Demon - Historia wersji

Caroli o 10:59, 24 gru 2023

2023-12-24T10:59:26Z

← poprzednia wersja		Wersja z 11:59, 24 gru 2023
Linia 41:		Linia 41:
	Demony, złe duchy - zwykle odmawiają stanąć w obronie dobrego człowieka, odmawiają pomocy w dobrej sprawie, ale chętnie i szybko pomogą w złych i szkodliwych działaniach, które pogrążają boską duszę w mrokach chaosu.		Demony, złe duchy - zwykle odmawiają stanąć w obronie dobrego człowieka, odmawiają pomocy w dobrej sprawie, ale chętnie i szybko pomogą w złych i szkodliwych działaniach, które pogrążają boską duszę w mrokach chaosu.

	[[Category:Demonologia]]		[[Category:Hasło]][[Category:Demonologia]]

Paweł Gauri o 16:22, 17 sty 2017

2017-01-17T16:22:47Z

← poprzednia wersja		Wersja z 17:22, 17 sty 2017
Linia 1:		Linia 1:
	~~{{W edycji}}~~'''Demon''' - stgr. δαίμων daimon, grecki koine: δαιμόνιον daimonion; hebr. [[szedim]] (złośliwce, szkodniki), sanksr. [[asura]] (nieboskie, antyboskie), arab. [[dżinny]] – dosłownie ten, który coś rozdziela lub ten, który coś przydziela, także: nadprzyrodzona potęga, dola; łac. daemon – istota występująca w wielu wierzeniach ludowych, mitologiach i religiach, która zajmuje pozycję pośrednią między zwierzętami a ludźmi, między sferą zwierzęco-ludzką, materialną, a sferą astralną, czysto subtelną, ale nieduchową; istota o cechach na wpół ludzkich, na wpół zwierzęcych; najczęściej nieprzyjazny człowiekowi zły duch, związany pierwotnie z pojęciem nieczystości sakralnej.		'''Demon''' - stgr. δαίμων daimon, grecki koine: δαιμόνιον daimonion; hebr. [[szedim]] (złośliwce, szkodniki), sanksr. [[asura]] (nieboskie, antyboskie), arab. [[dżinny]] – dosłownie ten, który coś rozdziela lub ten, który coś przydziela, także: nadprzyrodzona potęga, dola; łac. daemon – istota występująca w wielu wierzeniach ludowych, mitologiach i religiach, która zajmuje pozycję pośrednią między zwierzętami a ludźmi, między sferą zwierzęco-ludzką, materialną, a sferą astralną, czysto subtelną, ale nieduchową; istota o cechach na wpół ludzkich, na wpół zwierzęcych; najczęściej nieprzyjazny człowiekowi zły duch, związany pierwotnie z pojęciem nieczystości sakralnej.

	Greckie daimon pochodzi od czasownika daiesthai oznaczającego dokonywanie podziałów i rozłamów, w szczególności podziałów na sekty i zwalczające się grupy czy frakcje, opozycje. Greckie: Ασμοδαίος, Asmodaios, a hebrajski: אַשְמְדּאָי‎‎, ʾAšmədʾāy; czyli '''Asmodeusz''' to król demonów, w hebrajskiej Biblii wspominany jako rodzaj starodawnego węża czy smoko-węża, który dokonał wprowadzenia w błąd Ewy i Adama powodując ich upadek z raju i wygnanie z Ogrodu Eden. Hebrajskie [[szedim]], demony i złe duchy mają także konotację istot o fałszywej pobożności kultywowanej nie z potrzeby serca ale z przyzwyczajenia czy z wychowania.		Greckie daimon pochodzi od czasownika daiesthai oznaczającego dokonywanie podziałów i rozłamów, w szczególności podziałów na sekty i zwalczające się grupy czy frakcje, opozycje. Greckie: Ασμοδαίος, Asmodaios, a hebrajski: אַשְמְדּאָי‎‎, ʾAšmədʾāy; czyli '''Asmodeusz''' to król demonów, w hebrajskiej Biblii wspominany jako rodzaj starodawnego węża czy smoko-węża, który dokonał wprowadzenia w błąd Ewy i Adama powodując ich upadek z raju i wygnanie z Ogrodu Eden. Hebrajskie [[szedim]], demony i złe duchy mają także konotację istot o fałszywej pobożności kultywowanej nie z potrzeby serca ale z przyzwyczajenia czy z wychowania.

