnie, z głową w nogach łoża, bądź nie na wznak. Dodatkowo można było spać ze skrzyżowanymi nogami. <br /> <br /> Sposobem na zabezpieczenie stajni przed zmorą było przybicie nad drzwiami lub na drzwiach zabitej sroki. We wschodniej Polsce sposobem na pozbycie się zmory było powieszenie lustra na drzwiach stajni, zmora ponoć była tak brzydka że zobaczywszy własne odbicie w lustrze uciekała.<br /> <br /> ==Mara==<br /> <br /> '''Mara''' &quot;demon śmierci&quot; - poświadczone w folklorze ukraińskim, bułgarskim, czeskim i polskim. Ukraińskie Мара/Mára, bułgarskie Мара/Mará, polskie Marzanna, czeskie Mařena itd., staroindyjskie mara (rodzaj męski) &quot;śmierć, zaraza&quot;, Mara - &quot;uosobienie śmierci, demon ciemności; diabeł, zły&quot;, wspólny ario-słowiański derywat z vṛddhi od *moro- &quot;śmierć&quot;.<br /> <br /> Bibliografia<br /> <br /> Barbara i Adam Podgórscy: Wielka Księga Demonów Polskich - leksykon i antologia demonologii ludowej. Katowice: Wydawnictwo KOS, 2005.<br /> Kazimierz Władysław Wójcicki: Klechdy, starożytne podania i powieści ludu Polskiego i Rusi. Warszawa: Państwowy Instytut Wydawniczy, 1972.</div>

Śrividyaji https://himalaya-wiki.org/index.php?title=Plik:Zmora.jpg&diff=8727 2017-01-27T16:44:15Z

<p>Śrividyaji: Zmora - nocny dusiołek</p> <hr /> <div>Zmora - nocny dusiołek</div>

Śrividyaji https://himalaya-wiki.org/index.php?title=Zmora&diff=8725 2017-01-27T16:41:16Z

<p>Śrividyaji: Utworzono nową stronę &quot;==Zmora== '''Zmora''' – w wierzeniach słowiańskich istota pół demoniczna, dusza człowieka żyjącego lub zmarłego, która nocą męczyła śpiących, wysysając...&quot;</p> <hr /> <div>==Zmora==<br /> <br /> '''Zmora''' – w wierzeniach słowiańskich istota pół demoniczna, dusza człowieka żyjącego lub zmarłego, która nocą męczyła śpiących, wysysając z nich krew. Znane jest powiedzenie: &quot;Sen mara - Bóg wiara&quot;.<br /> <br /> Według ludowych podań zmorami zostawały dusze grzesznych niewiast, dusze ludzi skrzywdzonych, zmarłych bez spowiedzi, potępionych. Zmorami często bywały siódme córki danego małżeństwa lub osoby, którym przy chrzcie przekręcono imię, ale &quot;zmorowatość&quot; dotykać też mogła osoby mające zrośnięte nad oczyma brwi lub różnokolorowe oczy. Istnieją wierzenia (m.in. w centralnej Polsce), że zmorą zostaje po śmierci np. osoba, przy której na łożu śmierci (według innych wariantów w czasie chrztu), ktoś odmawiając Pozdrowienie Anielskie, przejęzyczył się i powiedział &quot;Zmoraś Mario&quot; zamiast &quot;Zdrowaś Mario&quot;.<br /> <br /> Zmorę wyobrażano sobie jako wysoką kobietę o nienaturalnie długich nogach i przezroczystym ciele. Można ją było dostrzec przy świetle Księżyca, gdy jego promienie przechodziły przez ciało zmory. Podania przypisują jej zdolność do otwarcia każdego zamka. Umiała też zmieniać się w rozmaite zwierzęta: kota, kunę, żabę, mysz, a także w przedmioty martwe, jak słomka, igła czy agrafka.<br /> <br /> Według podań zmora żywi się krwią. Przychodzi głównie w nocy, sadowi się na piersiach śpiącej osoby, przyciska piersi kolanami i powoduje uderzenie krwi do głowy. W ten sposób pozbawia powoli tchu swoją ofiarę. Spija krew wypływającą nosem lub też nacina zębami żyłkę na skroni lub szyi i wysysa. Ofiara zmory traci siły i energię, które później odzyskuje w naturalny sposób. Mocno wygłodzona zmora potrafiła jednak zabić swoją ofiarę.<br /> <br /> Najedzona krwią, napita, syta zmora udaje się do stajni, gdzie wybiera konia, dosiada go na oklep i udaje się w szaleńczy galop, dbając, by zawsze być oświetloną promieniami księżyca. Długimi nogami opasuje rumaka, steruje nim, bijąc go w kark i po nozdrzach. Kiedy koń osłabnie, zawraca i zostawia wystraszone zwierzę na jego miejscu, w stajni. Niektóre zmory męczyły zwierzęta gospodarskie i sprowadzały na nie pomór. Zmora potrafi zaplatać koniom warkoczyki na grzywie i ogonie, które jest trudno rozpleść. Wedle mądrości ludzi żyjących na wsi - takie warkocze rozcina się szkłem, a zmora, która męczyła zwierzę w nocy - rano pokazuje się podrapana.<br /> <br /> Człowiek dręczony przez zmorę jęczy, poci się i rzuca się na łóżku. Jeśli zatem Słowianin budził się rankiem z uczuciem, że coś go całą noc gniotło w piersiach, często obwiniał za to właśnie zmorę. Mit ten ma zapewne swoje źródło w zjawisku paraliżu sennego. Gdy osoba zaatakowana przez zmorę budziła się, ta natychmiast uciekała. <br /> <br /> By pomóc śpiącemu, którego dręczy zmora, należało zbliżyć się z butelką w prawej ręce, a lewą ręką zagarnąć od głowy śpiącego ku stopom, następnie zakryć ręką i zakorkować naczynie. Butelkę z pochwyconą zmorą należało utopić lub wrzucić w ogień. W wodzie długo słychać kwilenie podobne do kwilenia małego dziecka, w ogniu, gdy pęknie szkło słychać pisk oparzonej zmory, która wraz z dymem jako czarna pręga uchodzi kominem. Skuteczną metodą ochrony przed zmorą była zmiana pozycji snu. Należało położyć się w łóżku odwrotnie, z głową w nogach łoża, bądź nie na wznak. Dodatkowo można było spać ze skrzyżowanymi nogami. <br /> <br /> Sposobem na zabezpieczenie stajni przed zmorą było przybicie nad drzwiami lub na drzwiach zabitej sroki. We wschodniej Polsce sposobem na pozbycie się zmory było powieszenie lustra na drzwiach stajni, zmora ponoć była tak brzydka że zobaczywszy własne odbicie w lustrze uciekała.<br /> <br /> ==Mara==<br /> <br /> '''Mara''' &quot;demon śmierci&quot; - poświadczone w folklorze ukraińskim, bułgarskim, czeskim i polskim. Ukraińskie Мара/Mára, bułgarskie Мара/Mará, polskie Marzanna, czeskie Mařena itd., staroindyjskie mara (rodzaj męski) &quot;śmierć, zaraza&quot;, Mara - &quot;uosobienie śmierci, demon ciemności; diabeł, zły&quot;, wspólny ario-słowiański derywat z vṛddhi od *moro- &quot;śmierć&quot;.<br /> <br /> Bibliografia<br /> <br /> Barbara i Adam Podgórscy: Wielka Księga Demonów Polskich - leksykon i antologia demonologii ludowej. Katowice: Wydawnictwo KOS, 2005.<br /> Kazimierz Władysław Wójcicki: Klechdy, starożytne podania i powieści ludu Polskiego i Rusi. Warszawa: Państwowy Instytut Wydawniczy, 1972.</div>

Śrividyaji https://himalaya-wiki.org/index.php?title=Piek%C5%82o&diff=8637 2017-01-26T17:30:32Z

<p>Śrividyaji: /* Linki zewnętrzne */</p> <hr /> <div>[[Plik:Pieklo.jpg|thumb|Wizja piekła w sztuce]]'''Piekło''' – to w religiach, które uznają życie pozagrobowe – miejsce przebywania lub stan dusz zmarłych, potępionych za grzechy lub winy wobec bogów, które zostały przez nie popełnione na Ziemi.<br /> <br /> ==Piekło w różnych religiach==<br /> <br /> Według pierwotnych i starożytnych religii - piekło znajdowało się przeważnie pod ziemią, a wyobrażenia doznawanych w nim kar były kształtowane na wzór doczesnych cierpień człowieka. Zesłane za karę do piekła dusze, cierpiały tam głód, pragnienie, tortury, ból, płacz, niewolę, męki, strach i doświadczały niewyobrażalnego cierpienia aby odkupić swoje ziemskie przewiny. W piekle mieściła się także siedziba złych duchów i diabłów, które miały za zadanie ludzi sprowadzać na złą drogę i wciągać do piekła.<br /> <br /> '''Piekło w judaizmie''' <br /> <br /> Według judaizmu, obok podziemnego miejsca do przebywania wszystkich zmarłych (szeol), istnieje miejsce kary dla potępionych (Gehenna).<br /> <br /> '''Piekło w chrześcijaństwie'''<br /> <br /> Według chrześcijaństwa i jego głównego nurtu (katolicyzm, prawosławie i protestantyzm) piekło jest stanem potępionych aniołów i zmarłych ludzi, na zawsze pozbawionych daru oglądania Boga, dręczonych cierpieniami fizycznymi i wyrzutami sumienia. Przez długie lata rozpowszechnione było, zarówno wśród katolików, jak i protestantów, dosłowne rozumienie ognia piekielnego jako powodującego cierpienia fizyczne. <br /> <br /> Piekło w katolicyzmie to stan ostatecznego samowykluczenia z jedności z Bogiem i świętymi. Kościół katolicki od I w. poucza i przypomina o istnieniu piekła jako stanu nieodwołalnego. Do piekła trafiają po śmierci dusze ludzi umierających w stanie grzechu śmiertelnego. Współcześnie uważa się, że kara piekła, przedstawiana jako &quot;ogień wieczny&quot; i polega na wiecznej rozłące duszy z Bogiem. Jednak jeszcze w 1910 roku, według Catholic Encyclopedia, większość teologów katolickich zaliczała do kar piekielnych cierpienia fizyczne i interpretowała ogień piekielny jako dosłowny, materialny ogień, w którym dusze cierpiały wieczną mękę.<br /> <br /> '''Piekło u adwentystów'''<br /> <br /> Według adwentystów Bóg byłby gorszy od największych okrutników, gdyby skazywał ludzi na wieczne męczarnie. Szatan, propagując koncept wiecznego piekła, oskarża w ten sposób Boga o niezwykłe okrucieństwo. Ostatecznie szatan i jego aniołowie spłoną w jeziorze ognia, które nie będzie dosłownie trwać wiecznie, ale będzie wieczne w skutkach.<br /> <br /> '''Nazwy piekła w Biblii'''<br /> <br /> Stary Testament - [[Szeol]], Hinnom <br /> <br /> Nowy Testament - [[Hades]], [[Gehenna]] <br /> <br /> '''Piekło w islamie'''<br /> <br /> Według islamu piekło to miejsce, w którym ogień trawi skórę, po spaleniu odradzającą się na nowo. Niewierzący pozostaną w nim na wieki, wierzący, którzy do niego trafią za grzechy mają zawsze, prędzej czy później szanse na raj.<br /> <br /> '''Piekło w buddyzmie'''<br /> <br /> Według buddyzmu ogólna nazwa dla piekła to naraka. [[Naraka]] zawiera 16 piekieł (w tym 8 gorących i 8 zimnych), a chociaż okres przebywania w nich może być niezmiernie długi, to jednak jest ograniczony. Nauki o piekłach są interpretowane dosłownie, bądź jako symboliczne przedstawienie różnych stanów umysłu.<br /> <br /> '''Piekło w spirytyzmie''' <br /> <br /> Według teorii spirytyzmu, bazującej na przekazach duchów wyższych, zebranej w dziełach Allana Kardeca (zwłaszcza w dziele Niebo i piekło według spirytyzmu), piekło nie istnieje; dobry i sprawiedliwy bóg nie mógłby skazywać żadnego ze swoich dzieci na wieczne męki; w spirytyzmie przyjmuje się, że dusze wciąż się doskonalą poprzez kolejne wcielenia i każda z nich otrzymuje zawsze szansę na poprawę.<br /> <br /> ==Wizje piekła w sztuce== <br /> [[Plik:Dante-wergiliusz.jpg|thumb|Dante i Wergiliusz w piekle]]<br /> <br /> '''Dante i Wirgiliusz w piekle''' – obraz William-Adolphe'a Bouguereau<br /> <br /> W malarstwie wizerunki piekła z dużą ekspresją przedstawiał m.in. Hieronim Bosch i Hans Memling.<br /> <br /> Najbardziej znany literacki obraz piekła zawiera Boska Komedia Dantego. Piekło jako abstrakcyjne miejsce, gdzie człowiek może trafić w już życiu doczesnym, stało się głównym tematem Sezonu w piekle Arthura Rimbauda. W muzyce jednym z bardziej znanych tytułów jest Orfeusz w piekle Offenbacha, jednak piekło offenbachowskie znacznie odbiega od standardowych jego wyobrażeń. W operetce jest to siedziba bogów utożsamianych zresztą z paryskim establishmentem z czasów kompozytora.<br /> Piekło (i jego mieszkańcy) są częstym tematem przysłów.<br /> <br /> ==Bibliografia==<br /> <br /> * Jerzy Prokopiuk, Nieba i piekła, 2001, Uraeus. <br /> * Georges Minois, „Historia piekła&quot; (franc. Histoire de l'enfer), 1994, wyd. pol. 1998, Volumen, przeł.A. Kędzierzawska, B. Szczepańska. <br /> <br /> ==Linki zewnętrzne==<br /> <br /> * [http://ezoteryka-magia-okultyzm.blogspot.com Strona ezoteryczna]<br /> <br /> [[Category:Hasło]]</div>

Śrividyaji https://himalaya-wiki.org/index.php?title=Piek%C5%82o&diff=8636 2017-01-26T17:30:07Z

<p>Śrividyaji: </p> <hr /> <div>[[Plik:Pieklo.jpg|thumb|Wizja piekła w sztuce]]'''Piekło''' – to w religiach, które uznają życie pozagrobowe – miejsce przebywania lub stan dusz zmarłych, potępionych za grzechy lub winy wobec bogów, które zostały przez nie popełnione na Ziemi.<br /> <br /> ==Piekło w różnych religiach==<br /> <br /> Według pierwotnych i starożytnych religii - piekło znajdowało się przeważnie pod ziemią, a wyobrażenia doznawanych w nim kar były kształtowane na wzór doczesnych cierpień człowieka. Zesłane za karę do piekła dusze, cierpiały tam głód, pragnienie, tortury, ból, płacz, niewolę, męki, strach i doświadczały niewyobrażalnego cierpienia aby odkupić swoje ziemskie przewiny. W piekle mieściła się także siedziba złych duchów i diabłów, które miały za zadanie ludzi sprowadzać na złą drogę i wciągać do piekła.<br /> <br /> '''Piekło w judaizmie''' <br /> <br /> Według judaizmu, obok podziemnego miejsca do przebywania wszystkich zmarłych (szeol), istnieje miejsce kary dla potępionych (Gehenna).<br /> <br /> '''Piekło w chrześcijaństwie'''<br /> <br /> Według chrześcijaństwa i jego głównego nurtu (katolicyzm, prawosławie i protestantyzm) piekło jest stanem potępionych aniołów i zmarłych ludzi, na zawsze pozbawionych daru oglądania Boga, dręczonych cierpieniami fizycznymi i wyrzutami sumienia. Przez długie lata rozpowszechnione było, zarówno wśród katolików, jak i protestantów, dosłowne rozumienie ognia piekielnego jako powodującego cierpienia fizyczne. <br /> <br /> Piekło w katolicyzmie to stan ostatecznego samowykluczenia z jedności z Bogiem i świętymi. Kościół katolicki od I w. poucza i przypomina o istnieniu piekła jako stanu nieodwołalnego. Do piekła trafiają po śmierci dusze ludzi umierających w stanie grzechu śmiertelnego. Współcześnie uważa się, że kara piekła, przedstawiana jako &quot;ogień wieczny&quot; i polega na wiecznej rozłące duszy z Bogiem. Jednak jeszcze w 1910 roku, według Catholic Encyclopedia, większość teologów katolickich zaliczała do kar piekielnych cierpienia fizyczne i interpretowała ogień piekielny jako dosłowny, materialny ogień, w którym dusze cierpiały wieczną mękę.<br /> <br /> '''Piekło u adwentystów'''<br /> <br /> Według adwentystów Bóg byłby gorszy od największych okrutników, gdyby skazywał ludzi na wieczne męczarnie. Szatan, propagując koncept wiecznego piekła, oskarża w ten sposób Boga o niezwykłe okrucieństwo. Ostatecznie szatan i jego aniołowie spłoną w jeziorze ognia, które nie będzie dosłownie trwać wiecznie, ale będzie wieczne w skutkach.<br /> <br /> '''Nazwy piekła w Biblii'''<br /> <br /> Stary Testament - [[Szeol]], Hinnom <br /> <br /> Nowy Testament - [[Hades]], [[Gehenna]] <br /> <br /> '''Piekło w islamie'''<br /> <br /> Według islamu piekło to miejsce, w którym ogień trawi skórę, po spaleniu odradzającą się na nowo. Niewierzący pozostaną w nim na wieki, wierzący, którzy do niego trafią za grzechy mają zawsze, prędzej czy później szanse na raj.<br /> <br /> '''Piekło w buddyzmie'''<br /> <br /> Według buddyzmu ogólna nazwa dla piekła to naraka. [[Naraka]] zawiera 16 piekieł (w tym 8 gorących i 8 zimnych), a chociaż okres przebywania w nich może być niezmiernie długi, to jednak jest ograniczony. Nauki o piekłach są interpretowane dosłownie, bądź jako symboliczne przedstawienie różnych stanów umysłu.<br /> <br /> '''Piekło w spirytyzmie''' <br /> <br /> Według teorii spirytyzmu, bazującej na przekazach duchów wyższych, zebranej w dziełach Allana Kardeca (zwłaszcza w dziele Niebo i piekło według spirytyzmu), piekło nie istnieje; dobry i sprawiedliwy bóg nie mógłby skazywać żadnego ze swoich dzieci na wieczne męki; w spirytyzmie przyjmuje się, że dusze wciąż się doskonalą poprzez kolejne wcielenia i każda z nich otrzymuje zawsze szansę na poprawę.<br /> <br /> ==Wizje piekła w sztuce== <br /> [[Plik:Dante-wergiliusz.jpg|thumb|Dante i Wergiliusz w piekle]]<br /> <br /> '''Dante i Wirgiliusz w piekle''' – obraz William-Adolphe'a Bouguereau<br /> <br /> W malarstwie wizerunki piekła z dużą ekspresją przedstawiał m.in. Hieronim Bosch i Hans Memling.<br /> <br /> Najbardziej znany literacki obraz piekła zawiera Boska Komedia Dantego. Piekło jako abstrakcyjne miejsce, gdzie człowiek może trafić w już życiu doczesnym, stało się głównym tematem Sezonu w piekle Arthura Rimbauda. W muzyce jednym z bardziej znanych tytułów jest Orfeusz w piekle Offenbacha, jednak piekło offenbachowskie znacznie odbiega od standardowych jego wyobrażeń. W operetce jest to siedziba bogów utożsamianych zresztą z paryskim establishmentem z czasów kompozytora.<br /> Piekło (i jego mieszkańcy) są częstym tematem przysłów.<br /> <br /> ==Bibliografia==<br /> <br /> * Jerzy Prokopiuk, Nieba i piekła, 2001, Uraeus. <br /> * Georges Minois, „Historia piekła&quot; (franc. Histoire de l'enfer), 1994, wyd. pol. 1998, Volumen, przeł.A. Kędzierzawska, B. Szczepańska. <br /> <br /> ==Linki zewnętrzne==<br /> <br /> * [[http://ezoteryka-magia-okultyzm.blogspot.com Strona ezoteryczna]]<br /> <br /> [[Category:Hasło]]</div>