Paweł Gauri o 16:22, 17 sty 2017

2017-01-17T16:22:21Z

← poprzednia wersja		Wersja z 17:22, 17 sty 2017
Linia 1:		Linia 1:
	'''Demon''' - stgr. δαίμων daimon, grecki koine: δαιμόνιον daimonion; hebr. [[szedim]] (złośliwce, szkodniki), sanksr. [[asura]] (nieboskie, antyboskie), arab. [[dżinny]] – dosłownie ten, który coś rozdziela lub ten, który coś przydziela, także: nadprzyrodzona potęga, dola; łac. daemon – istota występująca w wielu wierzeniach ludowych, mitologiach i religiach, która zajmuje pozycję pośrednią między zwierzętami a ludźmi, między sferą zwierzęco-ludzką, materialną, a sferą astralną, czysto subtelną, ale nieduchową; istota o cechach na wpół ludzkich, na wpół zwierzęcych; najczęściej nieprzyjazny człowiekowi zły duch, związany pierwotnie z pojęciem nieczystości sakralnej.		{{W edycji}}'''Demon''' - stgr. δαίμων daimon, grecki koine: δαιμόνιον daimonion; hebr. [[szedim]] (złośliwce, szkodniki), sanksr. [[asura]] (nieboskie, antyboskie), arab. [[dżinny]] – dosłownie ten, który coś rozdziela lub ten, który coś przydziela, także: nadprzyrodzona potęga, dola; łac. daemon – istota występująca w wielu wierzeniach ludowych, mitologiach i religiach, która zajmuje pozycję pośrednią między zwierzętami a ludźmi, między sferą zwierzęco-ludzką, materialną, a sferą astralną, czysto subtelną, ale nieduchową; istota o cechach na wpół ludzkich, na wpół zwierzęcych; najczęściej nieprzyjazny człowiekowi zły duch, związany pierwotnie z pojęciem nieczystości sakralnej.

	Greckie daimon pochodzi od czasownika daiesthai oznaczającego dokonywanie podziałów i rozłamów, w szczególności podziałów na sekty i zwalczające się grupy czy frakcje, opozycje. Greckie: Ασμοδαίος, Asmodaios, a hebrajski: אַשְמְדּאָי‎‎, ʾAšmədʾāy; czyli '''Asmodeusz''' to król demonów, w hebrajskiej Biblii wspominany jako rodzaj starodawnego węża czy smoko-węża, który dokonał wprowadzenia w błąd Ewy i Adama powodując ich upadek z raju i wygnanie z Ogrodu Eden. Hebrajskie [[szedim]], demony i złe duchy mają także konotację istot o fałszywej pobożności kultywowanej nie z potrzeby serca ale z przyzwyczajenia czy z wychowania.		Greckie daimon pochodzi od czasownika daiesthai oznaczającego dokonywanie podziałów i rozłamów, w szczególności podziałów na sekty i zwalczające się grupy czy frakcje, opozycje. Greckie: Ασμοδαίος, Asmodaios, a hebrajski: אַשְמְדּאָי‎‎, ʾAšmədʾāy; czyli '''Asmodeusz''' to król demonów, w hebrajskiej Biblii wspominany jako rodzaj starodawnego węża czy smoko-węża, który dokonał wprowadzenia w błąd Ewy i Adama powodując ich upadek z raju i wygnanie z Ogrodu Eden. Hebrajskie [[szedim]], demony i złe duchy mają także konotację istot o fałszywej pobożności kultywowanej nie z potrzeby serca ale z przyzwyczajenia czy z wychowania.

Paweł Gauri o 12:52, 17 sty 2017

2017-01-17T12:52:24Z

← poprzednia wersja		Wersja z 13:52, 17 sty 2017
Linia 2:		Linia 2:

	Greckie daimon pochodzi od czasownika daiesthai oznaczającego dokonywanie podziałów i rozłamów, w szczególności podziałów na sekty i zwalczające się grupy czy frakcje, opozycje. Greckie: Ασμοδαίος, Asmodaios, a hebrajski: אַשְמְדּאָי‎‎, ʾAšmədʾāy; czyli '''Asmodeusz''' to król demonów, w hebrajskiej Biblii wspominany jako rodzaj starodawnego węża czy smoko-węża, który dokonał wprowadzenia w błąd Ewy i Adama powodując ich upadek z raju i wygnanie z Ogrodu Eden. Hebrajskie [[szedim]], demony i złe duchy mają także konotację istot o fałszywej pobożności kultywowanej nie z potrzeby serca ale z przyzwyczajenia czy z wychowania.		Greckie daimon pochodzi od czasownika daiesthai oznaczającego dokonywanie podziałów i rozłamów, w szczególności podziałów na sekty i zwalczające się grupy czy frakcje, opozycje. Greckie: Ασμοδαίος, Asmodaios, a hebrajski: אַשְמְדּאָי‎‎, ʾAšmədʾāy; czyli '''Asmodeusz''' to król demonów, w hebrajskiej Biblii wspominany jako rodzaj starodawnego węża czy smoko-węża, który dokonał wprowadzenia w błąd Ewy i Adama powodując ich upadek z raju i wygnanie z Ogrodu Eden. Hebrajskie [[szedim]], demony i złe duchy mają także konotację istot o fałszywej pobożności kultywowanej nie z potrzeby serca ale z przyzwyczajenia czy z wychowania.

			==Podstawowa wiedza o demonach==

	W historii religii, duchowości i mistyki oraz w historii ezoteryzmu można zaobserwować, że często demonami, w Indii [[asura\|asurami]] stawały się zdegradowane bóstwa politeistyczne wyparte w toku rozwoju wierzeń z panteonu głównych bóstw, chociażby poprzez proces upadku w ciemność i chaos. Jednakże najczęstszym powodem powstania gatunków demonicznych istot jest wprost upadek niektórych bóstw nieba, aniołów czy archaniołów, co powoduje, że stają się bytami mrocznymi, związanymi z ciemnością, chaosem, diskordią i szkodzeniem ludziom.		W historii religii, duchowości i mistyki oraz w historii ezoteryzmu można zaobserwować, że często demonami, w Indii [[asura\|asurami]] stawały się zdegradowane bóstwa politeistyczne wyparte w toku rozwoju wierzeń z panteonu głównych bóstw, chociażby poprzez proces upadku w ciemność i chaos. Jednakże najczęstszym powodem powstania gatunków demonicznych istot jest wprost upadek niektórych bóstw nieba, aniołów czy archaniołów, co powoduje, że stają się bytami mrocznymi, związanymi z ciemnością, chaosem, diskordią i szkodzeniem ludziom.

Paweł Gauri o 12:51, 17 sty 2017

2017-01-17T12:51:44Z

← poprzednia wersja		Wersja z 13:51, 17 sty 2017
Linia 1:		Linia 1:
	'''Demon''' (stgr. δαίμων daimon, grecki koine: δαιμόνιον daimonion) – dosłownie ten, który coś rozdziela lub ten, który coś przydziela, także: nadprzyrodzona potęga, dola; łac. daemon – istota występująca w wielu wierzeniach ludowych, mitologiach i religiach, która zajmuje pozycję pośrednią między zwierzętami a ludźmi, między sferą zwierzęco-ludzką, materialną, a sferą astralną, czysto subtelną, ale nieduchową; istota o cechach na wpół ludzkich, na wpół zwierzęcych; najczęściej nieprzyjazny człowiekowi zły duch, związany pierwotnie z pojęciem nieczystości sakralnej.		'''Demon''' - stgr. δαίμων daimon, grecki koine: δαιμόνιον daimonion; hebr. [[szedim]] (złośliwce, szkodniki), sanksr. [[asura]] (nieboskie, antyboskie), arab. [[dżinny]] – dosłownie ten, który coś rozdziela lub ten, który coś przydziela, także: nadprzyrodzona potęga, dola; łac. daemon – istota występująca w wielu wierzeniach ludowych, mitologiach i religiach, która zajmuje pozycję pośrednią między zwierzętami a ludźmi, między sferą zwierzęco-ludzką, materialną, a sferą astralną, czysto subtelną, ale nieduchową; istota o cechach na wpół ludzkich, na wpół zwierzęcych; najczęściej nieprzyjazny człowiekowi zły duch, związany pierwotnie z pojęciem nieczystości sakralnej.