Śrividyaji https://himalaya-wiki.org/index.php?title=Piek%C5%82o&diff=8635 2017-01-26T17:27:17Z

<p>Śrividyaji: </p> <hr /> <div>[[Plik:Pieklo.jpg|thumb|Wizja piekła w sztuce]]'''Piekło''' – to w religiach, które uznają życie pozagrobowe – miejsce przebywania lub stan dusz zmarłych, potępionych za grzechy lub winy wobec bogów, które zostały przez nie popełnione na Ziemi.<br /> <br /> ==Piekło w różnych religiach==<br /> <br /> Według pierwotnych i starożytnych religii - piekło znajdowało się przeważnie pod ziemią, a wyobrażenia doznawanych w nim kar były kształtowane na wzór doczesnych cierpień człowieka. Zesłane za karę do piekła dusze, cierpiały tam głód, pragnienie, tortury, ból, płacz, niewolę, męki, strach i doświadczały niewyobrażalnego cierpienia aby odkupić swoje ziemskie przewiny. W piekle mieściła się także siedziba złych duchów i diabłów, które miały za zadanie ludzi sprowadzać na złą drogę i wciągać do piekła.<br /> <br /> '''Piekło w judaizmie''' <br /> <br /> Według judaizmu, obok podziemnego miejsca do przebywania wszystkich zmarłych (szeol), istnieje miejsce kary dla potępionych (Gehenna).<br /> <br /> '''Piekło w chrześcijaństwie'''<br /> <br /> Według chrześcijaństwa i jego głównego nurtu (katolicyzm, prawosławie i protestantyzm) piekło jest stanem potępionych aniołów i zmarłych ludzi, na zawsze pozbawionych daru oglądania Boga, dręczonych cierpieniami fizycznymi i wyrzutami sumienia. Przez długie lata rozpowszechnione było, zarówno wśród katolików, jak i protestantów, dosłowne rozumienie ognia piekielnego jako powodującego cierpienia fizyczne. <br /> <br /> Piekło w katolicyzmie to stan ostatecznego samowykluczenia z jedności z Bogiem i świętymi. Kościół katolicki od I w. poucza i przypomina o istnieniu piekła jako stanu nieodwołalnego. Do piekła trafiają po śmierci dusze ludzi umierających w stanie grzechu śmiertelnego. Współcześnie uważa się, że kara piekła, przedstawiana jako &quot;ogień wieczny&quot; i polega na wiecznej rozłące duszy z Bogiem. Jednak jeszcze w 1910 roku, według Catholic Encyclopedia, większość teologów katolickich zaliczała do kar piekielnych cierpienia fizyczne i interpretowała ogień piekielny jako dosłowny, materialny ogień, w którym dusze cierpiały wieczną mękę.<br /> <br /> '''Piekło u adwentystów'''<br /> <br /> Według adwentystów Bóg byłby gorszy od największych okrutników, gdyby skazywał ludzi na wieczne męczarnie. Szatan, propagując koncept wiecznego piekła, oskarża w ten sposób Boga o niezwykłe okrucieństwo. Ostatecznie szatan i jego aniołowie spłoną w jeziorze ognia, które nie będzie dosłownie trwać wiecznie, ale będzie wieczne w skutkach.<br /> <br /> '''Nazwy piekła w Biblii'''<br /> <br /> Stary Testament - [[Szeol]], Hinnom <br /> <br /> Nowy Testament - [[Hades]], [[Gehenna]] <br /> <br /> '''Piekło w islamie'''<br /> <br /> Według islamu piekło to miejsce, w którym ogień trawi skórę, po spaleniu odradzającą się na nowo. Niewierzący pozostaną w nim na wieki, wierzący, którzy do niego trafią za grzechy mają zawsze, prędzej czy później szanse na raj.<br /> <br /> '''Piekło w buddyzmie'''<br /> <br /> Według buddyzmu ogólna nazwa dla piekła to naraka. [[Naraka]] zawiera 16 piekieł (w tym 8 gorących i 8 zimnych), a chociaż okres przebywania w nich może być niezmiernie długi, to jednak jest ograniczony. Nauki o piekłach są interpretowane dosłownie, bądź jako symboliczne przedstawienie różnych stanów umysłu.<br /> <br /> '''Piekło w spirytyzmie''' <br /> <br /> Według teorii spirytyzmu, bazującej na przekazach duchów wyższych, zebranej w dziełach Allana Kardeca (zwłaszcza w dziele Niebo i piekło według spirytyzmu), piekło nie istnieje; dobry i sprawiedliwy bóg nie mógłby skazywać żadnego ze swoich dzieci na wieczne męki; w spirytyzmie przyjmuje się, że dusze wciąż się doskonalą poprzez kolejne wcielenia i każda z nich otrzymuje zawsze szansę na poprawę.<br /> <br /> ==Wizje piekła w sztuce== <br /> [[Plik:Dante-wergiliusz.jpg|thumb|Dante i Wergiliusz w piekle]]<br /> <br /> '''Dante i Wirgiliusz w piekle''' – obraz William-Adolphe'a Bouguereau<br /> <br /> W malarstwie wizerunki piekła z dużą ekspresją przedstawiał m.in. Hieronim Bosch i Hans Memling.<br /> <br /> Najbardziej znany literacki obraz piekła zawiera Boska Komedia Dantego. Piekło jako abstrakcyjne miejsce, gdzie człowiek może trafić w już życiu doczesnym, stało się głównym tematem Sezonu w piekle Arthura Rimbauda. W muzyce jednym z bardziej znanych tytułów jest Orfeusz w piekle Offenbacha, jednak piekło offenbachowskie znacznie odbiega od standardowych jego wyobrażeń. W operetce jest to siedziba bogów utożsamianych zresztą z paryskim establishmentem z czasów kompozytora.<br /> Piekło (i jego mieszkańcy) są częstym tematem przysłów.<br /> <br /> ==Bibliografia==<br /> <br /> * Jerzy Prokopiuk, Nieba i piekła, 2001, Uraeus. <br /> * Georges Minois, „Historia piekła&quot; (franc. Histoire de l'enfer), 1994, wyd. pol. 1998, Volumen, przeł.A. Kędzierzawska, B. Szczepańska. <br /> <br /> [[Category:Hasło]]</div>

Śrividyaji https://himalaya-wiki.org/index.php?title=Piek%C5%82o&diff=8634 2017-01-26T17:25:13Z

<p>Śrividyaji: /* Wizje piekła w sztuce */</p> <hr /> <div>[[Plik:Pieklo.jpg|thumb|Wizja piekła w sztuce]]'''Piekło''' – to w religiach, które uznają życie pozagrobowe – miejsce przebywania lub stan dusz zmarłych, potępionych za grzechy lub winy wobec bogów, które zostały przez nie popełnione na Ziemi.<br /> <br /> ==Piekło w różnych religiach==<br /> <br /> Według pierwotnych i starożytnych religii - piekło znajdowało się przeważnie pod ziemią, a wyobrażenia doznawanych w nim kar były kształtowane na wzór doczesnych cierpień człowieka. Zesłane za karę do piekła dusze, cierpiały tam głód, pragnienie, tortury, ból, płacz, niewolę, męki, strach i doświadczały niewyobrażalnego cierpienia aby odkupić swoje ziemskie przewiny. W piekle mieściła się także siedziba złych duchów i diabłów, które miały za zadanie ludzi sprowadzać na złą drogę i wciągać do piekła.<br /> <br /> '''Piekło w judaizmie''' <br /> <br /> Według judaizmu, obok podziemnego miejsca do przebywania wszystkich zmarłych (szeol), istnieje miejsce kary dla potępionych (Gehenna).<br /> <br /> '''Piekło w chrześcijaństwie'''<br /> <br /> Według chrześcijaństwa i jego głównego nurtu (katolicyzm, prawosławie i protestantyzm) piekło jest stanem potępionych aniołów i zmarłych ludzi, na zawsze pozbawionych daru oglądania Boga, dręczonych cierpieniami fizycznymi i wyrzutami sumienia. Przez długie lata rozpowszechnione było, zarówno wśród katolików, jak i protestantów, dosłowne rozumienie ognia piekielnego jako powodującego cierpienia fizyczne. <br /> <br /> Piekło w katolicyzmie to stan ostatecznego samowykluczenia z jedności z Bogiem i świętymi. Kościół katolicki od I w. poucza i przypomina o istnieniu piekła jako stanu nieodwołalnego. Do piekła trafiają po śmierci dusze ludzi umierających w stanie grzechu śmiertelnego. Współcześnie uważa się, że kara piekła, przedstawiana jako &quot;ogień wieczny&quot; i polega na wiecznej rozłące duszy z Bogiem. Jednak jeszcze w 1910 roku, według Catholic Encyclopedia, większość teologów katolickich zaliczała do kar piekielnych cierpienia fizyczne i interpretowała ogień piekielny jako dosłowny, materialny ogień, w którym dusze cierpiały wieczną mękę.<br /> <br /> '''Piekło u adwentystów'''<br /> <br /> Według adwentystów Bóg byłby gorszy od największych okrutników, gdyby skazywał ludzi na wieczne męczarnie. Szatan, propagując koncept wiecznego piekła, oskarża w ten sposób Boga o niezwykłe okrucieństwo. Ostatecznie szatan i jego aniołowie spłoną w jeziorze ognia, które nie będzie dosłownie trwać wiecznie, ale będzie wieczne w skutkach.<br /> <br /> '''Nazwy piekła w Biblii'''<br /> <br /> Stary Testament - [[Szeol]], Hinnom <br /> <br /> Nowy Testament - [[Hades]], [[Gehenna]] <br /> <br /> '''Piekło w islamie'''<br /> <br /> Według islamu piekło to miejsce, w którym ogień trawi skórę, po spaleniu odradzającą się na nowo. Niewierzący pozostaną w nim na wieki, wierzący, którzy do niego trafią za grzechy mają zawsze, prędzej czy później szanse na raj.<br /> <br /> '''Piekło w buddyzmie'''<br /> <br /> Według buddyzmu ogólna nazwa dla piekła to naraka. [[Naraka]] zawiera 16 piekieł (w tym 8 gorących i 8 zimnych), a chociaż okres przebywania w nich może być niezmiernie długi, to jednak jest ograniczony. Nauki o piekłach są interpretowane dosłownie, bądź jako symboliczne przedstawienie różnych stanów umysłu.<br /> <br /> '''Piekło w spirytyzmie''' <br /> <br /> Według teorii spirytyzmu, bazującej na przekazach duchów wyższych, zebranej w dziełach Allana Kardeca (zwłaszcza w dziele Niebo i piekło według spirytyzmu), piekło nie istnieje; dobry i sprawiedliwy bóg nie mógłby skazywać żadnego ze swoich dzieci na wieczne męki; w spirytyzmie przyjmuje się, że dusze wciąż się doskonalą poprzez kolejne wcielenia i każda z nich otrzymuje zawsze szansę na poprawę.<br /> <br /> ==Wizje piekła w sztuce== <br /> [[Plik:Dante-wergiliusz.jpg|thumb|Dante i Wergiliusz w piekle]]<br /> <br /> '''Dante i Wirgiliusz w piekle''' – obraz William-Adolphe'a Bouguereau<br /> <br /> W malarstwie wizerunki piekła z dużą ekspresją przedstawiał m.in. Hieronim Bosch i Hans Memling.<br /> <br /> Najbardziej znany literacki obraz piekła zawiera Boska Komedia Dantego. Piekło jako abstrakcyjne miejsce, gdzie człowiek może trafić w już życiu doczesnym, stało się głównym tematem Sezonu w piekle Arthura Rimbauda. W muzyce jednym z bardziej znanych tytułów jest Orfeusz w piekle Offenbacha, jednak piekło offenbachowskie znacznie odbiega od standardowych jego wyobrażeń. W operetce jest to siedziba bogów utożsamianych zresztą z paryskim establishmentem z czasów kompozytora.<br /> Piekło (i jego mieszkańcy) są częstym tematem przysłów.<br /> <br /> [[Category:Hasło]]</div>