			Greckie daimon pochodzi od czasownika daiesthai oznaczającego dokonywanie podziałów i rozłamów, w szczególności podziałów na sekty i zwalczające się grupy czy frakcje, opozycje. Greckie: Ασμοδαίος, Asmodaios, a hebrajski: אַשְמְדּאָי‎‎, ʾAšmədʾāy; czyli '''Asmodeusz''' to król demonów, w hebrajskiej Biblii wspominany jako rodzaj starodawnego węża czy smoko-węża, który dokonał wprowadzenia w błąd Ewy i Adama powodując ich upadek z raju i wygnanie z Ogrodu Eden. Hebrajskie [[szedim]], demony i złe duchy mają także konotację istot o fałszywej pobożności kultywowanej nie z potrzeby serca ale z przyzwyczajenia czy z wychowania.

	W historii religii, duchowości i mistyki oraz w historii ezoteryzmu można zaobserwować, że często demonami, w Indii [[asura\|asurami]] stawały się zdegradowane bóstwa politeistyczne wyparte w toku rozwoju wierzeń z panteonu głównych bóstw, chociażby poprzez proces upadku w ciemność i chaos. Jednakże najczęstszym powodem powstania gatunków demonicznych istot jest wprost upadek niektórych bóstw nieba, aniołów czy archaniołów, co powoduje, że stają się bytami mrocznymi, związanymi z ciemnością, chaosem, diskordią i szkodzeniem ludziom.		W historii religii, duchowości i mistyki oraz w historii ezoteryzmu można zaobserwować, że często demonami, w Indii [[asura\|asurami]] stawały się zdegradowane bóstwa politeistyczne wyparte w toku rozwoju wierzeń z panteonu głównych bóstw, chociażby poprzez proces upadku w ciemność i chaos. Jednakże najczęstszym powodem powstania gatunków demonicznych istot jest wprost upadek niektórych bóstw nieba, aniołów czy archaniołów, co powoduje, że stają się bytami mrocznymi, związanymi z ciemnością, chaosem, diskordią i szkodzeniem ludziom.

Paweł Gauri o 12:41, 17 sty 2017

2017-01-17T12:41:06Z

← poprzednia wersja		Wersja z 13:41, 17 sty 2017
Linia 1:		Linia 1:
	'''Demon''' (stgr. δαίμων daimon) – dosłownie ten, który coś rozdziela lub ten, który coś przydziela, także: nadprzyrodzona potęga, dola; łac. daemon – istota występująca w wielu wierzeniach ludowych, mitologiach i religiach, która zajmuje pozycję pośrednią między zwierzętami a ludźmi, między sferą zwierzęco-ludzką, materialną, a sferą astralną, czysto subtelną, ale nieduchową; istota o cechach na wpół ludzkich, na wpół zwierzęcych; najczęściej nieprzyjazny człowiekowi zły duch, związany pierwotnie z pojęciem nieczystości sakralnej.		'''Demon''' (stgr. δαίμων daimon, grecki koine: δαιμόνιον daimonion) – dosłownie ten, który coś rozdziela lub ten, który coś przydziela, także: nadprzyrodzona potęga, dola; łac. daemon – istota występująca w wielu wierzeniach ludowych, mitologiach i religiach, która zajmuje pozycję pośrednią między zwierzętami a ludźmi, między sferą zwierzęco-ludzką, materialną, a sferą astralną, czysto subtelną, ale nieduchową; istota o cechach na wpół ludzkich, na wpół zwierzęcych; najczęściej nieprzyjazny człowiekowi zły duch, związany pierwotnie z pojęciem nieczystości sakralnej.

	W historii religii, duchowości i mistyki oraz w historii ezoteryzmu można zaobserwować, że często demonami, w Indii [[asura\|asurami]] stawały się zdegradowane bóstwa politeistyczne wyparte w toku rozwoju wierzeń z panteonu głównych bóstw, chociażby poprzez proces upadku w ciemność i chaos. Jednakże najczęstszym powodem powstania gatunków demonicznych istot jest wprost upadek niektórych bóstw nieba, aniołów czy archaniołów, co powoduje, że stają się bytami mrocznymi, związanymi z ciemnością, chaosem, diskordią i szkodzeniem ludziom.		W historii religii, duchowości i mistyki oraz w historii ezoteryzmu można zaobserwować, że często demonami, w Indii [[asura\|asurami]] stawały się zdegradowane bóstwa politeistyczne wyparte w toku rozwoju wierzeń z panteonu głównych bóstw, chociażby poprzez proces upadku w ciemność i chaos. Jednakże najczęstszym powodem powstania gatunków demonicznych istot jest wprost upadek niektórych bóstw nieba, aniołów czy archaniołów, co powoduje, że stają się bytami mrocznymi, związanymi z ciemnością, chaosem, diskordią i szkodzeniem ludziom.