Śrividyaji https://himalaya-wiki.org/index.php?title=Piek%C5%82o&diff=8633 2017-01-26T17:24:34Z

<p>Śrividyaji: </p> <hr /> <div>[[Plik:Pieklo.jpg|thumb|Wizja piekła w sztuce]]'''Piekło''' – to w religiach, które uznają życie pozagrobowe – miejsce przebywania lub stan dusz zmarłych, potępionych za grzechy lub winy wobec bogów, które zostały przez nie popełnione na Ziemi.<br /> <br /> ==Piekło w różnych religiach==<br /> <br /> Według pierwotnych i starożytnych religii - piekło znajdowało się przeważnie pod ziemią, a wyobrażenia doznawanych w nim kar były kształtowane na wzór doczesnych cierpień człowieka. Zesłane za karę do piekła dusze, cierpiały tam głód, pragnienie, tortury, ból, płacz, niewolę, męki, strach i doświadczały niewyobrażalnego cierpienia aby odkupić swoje ziemskie przewiny. W piekle mieściła się także siedziba złych duchów i diabłów, które miały za zadanie ludzi sprowadzać na złą drogę i wciągać do piekła.<br /> <br /> '''Piekło w judaizmie''' <br /> <br /> Według judaizmu, obok podziemnego miejsca do przebywania wszystkich zmarłych (szeol), istnieje miejsce kary dla potępionych (Gehenna).<br /> <br /> '''Piekło w chrześcijaństwie'''<br /> <br /> Według chrześcijaństwa i jego głównego nurtu (katolicyzm, prawosławie i protestantyzm) piekło jest stanem potępionych aniołów i zmarłych ludzi, na zawsze pozbawionych daru oglądania Boga, dręczonych cierpieniami fizycznymi i wyrzutami sumienia. Przez długie lata rozpowszechnione było, zarówno wśród katolików, jak i protestantów, dosłowne rozumienie ognia piekielnego jako powodującego cierpienia fizyczne. <br /> <br /> Piekło w katolicyzmie to stan ostatecznego samowykluczenia z jedności z Bogiem i świętymi. Kościół katolicki od I w. poucza i przypomina o istnieniu piekła jako stanu nieodwołalnego. Do piekła trafiają po śmierci dusze ludzi umierających w stanie grzechu śmiertelnego. Współcześnie uważa się, że kara piekła, przedstawiana jako &quot;ogień wieczny&quot; i polega na wiecznej rozłące duszy z Bogiem. Jednak jeszcze w 1910 roku, według Catholic Encyclopedia, większość teologów katolickich zaliczała do kar piekielnych cierpienia fizyczne i interpretowała ogień piekielny jako dosłowny, materialny ogień, w którym dusze cierpiały wieczną mękę.<br /> <br /> '''Piekło u adwentystów'''<br /> <br /> Według adwentystów Bóg byłby gorszy od największych okrutników, gdyby skazywał ludzi na wieczne męczarnie. Szatan, propagując koncept wiecznego piekła, oskarża w ten sposób Boga o niezwykłe okrucieństwo. Ostatecznie szatan i jego aniołowie spłoną w jeziorze ognia, które nie będzie dosłownie trwać wiecznie, ale będzie wieczne w skutkach.<br /> <br /> '''Nazwy piekła w Biblii'''<br /> <br /> Stary Testament - [[Szeol]], Hinnom <br /> <br /> Nowy Testament - [[Hades]], [[Gehenna]] <br /> <br /> '''Piekło w islamie'''<br /> <br /> Według islamu piekło to miejsce, w którym ogień trawi skórę, po spaleniu odradzającą się na nowo. Niewierzący pozostaną w nim na wieki, wierzący, którzy do niego trafią za grzechy mają zawsze, prędzej czy później szanse na raj.<br /> <br /> '''Piekło w buddyzmie'''<br /> <br /> Według buddyzmu ogólna nazwa dla piekła to naraka. [[Naraka]] zawiera 16 piekieł (w tym 8 gorących i 8 zimnych), a chociaż okres przebywania w nich może być niezmiernie długi, to jednak jest ograniczony. Nauki o piekłach są interpretowane dosłownie, bądź jako symboliczne przedstawienie różnych stanów umysłu.<br /> <br /> '''Piekło w spirytyzmie''' <br /> <br /> Według teorii spirytyzmu, bazującej na przekazach duchów wyższych, zebranej w dziełach Allana Kardeca (zwłaszcza w dziele Niebo i piekło według spirytyzmu), piekło nie istnieje; dobry i sprawiedliwy bóg nie mógłby skazywać żadnego ze swoich dzieci na wieczne męki; w spirytyzmie przyjmuje się, że dusze wciąż się doskonalą poprzez kolejne wcielenia i każda z nich otrzymuje zawsze szansę na poprawę.<br /> <br /> ==Wizje piekła w sztuce== <br /> [[Plik:Dante-wergiliusz.jpg|thumb|Dante i Wergiliusz w piekle]]<br /> <br /> Dante i Wirgiliusz w piekle – obraz William-Adolphe'a Bouguereau<br /> <br /> W malarstwie wizerunki piekła z dużą ekspresją przedstawiał m.in. Hieronim Bosch i Hans Memling.<br /> <br /> Najbardziej znany literacki obraz piekła zawiera Boska Komedia Dantego. Piekło jako abstrakcyjne miejsce, gdzie człowiek może trafić w już życiu doczesnym, stało się głównym tematem Sezonu w piekle Arthura Rimbauda. W muzyce jednym z bardziej znanych tytułów jest Orfeusz w piekle Offenbacha, jednak piekło offenbachowskie znacznie odbiega od standardowych jego wyobrażeń. W operetce jest to siedziba bogów utożsamianych zresztą z paryskim establishmentem z czasów kompozytora.<br /> Piekło (i jego mieszkańcy) są częstym tematem przysłów.<br /> <br /> [[Category:Hasło]]</div>

Śrividyaji https://himalaya-wiki.org/index.php?title=Plik:Dante-wergiliusz.jpg&diff=8632 2017-01-26T17:22:15Z

<p>Śrividyaji: Dante i Wergiliusz w piekle</p> <hr /> <div>Dante i Wergiliusz w piekle</div>

Śrividyaji https://himalaya-wiki.org/index.php?title=Piek%C5%82o&diff=8631 2017-01-26T17:17:56Z

<p>Śrividyaji: </p> <hr /> <div>'''Piekło''' – to w religiach, które uznają życie pozagrobowe – miejsce przebywania lub stan dusz zmarłych, potępionych za grzechy lub winy wobec bogów, które zostały przez nie popełnione na Ziemi.<br /> <br /> ==Piekło w różnych religiach==<br /> <br /> Według pierwotnych i starożytnych religii - piekło znajdowało się przeważnie pod ziemią, a wyobrażenia doznawanych w nim kar były kształtowane na wzór doczesnych cierpień człowieka. Zesłane za karę do piekła dusze, cierpiały tam głód, pragnienie, tortury, ból, płacz, niewolę, męki, strach i doświadczały niewyobrażalnego cierpienia aby odkupić swoje ziemskie przewiny. W piekle mieściła się także siedziba złych duchów i diabłów, które miały za zadanie ludzi sprowadzać na złą drogę i wciągać do piekła.<br /> <br /> '''Piekło w judaizmie''' <br /> <br /> Według judaizmu, obok podziemnego miejsca do przebywania wszystkich zmarłych (szeol), istnieje miejsce kary dla potępionych (Gehenna).<br /> <br /> '''Piekło w chrześcijaństwie'''<br /> <br /> Według chrześcijaństwa i jego głównego nurtu (katolicyzm, prawosławie i protestantyzm) piekło jest stanem potępionych aniołów i zmarłych ludzi, na zawsze pozbawionych daru oglądania Boga, dręczonych cierpieniami fizycznymi i wyrzutami sumienia. Przez długie lata rozpowszechnione było, zarówno wśród katolików, jak i protestantów, dosłowne rozumienie ognia piekielnego jako powodującego cierpienia fizyczne. <br /> <br /> Piekło w katolicyzmie to stan ostatecznego samowykluczenia z jedności z Bogiem i świętymi. Kościół katolicki od I w. poucza i przypomina o istnieniu piekła jako stanu nieodwołalnego. Do piekła trafiają po śmierci dusze ludzi umierających w stanie grzechu śmiertelnego. Współcześnie uważa się, że kara piekła, przedstawiana jako &quot;ogień wieczny&quot; i polega na wiecznej rozłące duszy z Bogiem. Jednak jeszcze w 1910 roku, według Catholic Encyclopedia, większość teologów katolickich zaliczała do kar piekielnych cierpienia fizyczne i interpretowała ogień piekielny jako dosłowny, materialny ogień, w którym dusze cierpiały wieczną mękę.<br /> <br /> '''Piekło u adwentystów'''<br /> <br /> Według adwentystów Bóg byłby gorszy od największych okrutników, gdyby skazywał ludzi na wieczne męczarnie. Szatan, propagując koncept wiecznego piekła, oskarża w ten sposób Boga o niezwykłe okrucieństwo. Ostatecznie szatan i jego aniołowie spłoną w jeziorze ognia, które nie będzie dosłownie trwać wiecznie, ale będzie wieczne w skutkach.<br /> <br /> '''Nazwy piekła w Biblii'''<br /> <br /> Stary Testament - [[Szeol]], Hinnom <br /> <br /> Nowy Testament - [[Hades]], [[Gehenna]] <br /> <br /> '''Piekło w islamie'''<br /> <br /> Według islamu piekło to miejsce, w którym ogień trawi skórę, po spaleniu odradzającą się na nowo. Niewierzący pozostaną w nim na wieki, wierzący, którzy do niego trafią za grzechy mają zawsze, prędzej czy później szanse na raj.<br /> <br /> '''Piekło w buddyzmie'''<br /> <br /> Według buddyzmu ogólna nazwa dla piekła to naraka. [[Naraka]] zawiera 16 piekieł (w tym 8 gorących i 8 zimnych), a chociaż okres przebywania w nich może być niezmiernie długi, to jednak jest ograniczony. Nauki o piekłach są interpretowane dosłownie, bądź jako symboliczne przedstawienie różnych stanów umysłu.<br /> <br /> '''Piekło w spirytyzmie''' <br /> <br /> Według teorii spirytyzmu, bazującej na przekazach duchów wyższych, zebranej w dziełach Allana Kardeca (zwłaszcza w dziele Niebo i piekło według spirytyzmu), piekło nie istnieje; dobry i sprawiedliwy bóg nie mógłby skazywać żadnego ze swoich dzieci na wieczne męki; w spirytyzmie przyjmuje się, że dusze wciąż się doskonalą poprzez kolejne wcielenia i każda z nich otrzymuje zawsze szansę na poprawę.<br /> <br /> ==Wizje piekła w sztuce== <br /> [[Plik:Pieklo.jpg|thumb|Wizja piekła w sztuce]]<br /> <br /> Dante i Wirgiliusz w piekle – obraz William-Adolphe'a Bouguereau<br /> <br /> W malarstwie wizerunki piekła z dużą ekspresją przedstawiał m.in. Hieronim Bosch i Hans Memling.<br /> <br /> Najbardziej znany literacki obraz piekła zawiera Boska Komedia Dantego. Piekło jako abstrakcyjne miejsce, gdzie człowiek może trafić w już życiu doczesnym, stało się głównym tematem Sezonu w piekle Arthura Rimbauda. W muzyce jednym z bardziej znanych tytułów jest Orfeusz w piekle Offenbacha, jednak piekło offenbachowskie znacznie odbiega od standardowych jego wyobrażeń. W operetce jest to siedziba bogów utożsamianych zresztą z paryskim establishmentem z czasów kompozytora.<br /> Piekło (i jego mieszkańcy) są częstym tematem przysłów.<br /> <br /> [[Category:Hasło]]</div>

Śrividyaji https://himalaya-wiki.org/index.php?title=Piek%C5%82o&diff=8630 2017-01-26T17:16:05Z

<p>Śrividyaji: </p> <hr /> <div>'''Piekło''' – to w religiach, które uznają życie pozagrobowe – miejsce przebywania lub stan dusz zmarłych, potępionych za grzechy lub winy wobec bogów, które zostały przez nie popełnione na Ziemi.<br /> <br /> ==Piekło w różnych religiach==<br /> <br /> Według pierwotnych i starożytnych religii - piekło znajdowało się przeważnie pod ziemią, a wyobrażenia doznawanych w nim kar były kształtowane na wzór doczesnych cierpień człowieka. Zesłane za karę do piekła dusze, cierpiały tam głód, pragnienie, tortury, ból, płacz, niewolę, męki, strach i doświadczały niewyobrażalnego cierpienia aby odkupić swoje ziemskie przewiny. W piekle mieściła się także siedziba złych duchów i diabłów, które miały za zadanie ludzi sprowadzać na złą drogę i wciągać do piekła.<br /> <br /> '''Piekło w judaizmie''' <br /> <br /> Według judaizmu, obok podziemnego miejsca do przebywania wszystkich zmarłych (szeol), istnieje miejsce kary dla potępionych (Gehenna).<br /> <br /> '''Piekło w chrześcijaństwie'''<br /> <br /> Według chrześcijaństwa i jego głównego nurtu (katolicyzm, prawosławie i protestantyzm) piekło jest stanem potępionych aniołów i zmarłych ludzi, na zawsze pozbawionych daru oglądania Boga, dręczonych cierpieniami fizycznymi i wyrzutami sumienia. Przez długie lata rozpowszechnione było, zarówno wśród katolików, jak i protestantów, dosłowne rozumienie ognia piekielnego jako powodującego cierpienia fizyczne. <br /> <br /> Piekło w katolicyzmie to stan ostatecznego samowykluczenia z jedności z Bogiem i świętymi. Kościół katolicki od I w. poucza i przypomina o istnieniu piekła jako stanu nieodwołalnego. Do piekła trafiają po śmierci dusze ludzi umierających w stanie grzechu śmiertelnego. Współcześnie uważa się, że kara piekła, przedstawiana jako &quot;ogień wieczny&quot; i polega na wiecznej rozłące duszy z Bogiem. Jednak jeszcze w 1910 roku, według Catholic Encyclopedia, większość teologów katolickich zaliczała do kar piekielnych cierpienia fizyczne i interpretowała ogień piekielny jako dosłowny, materialny ogień, w którym dusze cierpiały wieczną mękę.<br /> <br /> '''Piekło u adwentystów'''<br /> <br /> Według adwentystów Bóg byłby gorszy od największych okrutników, gdyby skazywał ludzi na wieczne męczarnie. Szatan, propagując koncept wiecznego piekła, oskarża w ten sposób Boga o niezwykłe okrucieństwo. Ostatecznie szatan i jego aniołowie spłoną w jeziorze ognia, które nie będzie dosłownie trwać wiecznie, ale będzie wieczne w skutkach.<br /> <br /> '''Piekło w Biblii'''<br /> <br /> Stary Testament - Szeol, Hinnom <br /> <br /> Nowy Testament - Hades, Gehenna <br /> <br /> '''Piekło w islamie'''<br /> <br /> Według islamu piekło to miejsce, w którym ogień trawi skórę, po spaleniu odradzającą się na nowo. Niewierzący pozostaną w nim na wieki, wierzący, którzy do niego trafią za grzechy mają zawsze, prędzej czy później szanse na raj.<br /> <br /> '''Piekło w buddyzmie'''<br /> <br /> Według buddyzmu ogólna nazwa dla piekła to naraka. Naraka zawiera 16 piekieł (w tym 8 gorących i 8 zimnych), a chociaż okres przebywania w nich może być niezmiernie długi, to jednak jest ograniczony. Nauki o piekłach są interpretowane dosłownie, bądź jako symboliczne przedstawienie różnych stanów umysłu.<br /> <br /> '''Piekło w spirytyzmie''' <br /> <br /> Według teorii spirytyzmu, bazującej na przekazach duchów wyższych, zebranej w dziełach Allana Kardeca (zwłaszcza w dziele Niebo i piekło według spirytyzmu), piekło nie istnieje; dobry i sprawiedliwy bóg nie mógłby skazywać żadnego ze swoich dzieci na wieczne męki; w spirytyzmie przyjmuje się, że dusze wciąż się doskonalą poprzez kolejne wcielenia i każda z nich otrzymuje zawsze szansę na poprawę.<br /> <br /> ==Wizje piekła w sztuce== <br /> [[Plik:Pieklo.jpg|thumb|Wizja piekła w sztuce]]<br /> <br /> Dante i Wirgiliusz w piekle – obraz William-Adolphe'a Bouguereau<br /> <br /> W malarstwie wizerunki piekła z dużą ekspresją przedstawiał m.in. Hieronim Bosch i Hans Memling.<br /> <br /> Najbardziej znany literacki obraz piekła zawiera Boska Komedia Dantego. Piekło jako abstrakcyjne miejsce, gdzie człowiek może trafić w już życiu doczesnym, stało się głównym tematem Sezonu w piekle Arthura Rimbauda. W muzyce jednym z bardziej znanych tytułów jest Orfeusz w piekle Offenbacha, jednak piekło offenbachowskie znacznie odbiega od standardowych jego wyobrażeń. W operetce jest to siedziba bogów utożsamianych zresztą z paryskim establishmentem z czasów kompozytora.<br /> Piekło (i jego mieszkańcy) są częstym tematem przysłów.<br /> <br /> [[Category:Hasło]]</div>

Śrividyaji https://himalaya-wiki.org/index.php?title=Piek%C5%82o&diff=8629 2017-01-26T17:15:19Z