Paweł Gauri o 12:39, 17 sty 2017

2017-01-17T12:39:56Z

← poprzednia wersja		Wersja z 13:39, 17 sty 2017
Linia 3:		Linia 3:
	W historii religii, duchowości i mistyki oraz w historii ezoteryzmu można zaobserwować, że często demonami, w Indii [[asura\|asurami]] stawały się zdegradowane bóstwa politeistyczne wyparte w toku rozwoju wierzeń z panteonu głównych bóstw, chociażby poprzez proces upadku w ciemność i chaos. Jednakże najczęstszym powodem powstania gatunków demonicznych istot jest wprost upadek niektórych bóstw nieba, aniołów czy archaniołów, co powoduje, że stają się bytami mrocznymi, związanymi z ciemnością, chaosem, diskordią i szkodzeniem ludziom.		W historii religii, duchowości i mistyki oraz w historii ezoteryzmu można zaobserwować, że często demonami, w Indii [[asura\|asurami]] stawały się zdegradowane bóstwa politeistyczne wyparte w toku rozwoju wierzeń z panteonu głównych bóstw, chociażby poprzez proces upadku w ciemność i chaos. Jednakże najczęstszym powodem powstania gatunków demonicznych istot jest wprost upadek niektórych bóstw nieba, aniołów czy archaniołów, co powoduje, że stają się bytami mrocznymi, związanymi z ciemnością, chaosem, diskordią i szkodzeniem ludziom.

	W religii greckiej demon, odpowiednik arabskiego [[~~dżinna~~\|dżina]] to początkowo zarówno nieosobowa moc nadprzyrodzona, którą z czasem badac poprzez przywołania i zaczęto opisywać w postaci różnych duchów podrzędnych, zgodnie z tym, co się przy wywoływaniu pokazywało. Pierwotnie pojęcie demona, podobnie jak dżina miało charakter ambiwalentny, stanowiło zarówno pozytywne jak i negatywne określenie niewidzialnej istoty bytu – demony bywały groźne, ale i dobrotliwe (jako takie pełniły czasem funkcję duchów opiekuńczych – w takim rozumieniu pisali o demonach m.in. Platon, Sokrates, Heraklit). Od czasów Ksenokratesa, wraz z rozwojem koncepcji dualizmu i popularyzacją metod wywoływania duchów i demonów, demony zaczęto utożsamiać przede wszystkim ze złem, bowiem wszelkie uwikłanie w materię subtelnego świata astralnego uważano za złe (więc i istoty powiązane z materią choćby częściowo). Zauważono także w badaniach i doświadczeniach, że wiele demonów z początku udaje dobrego ducha, aby potem skutecznie omotać, opętać i wyniszczyć swoją naiwną ludzką ofiarę.		W religii greckiej demon, odpowiednik arabskiego [[dżinny\|dżina]] to początkowo zarówno nieosobowa moc nadprzyrodzona, którą z czasem badac poprzez przywołania i zaczęto opisywać w postaci różnych duchów podrzędnych, zgodnie z tym, co się przy wywoływaniu pokazywało. Pierwotnie pojęcie demona, podobnie jak dżina miało charakter ambiwalentny, stanowiło zarówno pozytywne jak i negatywne określenie niewidzialnej istoty bytu – demony bywały groźne, ale i dobrotliwe (jako takie pełniły czasem funkcję duchów opiekuńczych – w takim rozumieniu pisali o demonach m.in. [[Platon]], Sokrates, Heraklit). Od czasów Ksenokratesa, wraz z rozwojem koncepcji dualizmu i popularyzacją metod wywoływania duchów i demonów, demony zaczęto utożsamiać przede wszystkim ze złem, bowiem wszelkie uwikłanie w materię subtelnego świata astralnego uważano za złe (więc i istoty powiązane z materią choćby częściowo). Zauważono także w badaniach i doświadczeniach, że wiele demonów z początku udaje dobrego ducha, aby potem skutecznie omotać, opętać i wyniszczyć swoją naiwną ludzką ofiarę.

	Na kształtowanie się demonologii w judaizmie (a za judaizmem w chrześcijaństwie i islamie) wielki wpływ miały irańskie wierzenia: manicheizm, mazdaizm i zaratusztrianizm. Demony w tych religiach także zajmują pośrednią pozycję między ludźmi a Bogiem. Od czasów świętego Augustyna uznano je za istoty jednoznacznie złe i zidentyfikowano z diabłami czy szatanami.		Na kształtowanie się demonologii w judaizmie (a za judaizmem w chrześcijaństwie i islamie) wielki wpływ miały irańskie wierzenia: manicheizm, mazdaizm i zaratusztrianizm. Demony w tych religiach także zajmują pośrednią pozycję między ludźmi a Bogiem. Od czasów świętego Augustyna uznano je za istoty jednoznacznie złe i zidentyfikowano z diabłami czy szatanami.

Paweł Gauri o 12:39, 17 sty 2017

2017-01-17T12:39:05Z

← poprzednia wersja		Wersja z 13:39, 17 sty 2017
Linia 3:		Linia 3:
	W historii religii, duchowości i mistyki oraz w historii ezoteryzmu można zaobserwować, że często demonami, w Indii [[asura\|asurami]] stawały się zdegradowane bóstwa politeistyczne wyparte w toku rozwoju wierzeń z panteonu głównych bóstw, chociażby poprzez proces upadku w ciemność i chaos. Jednakże najczęstszym powodem powstania gatunków demonicznych istot jest wprost upadek niektórych bóstw nieba, aniołów czy archaniołów, co powoduje, że stają się bytami mrocznymi, związanymi z ciemnością, chaosem, diskordią i szkodzeniem ludziom.		W historii religii, duchowości i mistyki oraz w historii ezoteryzmu można zaobserwować, że często demonami, w Indii [[asura\|asurami]] stawały się zdegradowane bóstwa politeistyczne wyparte w toku rozwoju wierzeń z panteonu głównych bóstw, chociażby poprzez proces upadku w ciemność i chaos. Jednakże najczęstszym powodem powstania gatunków demonicznych istot jest wprost upadek niektórych bóstw nieba, aniołów czy archaniołów, co powoduje, że stają się bytami mrocznymi, związanymi z ciemnością, chaosem, diskordią i szkodzeniem ludziom.

	W religii greckiej demon, odpowiednik arabskiego [[~~dżiny~~\|dżina]] to początkowo zarówno nieosobowa moc nadprzyrodzona, którą z czasem badac poprzez przywołania i zaczęto opisywać w postaci różnych duchów podrzędnych, zgodnie z tym, co się przy wywoływaniu pokazywało. Pierwotnie pojęcie demona, podobnie jak dżina miało charakter ambiwalentny, stanowiło zarówno pozytywne jak i negatywne określenie niewidzialnej istoty bytu – demony bywały groźne, ale i dobrotliwe (jako takie pełniły czasem funkcję duchów opiekuńczych – w takim rozumieniu pisali o demonach m.in. Platon, Sokrates, Heraklit). Od czasów Ksenokratesa, wraz z rozwojem koncepcji dualizmu i popularyzacją metod wywoływania duchów i demonów, demony zaczęto utożsamiać przede wszystkim ze złem, bowiem wszelkie uwikłanie w materię subtelnego świata astralnego uważano za złe (więc i istoty powiązane z materią choćby częściowo). Zauważono także w badaniach i doświadczeniach, że wiele demonów z początku udaje dobrego ducha, aby potem skutecznie omotać, opętać i wyniszczyć swoją naiwną ludzką ofiarę.		W religii greckiej demon, odpowiednik arabskiego [[dżinna\|dżina]] to początkowo zarówno nieosobowa moc nadprzyrodzona, którą z czasem badac poprzez przywołania i zaczęto opisywać w postaci różnych duchów podrzędnych, zgodnie z tym, co się przy wywoływaniu pokazywało. Pierwotnie pojęcie demona, podobnie jak dżina miało charakter ambiwalentny, stanowiło zarówno pozytywne jak i negatywne określenie niewidzialnej istoty bytu – demony bywały groźne, ale i dobrotliwe (jako takie pełniły czasem funkcję duchów opiekuńczych – w takim rozumieniu pisali o demonach m.in. Platon, Sokrates, Heraklit). Od czasów Ksenokratesa, wraz z rozwojem koncepcji dualizmu i popularyzacją metod wywoływania duchów i demonów, demony zaczęto utożsamiać przede wszystkim ze złem, bowiem wszelkie uwikłanie w materię subtelnego świata astralnego uważano za złe (więc i istoty powiązane z materią choćby częściowo). Zauważono także w badaniach i doświadczeniach, że wiele demonów z początku udaje dobrego ducha, aby potem skutecznie omotać, opętać i wyniszczyć swoją naiwną ludzką ofiarę.