<p>Śrividyaji: </p> <hr /> <div>'''Piekło''' – to w religiach, które uznają życie pozagrobowe – miejsce przebywania lub stan dusz zmarłych, potępionych za grzechy lub winy wobec bogów, które zostały przez nie popełnione na Ziemi.<br /> <br /> ==Piekło w różnych religiach==<br /> <br /> Według pierwotnych i starożytnych religii - piekło znajdowało się przeważnie pod ziemią, a wyobrażenia doznawanych w nim kar były kształtowane na wzór doczesnych cierpień człowieka. Zesłane za karę do piekła dusze, cierpiały tam głód, pragnienie, tortury, ból, płacz, niewolę, męki, strach i doświadczały niewyobrażalnego cierpienia aby odkupić swoje ziemskie przewiny. W piekle mieściła się także siedziba złych duchów i diabłów, które miały za zadanie ludzi sprowadzać na złą drogę i wciągać do piekła.<br /> <br /> '''Piekło w judaizmie''' <br /> <br /> Według judaizmu, obok podziemnego miejsca do przebywania wszystkich zmarłych (szeol), istnieje miejsce kary dla potępionych (Gehenna).<br /> <br /> '''Piekło w chrześcijaństwie'''<br /> <br /> Według chrześcijaństwa i jego głównego nurtu (katolicyzm, prawosławie i protestantyzm) piekło jest stanem potępionych aniołów i zmarłych ludzi, na zawsze pozbawionych daru oglądania Boga, dręczonych cierpieniami fizycznymi i wyrzutami sumienia. Przez długie lata rozpowszechnione było, zarówno wśród katolików, jak i protestantów, dosłowne rozumienie ognia piekielnego jako powodującego cierpienia fizyczne. <br /> <br /> Piekło w katolicyzmie to stan ostatecznego samowykluczenia z jedności z Bogiem i świętymi. Kościół katolicki od I w. poucza i przypomina o istnieniu piekła jako stanu nieodwołalnego. Do piekła trafiają po śmierci dusze ludzi umierających w stanie grzechu śmiertelnego. Współcześnie uważa się, że kara piekła, przedstawiana jako &quot;ogień wieczny&quot; i polega na wiecznej rozłące duszy z Bogiem. Jednak jeszcze w 1910 roku, według Catholic Encyclopedia, większość teologów katolickich zaliczała do kar piekielnych cierpienia fizyczne i interpretowała ogień piekielny jako dosłowny, materialny ogień, w którym dusze cierpiały wieczną mękę.<br /> <br /> '''Piekło u adwentystów'''<br /> <br /> Według adwentystów Bóg byłby gorszy od największych okrutników, gdyby skazywał ludzi na wieczne męczarnie. Szatan, propagując koncept wiecznego piekła, oskarża w ten sposób Boga o niezwykłe okrucieństwo. Ostatecznie szatan i jego aniołowie spłoną w jeziorze ognia, które nie będzie dosłownie trwać wiecznie, ale będzie wieczne w skutkach.<br /> <br /> '''Piekło w Biblii'''<br /> <br /> Stary Testament - Szeol, Hinnom <br /> <br /> Nowy Testament - Hades, Gehenna <br /> <br /> '''Piekło w islamie'''<br /> <br /> Według islamu piekło to miejsce, w którym ogień trawi skórę, po spaleniu odradzającą się na nowo. Niewierzący pozostaną w nim na wieki, wierzący, którzy do niego trafią za grzechy mają zawsze, prędzej czy później szanse na raj.<br /> <br /> '''Piekło w buddyzmie'''<br /> <br /> Według buddyzmu ogólna nazwa dla piekła to naraka. Naraka zawiera 16 piekieł (w tym 8 gorących i 8 zimnych), a chociaż okres przebywania w nich może być niezmiernie długi, to jednak jest ograniczony. Nauki o piekłach są interpretowane dosłownie, bądź jako symboliczne przedstawienie różnych stanów umysłu.<br /> <br /> '''Piekło w spirytyzmie''' <br /> <br /> Według teorii spirytyzmu, bazującej na przekazach duchów wyższych, zebranej w dziełach Allana Kardeca (zwłaszcza w dziele Niebo i piekło według spirytyzmu), piekło nie istnieje; dobry i sprawiedliwy bóg nie mógłby skazywać żadnego ze swoich dzieci na wieczne męki; w spirytyzmie przyjmuje się, że dusze wciąż się doskonalą poprzez kolejne wcielenia i każda z nich otrzymuje zawsze szansę na poprawę.<br /> <br /> ==Wizje piekła w sztuce== <br /> [[Plik:Pieklo.jpg|thumb|Wizja piekła w sztuce]]<br /> <br /> Dante i Wirgiliusz w piekle – obraz William-Adolphe'a Bouguereau<br /> <br /> W malarstwie wizerunki piekła z dużą ekspresją przedstawiał m.in. Hieronim Bosch i Hans Memling.<br /> <br /> Najbardziej znany literacki obraz piekła zawiera Boska Komedia Dantego. Piekło jako abstrakcyjne miejsce, gdzie człowiek może trafić w już życiu doczesnym, stało się głównym tematem Sezonu w piekle Arthura Rimbauda. W muzyce jednym z bardziej znanych tytułów jest Orfeusz w piekle Offenbacha, jednak piekło offenbachowskie znacznie odbiega od standardowych jego wyobrażeń. W operetce jest to siedziba bogów utożsamianych zresztą z paryskim establishmentem z czasów kompozytora.<br /> Piekło (i jego mieszkańcy) są częstym tematem przysłów.</div>

Śrividyaji https://himalaya-wiki.org/index.php?title=Piek%C5%82o&diff=8628 2017-01-26T17:14:41Z

<p>Śrividyaji: dod. zdj.</p> <hr /> <div>'''Piekło''' – to w religiach, które uznają życie pozagrobowe – miejsce przebywania lub stan dusz zmarłych, potępionych za grzechy lub winy wobec bogów, które zostały przez nie popełnione na Ziemi.<br /> <br /> ==Piekło w różnych religiach==<br /> <br /> Według pierwotnych i starożytnych religii - piekło znajdowało się przeważnie pod ziemią, a wyobrażenia doznawanych w nim kar były kształtowane na wzór doczesnych cierpień człowieka. Zesłane za karę do piekła dusze, cierpiały tam głód, pragnienie, tortury, ból, płacz, niewolę, męki, strach i doświadczały niewyobrażalnego cierpienia aby odkupić swoje ziemskie przewiny. W piekle mieściła się także siedziba złych duchów i diabłów, które miały za zadanie ludzi sprowadzać na złą drogę i wciągać do piekła.<br /> <br /> '''Piekło w judaizmie''' <br /> <br /> Według judaizmu, obok podziemnego miejsca do przebywania wszystkich zmarłych (szeol), istnieje miejsce kary dla potępionych (Gehenna).<br /> <br /> '''Piekło w chrześcijaństwie'''<br /> <br /> Według chrześcijaństwa i jego głównego nurtu (katolicyzm, prawosławie i protestantyzm) piekło jest stanem potępionych aniołów i zmarłych ludzi, na zawsze pozbawionych daru oglądania Boga, dręczonych cierpieniami fizycznymi i wyrzutami sumienia. Przez długie lata rozpowszechnione było, zarówno wśród katolików, jak i protestantów, dosłowne rozumienie ognia piekielnego jako powodującego cierpienia fizyczne. <br /> <br /> Piekło w katolicyzmie to stan ostatecznego samowykluczenia z jedności z Bogiem i świętymi. Kościół katolicki od I w. poucza i przypomina o istnieniu piekła jako stanu nieodwołalnego. Do piekła trafiają po śmierci dusze ludzi umierających w stanie grzechu śmiertelnego. Współcześnie uważa się, że kara piekła, przedstawiana jako &quot;ogień wieczny&quot; i polega na wiecznej rozłące duszy z Bogiem. Jednak jeszcze w 1910 roku, według Catholic Encyclopedia, większość teologów katolickich zaliczała do kar piekielnych cierpienia fizyczne i interpretowała ogień piekielny jako dosłowny, materialny ogień, w którym dusze cierpiały wieczną mękę.<br /> <br /> '''Piekło u adwentystów'''<br /> <br /> Według adwentystów Bóg byłby gorszy od największych okrutników, gdyby skazywał ludzi na wieczne męczarnie. Szatan, propagując koncept wiecznego piekła, oskarża w ten sposób Boga o niezwykłe okrucieństwo. Ostatecznie szatan i jego aniołowie spłoną w jeziorze ognia, które nie będzie dosłownie trwać wiecznie, ale będzie wieczne w skutkach.<br /> <br /> '''Piekło w Biblii'''<br /> <br /> Stary Testament - Szeol, Hinnom <br /> <br /> Nowy Testament - Hades, Gehenna <br /> <br /> '''Piekło w islamie'''<br /> <br /> Według islamu piekło to miejsce, w którym ogień trawi skórę, po spaleniu odradzającą się na nowo. Niewierzący pozostaną w nim na wieki, wierzący, którzy do niego trafią za grzechy mają zawsze, prędzej czy później szanse na raj.<br /> <br /> '''Piekło w buddyzmie'''<br /> <br /> Według buddyzmu ogólna nazwa dla piekła to naraka. Naraka zawiera 16 piekieł (w tym 8 gorących i 8 zimnych), a chociaż okres przebywania w nich może być niezmiernie długi, to jednak jest ograniczony. Nauki o piekłach są interpretowane dosłownie, bądź jako symboliczne przedstawienie różnych stanów umysłu.<br /> <br /> '''Piekło w spirytyzmie''' <br /> <br /> Według teorii spirytyzmu, bazującej na przekazach duchów wyższych, zebranej w dziełach Allana Kardeca (zwłaszcza w dziele Niebo i piekło według spirytyzmu), piekło nie istnieje; dobry i sprawiedliwy bóg nie mógłby skazywać żadnego ze swoich dzieci na wieczne męki; w spirytyzmie przyjmuje się, że dusze wciąż się doskonalą poprzez kolejne wcielenia i każda z nich otrzymuje zawsze szansę na poprawę.<br /> <br /> ==Wizje piekła w sztuce== [[Plik:Pieklo.jpg|thumb|Wizja piekła w sztuce]]<br /> <br /> Dante i Wirgiliusz w piekle – obraz William-Adolphe'a Bouguereau<br /> <br /> W malarstwie wizerunki piekła z dużą ekspresją przedstawiał m.in. Hieronim Bosch i Hans Memling.<br /> <br /> Najbardziej znany literacki obraz piekła zawiera Boska Komedia Dantego. Piekło jako abstrakcyjne miejsce, gdzie człowiek może trafić w już życiu doczesnym, stało się głównym tematem Sezonu w piekle Arthura Rimbauda. W muzyce jednym z bardziej znanych tytułów jest Orfeusz w piekle Offenbacha, jednak piekło offenbachowskie znacznie odbiega od standardowych jego wyobrażeń. W operetce jest to siedziba bogów utożsamianych zresztą z paryskim establishmentem z czasów kompozytora.<br /> Piekło (i jego mieszkańcy) są częstym tematem przysłów.</div>