	Na kształtowanie się demonologii w judaizmie (a za judaizmem w chrześcijaństwie i islamie) wielki wpływ miały irańskie wierzenia: manicheizm, mazdaizm i zaratusztrianizm. Demony w tych religiach także zajmują pośrednią pozycję między ludźmi a Bogiem. Od czasów świętego Augustyna uznano je za istoty jednoznacznie złe i zidentyfikowano z diabłami czy szatanami.		Na kształtowanie się demonologii w judaizmie (a za judaizmem w chrześcijaństwie i islamie) wielki wpływ miały irańskie wierzenia: manicheizm, mazdaizm i zaratusztrianizm. Demony w tych religiach także zajmują pośrednią pozycję między ludźmi a Bogiem. Od czasów świętego Augustyna uznano je za istoty jednoznacznie złe i zidentyfikowano z diabłami czy szatanami.

Paweł Gauri o 12:38, 17 sty 2017

2017-01-17T12:38:47Z

← poprzednia wersja		Wersja z 13:38, 17 sty 2017
Linia 1:		Linia 1:
	'''Demon''' (stgr. δαίμων daimon) – dosłownie ten, który coś rozdziela lub ten, który coś przydziela, także: nadprzyrodzona potęga, dola; łac. daemon – istota występująca w wielu wierzeniach ludowych, mitologiach i religiach, która zajmuje pozycję pośrednią między zwierzętami a ludźmi, między sferą zwierzęco-ludzką, materialną, a sferą astralną, czysto subtelną, ale nieduchową; istota o cechach na wpół ludzkich, na wpół zwierzęcych; najczęściej nieprzyjazny człowiekowi zły duch, związany pierwotnie z pojęciem nieczystości sakralnej.		'''Demon''' (stgr. δαίμων daimon) – dosłownie ten, który coś rozdziela lub ten, który coś przydziela, także: nadprzyrodzona potęga, dola; łac. daemon – istota występująca w wielu wierzeniach ludowych, mitologiach i religiach, która zajmuje pozycję pośrednią między zwierzętami a ludźmi, między sferą zwierzęco-ludzką, materialną, a sferą astralną, czysto subtelną, ale nieduchową; istota o cechach na wpół ludzkich, na wpół zwierzęcych; najczęściej nieprzyjazny człowiekowi zły duch, związany pierwotnie z pojęciem nieczystości sakralnej.

	W historii religii można zaobserwować, że często demonami, w Indii [[asura\|asurami]] stawały się zdegradowane bóstwa politeistyczne wyparte w toku rozwoju wierzeń z panteonu głównych bóstw. Jednakże najczęstszym powodem powstania gatunków demonicznych istot jest upadek niektórych bóstw nieba, aniołów czy archaniołów, co powoduje, że stają się bytami mrocznymi, związanymi z ciemnością, chaosem, diskordią i szkodzeniem ludziom.		W historii religii, duchowości i mistyki oraz w historii ezoteryzmu można zaobserwować, że często demonami, w Indii [[asura\|asurami]] stawały się zdegradowane bóstwa politeistyczne wyparte w toku rozwoju wierzeń z panteonu głównych bóstw, chociażby poprzez proces upadku w ciemność i chaos. Jednakże najczęstszym powodem powstania gatunków demonicznych istot jest wprost upadek niektórych bóstw nieba, aniołów czy archaniołów, co powoduje, że stają się bytami mrocznymi, związanymi z ciemnością, chaosem, diskordią i szkodzeniem ludziom.