Śrividyaji https://himalaya-wiki.org/index.php?title=Plik:Pieklo.jpg&diff=8627 2017-01-26T17:12:48Z

<p>Śrividyaji: Piekło - wizja piekła w sztuce</p> <hr /> <div>Piekło - wizja piekła w sztuce</div>

Śrividyaji https://himalaya-wiki.org/index.php?title=Piek%C5%82o&diff=8625 2017-01-26T17:10:36Z

<p>Śrividyaji: Utworzono nową stronę &quot;'''Piekło''' – to w religiach, które uznają życie pozagrobowe – miejsce przebywania lub stan dusz zmarłych, potępionych za grzechy lub winy wobec bogów, któr...&quot;</p> <hr /> <div>'''Piekło''' – to w religiach, które uznają życie pozagrobowe – miejsce przebywania lub stan dusz zmarłych, potępionych za grzechy lub winy wobec bogów, które zostały przez nie popełnione na Ziemi.<br /> <br /> ==Piekło w różnych religiach==<br /> <br /> Według pierwotnych i starożytnych religii - piekło znajdowało się przeważnie pod ziemią, a wyobrażenia doznawanych w nim kar były kształtowane na wzór doczesnych cierpień człowieka. Zesłane za karę do piekła dusze, cierpiały tam głód, pragnienie, tortury, ból, płacz, niewolę, męki, strach i doświadczały niewyobrażalnego cierpienia aby odkupić swoje ziemskie przewiny. W piekle mieściła się także siedziba złych duchów i diabłów, które miały za zadanie ludzi sprowadzać na złą drogę i wciągać do piekła.<br /> <br /> '''Piekło w judaizmie''' <br /> <br /> Według judaizmu, obok podziemnego miejsca do przebywania wszystkich zmarłych (szeol), istnieje miejsce kary dla potępionych (Gehenna).<br /> <br /> '''Piekło w chrześcijaństwie'''<br /> <br /> Według chrześcijaństwa i jego głównego nurtu (katolicyzm, prawosławie i protestantyzm) piekło jest stanem potępionych aniołów i zmarłych ludzi, na zawsze pozbawionych daru oglądania Boga, dręczonych cierpieniami fizycznymi i wyrzutami sumienia. Przez długie lata rozpowszechnione było, zarówno wśród katolików, jak i protestantów, dosłowne rozumienie ognia piekielnego jako powodującego cierpienia fizyczne. <br /> <br /> Piekło w katolicyzmie to stan ostatecznego samowykluczenia z jedności z Bogiem i świętymi. Kościół katolicki od I w. poucza i przypomina o istnieniu piekła jako stanu nieodwołalnego. Do piekła trafiają po śmierci dusze ludzi umierających w stanie grzechu śmiertelnego. Współcześnie uważa się, że kara piekła, przedstawiana jako &quot;ogień wieczny&quot; i polega na wiecznej rozłące duszy z Bogiem. Jednak jeszcze w 1910 roku, według Catholic Encyclopedia, większość teologów katolickich zaliczała do kar piekielnych cierpienia fizyczne i interpretowała ogień piekielny jako dosłowny, materialny ogień, w którym dusze cierpiały wieczną mękę.<br /> <br /> '''Piekło u adwentystów'''<br /> <br /> Według adwentystów Bóg byłby gorszy od największych okrutników, gdyby skazywał ludzi na wieczne męczarnie. Szatan, propagując koncept wiecznego piekła, oskarża w ten sposób Boga o niezwykłe okrucieństwo. Ostatecznie szatan i jego aniołowie spłoną w jeziorze ognia, które nie będzie dosłownie trwać wiecznie, ale będzie wieczne w skutkach.<br /> <br /> '''Piekło w Biblii'''<br /> <br /> Stary Testament - Szeol, Hinnom <br /> <br /> Nowy Testament - Hades, Gehenna <br /> <br /> '''Piekło w islamie'''<br /> <br /> Według islamu piekło to miejsce, w którym ogień trawi skórę, po spaleniu odradzającą się na nowo. Niewierzący pozostaną w nim na wieki, wierzący, którzy do niego trafią za grzechy mają zawsze, prędzej czy później szanse na raj.<br /> <br /> '''Piekło w buddyzmie'''<br /> <br /> Według buddyzmu ogólna nazwa dla piekła to naraka. Naraka zawiera 16 piekieł (w tym 8 gorących i 8 zimnych), a chociaż okres przebywania w nich może być niezmiernie długi, to jednak jest ograniczony. Nauki o piekłach są interpretowane dosłownie, bądź jako symboliczne przedstawienie różnych stanów umysłu.<br /> <br /> '''Piekło w spirytyzmie''' <br /> <br /> Według teorii spirytyzmu, bazującej na przekazach duchów wyższych, zebranej w dziełach Allana Kardeca (zwłaszcza w dziele Niebo i piekło według spirytyzmu), piekło nie istnieje; dobry i sprawiedliwy bóg nie mógłby skazywać żadnego ze swoich dzieci na wieczne męki; w spirytyzmie przyjmuje się, że dusze wciąż się doskonalą poprzez kolejne wcielenia i każda z nich otrzymuje zawsze szansę na poprawę.<br /> <br /> ==Wizje piekła w sztuce==<br /> <br /> Dante i Wirgiliusz w piekle – obraz William-Adolphe'a Bouguereau<br /> <br /> W malarstwie wizerunki piekła z dużą ekspresją przedstawiał m.in. Hieronim Bosch i Hans Memling.<br /> <br /> Najbardziej znany literacki obraz piekła zawiera Boska Komedia Dantego. Piekło jako abstrakcyjne miejsce, gdzie człowiek może trafić w już życiu doczesnym, stało się głównym tematem Sezonu w piekle Arthura Rimbauda. W muzyce jednym z bardziej znanych tytułów jest Orfeusz w piekle Offenbacha, jednak piekło offenbachowskie znacznie odbiega od standardowych jego wyobrażeń. W operetce jest to siedziba bogów utożsamianych zresztą z paryskim establishmentem z czasów kompozytora.<br /> Piekło (i jego mieszkańcy) są częstym tematem przysłów.</div>

Śrividyaji https://himalaya-wiki.org/index.php?title=Saraswati&diff=8617 2017-01-26T16:29:22Z

<p>Śrividyaji: </p> <hr /> <div>[[Plik:Saraswati.jpg|thumb|250px|right|Bogini Saraswati]]<br /> '''Saraswati''' (skt. सरस्वती Sarasvati), Sara to istota, esencja bytu, a swa to jaźń; jest pierwszą z trzech najważniejszych bogiń w świecie hinduizmu; imiona pozostałych to [[Lakszmi]] i [[Durga]]. Według mitologii indyjskiej małżonka Boga-demiurga [[Brahman]]a. Uważana za wcielenie wiedzy; bogini prawdy, mądrości i przebaczenia, patronka nauk, sztuk pięknych, muzyki oraz (pierwotnie) rzek. Miała przemieszczać się po wodzie na grzbiecie łabędzia. Innym zwierzęciem utożsamianym z Saraswati jest jeden z symboli Indii - paw. Jej imieniem nazwano wyschniętą obecnie rzekę w stanie Gujarat. Od imienia tej Bogini pochodzi nazwa jednej z dziesięciu zakonnych linii przekazu w hinduizmie. Zakon Saraswati jako zakon [[sannjasin]]ów zajmuje się głębiej praktykami z [[Kundalini]]. <br /> <br /> Saraswati oznacza w poetyckim sanskrycie &quot;Tę, do której należą jeziora i stawy&quot;. Wielokrotnie wspominana w Rygwedzie i Puranach. Występuje w nich jako skromna postać o szlachetnych przymiotach, ucząca czytelnika przewagi piękna ducha nad pięknem pozornym i zewnętrznym. Jej przydomek to Shonapunya (&quot;Oczyszczona z krwi&quot;). W filozofii Wedanty uosobienie żeńskiej witalności i aspekt wiedzy w energii [[Śakti]]. Przedstawiciele tej szkoły uważają za swój obowiązek oddawanie czci Saraswati; w przeciwnym wypadku nie są w stanie dostąpić [[Moksza|Mokszy]], czyli zaprzestania przyjmowania kolejnych wcieleń po śmierci. Saraswati jest anielicą, boginią kontemplowaną w lotosie [[Muladhara]] [[Ćakra]].<br /> <br /> Indyjska bogini mądrości przedstawiana jest często jako piękna kobieta o gładkiej cerze w śnieżnobiałych szatach, siedząca na asanie lotosu bądź na łabędziu. Z tego powodu utożsamiana jest dość powszechnie z bielą; rzadziej spotykane skojarzenia z żółcią wiążą się z barwą kwiatów kapusty, rosnących obficie podczas wiosennego festiwalu bogini. Cztery ramiona, pojawiające się najczęściej na wizerunkach Saraswati symbolizują cztery aspekty osobowości ludzkiej: umysł, intelekt, czujność i ego. W jej dłoniach znajdują się z kolei przedmioty:<br /> <br /> * Weda, reprezentuje wiedzę;<br /> * Japa Mala - rodzaj różańca z pereł typu, zdradzający upodobanie do medytacji;<br /> * Kumbhan - dzban z wodą święconą, symbolizujący odwieczne związki bogini z rzeką;<br /> * [[Wina|Veena]], (Vĭna) typ lutni uważany za narodowy instrument muzyczny Indii, przypominający o zamiłowaniu do muzyki.<br /> <br /> *'''Om Sarasvatyai Namah'''! (108x) - Mantram pozdrawiający boginię Saraswati<br /> *'''Om Śri Sarasvatyai Namah'''! (108x) Pozdrowienie bogini Saraswati <br /> <br /> W pobliżu stóp bogini pojawia się zazwyczaj łabędź zwany Hamsa albo paw reprezentujący również takie przymioty, jak duma i arogancja. Ptak ten występuje czasem jako swoisty wierzchowiec bóstwa. W tle niemal zawsze pojawia się rzeka lub jezioro - początkowo Saraswati miała bowiem patronować żywiołowi wody. Wskutek praktyki z tą boginią rodzą się talenty do gry na instrumentach strunowych takich jak Vina (Wina) oraz zamiłowanie do studiowania Świętych Pism. Są to niezawodne oznaki, że moc duchowa, śakti tej bogini pracuje w człowieku. <br /> <br /> [[Laja Joga]] oferuje specjalny przekaz praktyki inicjacyjnej o charakterze misteryjnej ezoterycznej jogi z boginią Saraswati Dewi. <br /> <br /> [[Category:Bóstwa]]</div>

Śrividyaji https://himalaya-wiki.org/index.php?title=U%C5%BCytkownik:%C5%9Arividyaji&diff=8616 2017-01-26T16:24:26Z

<p>Śrividyaji: </p> <hr /> <div>[[Plik:Sarasvati.jpg|thumb|left|'''Saraswati Dewi''']]'''Witam serdecznie''' :-)<br /> <br /> Encyklopedia '''Himalaya-Wiki''' - jest ezoterycznym, najbardziej wiarygodnym portalem z rzetelną wiedzą na temat jogi, tantry, sufizmu, buddyzmu, mitologii indyjskiej, hinduizmu, wedyzmu, ezoteryki i mistyki. <br /> <br /> Zapraszam wszystkie osoby rozwijające się duchowo do śledzenia wpisów na tym portalu, ponieważ na bieżąco wpisujemy uzupełniamy i rozwijamy wszystkie encyklopedyczne hasła. Jeśli jesteś poszukiwaczem i studentem prawdziwej duchowej wiedzy, na pewno znajdziesz tu coś interesującego dla siebie, co pomoże ci rozwinąć skrzydła. :-)<br /> <br /> Pozdrawiam wszystkich spragnionych czerpać '''Duchową Wiedzę''' i '''Mądrość''' z tego źródełka :-)<br /> <br /> '''ŚriVidya-ji'''</div>

Śrividyaji https://himalaya-wiki.org/index.php?title=U%C5%BCytkownik:%C5%9Arividyaji&diff=8615 2017-01-26T16:22:47Z

<p>Śrividyaji: </p> <hr /> <div>[[Plik:Sarasvati.jpg|thumb|left|'''Saraswati Dewi''']]'''Witam serdecznie''' :-)<br /> <br /> Encyklopedia '''Himalaya-Wiki''' - jest ezoterycznym, najbardziej wiarygodnym portalem z rzetelną wiedzą na temat jogi, tantry, sufizmu, buddyzmu, mitologii indyjskiej, hinduizmu, wedyzmu, ezoteryki i mistyki. <br /> <br /> Zapraszam wszystkie osoby rozwijające się duchowo do śledzenia wpisów na tym portalu, ponieważ na bieżąco wpisujemy uzupełniamy i rozwijamy wszystkie encyklopedyczne hasła. Jeśli jesteś poszukiwaczem i studentem prawdziwej duchowej wiedzy, na pewno znajdziesz tu coś interesującego dla siebie, co pomoże ci rozwinąć skrzydła. :-)<br /> <br /> Pozdrawiam wszystkich spragnionych czerpać Duchową Mądrość z tego źródełka :-)<br /> <br /> '''ŚriVidya-ji'''</div>

Śrividyaji https://himalaya-wiki.org/index.php?title=U%C5%BCytkownik:%C5%9Arividyaji&diff=8612 2017-01-26T16:21:16Z

<p>Śrividyaji: </p> <hr /> <div>[[Plik:Sarasvati.jpg|thumb|left|'''Saraswati Dewi''']]'''Witam serdecznie''' :-)<br /> <br /> Encyklopedia '''Himalaya-Wiki''' - jest ezoterycznym, najbardziej wiarygodnym portalem z rzetelną wiedzą na temat jogi, tantry, sufizmu, buddyzmu, mitologii indyjskiej, hinduizmu, wedyzmu, ezoteryki i mistyki. Zapraszam wszystkie osoby rozwijające się duchowo do śledzenia wpisów na tym portalu, ponieważ na bieżąco wpisujemy uzupełniamy i rozwijamy wszystkie encyklopedyczne hasła.<br /> <br /> Pozdrawiam wszystkich spragnionych czerpać Duchową Mądrość z tego źródełka :-)<br /> <br /> '''ŚriVidya-ji'''</div>

Śrividyaji https://himalaya-wiki.org/index.php?title=U%C5%BCytkownik:%C5%9Arividyaji&diff=8611 2017-01-26T16:19:45Z

<p>Śrividyaji: </p> <hr /> <div>[[Plik:Sarasvati.jpg|thumb|left|'''Saraswati Dewi''']]'''Witam serdecznie''' :-)<br /> <br /> Encyklopedia '''Himalaya-Wiki''' - jest ezoterycznym, najbardziej wiarygodnym portalem z rzetelną wiedzą na temat jogi, tantry, sufizmu, buddyzmu, mitologii indyjskiej, hinduizmu, wedyzmu, ezoteryki i mistyki. Zapraszam wszystkie osoby rozwijające się duchowo do śledzenia wpisów na tym portalu, ponieważ na bieżąco wpisujemy i uzupełniamy wszystkie encyklopedyczne hasła.<br /> <br /> Pozdrawiam wszystkich spragnionych czerpać Duchową Mądrość z tego źródełka :-)<br /> <br /> '''ŚriVidya-ji'''</div>

Śrividyaji https://himalaya-wiki.org/index.php?title=U%C5%BCytkownik:%C5%9Arividyaji&diff=8610 2017-01-26T16:17:07Z

<p>Śrividyaji: </p> <hr /> <div>[[Plik:Sarasvati.jpg|thumb|left|'''Saraswati Dewi''']]'''Witam serdecznie''' :-)<br /> <br /> Encyklopedia Himalaya-Wiki - jest ezoterycznym, najbardziej wiarygodnym portalem z rzetelną wiedzą na temat jogi, tantry, sufizmu, buddyzmu, mitologii indyjskiej, hinduizmu, wedyzmu, ezoteryki i mistyki. <br /> <br /> Pozdrawiam wszystkich spragnionych czerpać Duchową Mądrość z tego źródełka :-)<br /> <br /> '''ŚriVidya-ji'''</div>

Śrividyaji https://himalaya-wiki.org/index.php?title=U%C5%BCytkownik:%C5%9Arividyaji&diff=8609 2017-01-26T16:16:24Z

<p>Śrividyaji: </p> <hr /> <div>[[Plik:Sarasvati.jpg|thumb|left|Saraswati Dewi]]Witam serdecznie :-)<br /> <br /> Encyklopedia Himalaya-Wiki - jest ezoterycznym, najbardziej wiarygodnym portalem z rzetelną wiedzą na temat jogi, tantry, sufizmu, buddyzmu, mitologii indyjskiej, hinduizmu, wedyzmu, ezoteryki i mistyki. <br /> <br /> Pozdrawiam wszystkich spragnionych czerpać Duchową Mądrość z tego źródełka :-)<br /> <br /> ŚriVidya-ji</div>

Śrividyaji https://himalaya-wiki.org/index.php?title=U%C5%BCytkownik:%C5%9Arividyaji&diff=8608 2017-01-26T16:15:41Z

<p>Śrividyaji: </p> <hr /> <div>[[Plik:Sarasvati.jpg|thumb|Saraswati Dewi]]Witam serdecznie :-)<br /> <br /> Encyklopedia Himalaya-Wiki - jest ezoterycznym, najbardziej wiarygodnym portalem z rzetelną wiedzą na temat jogi, tantry, sufizmu, buddyzmu, mitologii indyjskiej, hinduizmu, wedyzmu, ezoteryki i mistyki. <br /> <br /> Pozdrawiam wszystkich spragnionych czerpać Duchową Mądrość z tego źródełka :-)<br /> <br /> ŚriVidya-ji</div>

Śrividyaji https://himalaya-wiki.org/index.php?title=Plik:Sarasvati.jpg&diff=8607 2017-01-26T16:14:02Z

<p>Śrividyaji: Bogini Sarasvati</p> <hr /> <div>Bogini Sarasvati</div>

Śrividyaji https://himalaya-wiki.org/index.php?title=U%C5%BCytkownik:%C5%9Arividyaji&diff=8606 2017-01-26T16:12:06Z

<p>Śrividyaji: Utworzono nową stronę &quot;Witam serdecznie :-) Encyklopedia Himalaya-Wiki - jest ezoterycznym, najbardziej wiarygodnym portalem z rzetelną wiedzą na temat jogi, tantry, sufizmu, buddyzmu, mito...&quot;</p> <hr /> <div>Witam serdecznie :-)<br /> <br /> Encyklopedia Himalaya-Wiki - jest ezoterycznym, najbardziej wiarygodnym portalem z rzetelną wiedzą na temat jogi, tantry, sufizmu, buddyzmu, mitologii indyjskiej, hinduizmu, wedyzmu, ezoteryki i mistyki. <br /> <br /> Pozdrawiam wszystkich spragnionych czerpać Duchową Mądrość z tego źródełka :-)<br /> <br /> ŚriVidya-ji</div>

Śrividyaji