	W religii greckiej demon to początkowo nieosobowa moc nadprzyrodzona, którą z czasem zaczęto ~~wyobrażać sobie~~ w postaci różnych duchów podrzędnych ~~bogom~~. Pierwotnie pojęcie to miało charakter ambiwalentny, stanowiło zarówno pozytywne jak i negatywne określenie ~~nadludzkiej~~ istoty – demony bywały groźne, ale i dobrotliwe (jako takie pełniły ~~na przykład~~ funkcję duchów opiekuńczych – w takim rozumieniu pisali o demonach m.in. Platon, Sokrates, Heraklit). Od czasów Ksenokratesa, wraz z rozwojem koncepcji dualizmu, demony zaczęto utożsamiać przede wszystkim ze złem, bowiem wszelkie uwikłanie w materię uważano za złe (więc i istoty powiązane z materią choćby częściowo).		W religii greckiej demon, odpowiednik arabskiego [[dżiny\|dżina]] to początkowo zarówno nieosobowa moc nadprzyrodzona, którą z czasem badac poprzez przywołania i zaczęto opisywać w postaci różnych duchów podrzędnych, zgodnie z tym, co się przy wywoływaniu pokazywało. Pierwotnie pojęcie demona, podobnie jak dżina miało charakter ambiwalentny, stanowiło zarówno pozytywne jak i negatywne określenie niewidzialnej istoty bytu – demony bywały groźne, ale i dobrotliwe (jako takie pełniły czasem funkcję duchów opiekuńczych – w takim rozumieniu pisali o demonach m.in. Platon, Sokrates, Heraklit). Od czasów Ksenokratesa, wraz z rozwojem koncepcji dualizmu i popularyzacją metod wywoływania duchów i demonów, demony zaczęto utożsamiać przede wszystkim ze złem, bowiem wszelkie uwikłanie w materię subtelnego świata astralnego uważano za złe (więc i istoty powiązane z materią choćby częściowo). Zauważono także w badaniach i doświadczeniach, że wiele demonów z początku udaje dobrego ducha, aby potem skutecznie omotać, opętać i wyniszczyć swoją naiwną ludzką ofiarę.

	Na kształtowanie się demonologii w judaizmie (a za judaizmem w chrześcijaństwie i islamie) wielki wpływ miały irańskie wierzenia: manicheizm, mazdaizm i zaratusztrianizm. Demony w tych religiach także zajmują pośrednią pozycję między ludźmi a Bogiem. Od czasów ~~św.~~ Augustyna uznano je za istoty jednoznacznie złe i zidentyfikowano z diabłami.		Na kształtowanie się demonologii w judaizmie (a za judaizmem w chrześcijaństwie i islamie) wielki wpływ miały irańskie wierzenia: manicheizm, mazdaizm i zaratusztrianizm. Demony w tych religiach także zajmują pośrednią pozycję między ludźmi a Bogiem. Od czasów świętego Augustyna uznano je za istoty jednoznacznie złe i zidentyfikowano z diabłami czy szatanami.

	W wierzeniach słowiańskich najczęściej występujące typy demonów to: rusałki, południce, północnice, strzygi, topielice, latawce, płanetnicy, ubożęta i skrzaty oraz tzw. bobo.		W wierzeniach słowiańskich najczęściej występujące typy demonów to: rusałki, południce, północnice, [[strzygi]], topielice, latawce, płanetnicy, ubożęta i skrzaty oraz tzw. bobo.

	Według założeń spirytyzmu demon to określenie ducha trzeciego rzędu.		Według założeń spirytyzmu demon to określenie astralnego ducha trzeciego rzędu, co do stopnia możliwej szkodliwości.

			Howard Pitman w swej książce "Demony - świadectwo naocznego świadka", która może wielu zainspirować autor, pisze o demonach jako ekspertach w różnych dziedzinach. Dzieli on je na następujące rodzaje:

			# Wojny (demony wszczynające wojny, kłótnie, awantury, rzezie ludobójcze);
			# Chciwości, a w tej grupie są także demony pożądliwości, kłótni, nienawiści itp
			# Demony tajemne (starannie ukryte, pełne sekretów);
			# Czarnoksięstwa (satanizmu, lucyferyzmu, czarnej magii);
			# Samozniszczenia (skłonności samobójczych, autodestrukcyjnych);
			# Fałszywej religii (i fałszywej duchowości);
			# Demoralizacji (rozwiązłości);

			Sposoby przedstawiania demonów odzwierciedlały zwykle lęki oraz niebezpieczeństwa grożące człowiekowi w świecie metafizycznym, ale także nadzieje i sposoby obrony przed zagrożeniami (także w przypadku demonów dobrotliwych). Jedno z najczęstszych doświadczeń to postać drapieżnego zwierzęcia (otwarta paszcza z wielkimi zębami, ogromne oczy, ostre pazury), pojawiająca się w nocy w miejscach budzących grozę. Taki demon napada jak dzikie zwierzę (bestia), przynosząc śmierć, zagrożenie, niszcząc materialne podstawy bytu. Czasem demony w takiej postaci utożsamiane są z groźnymi zjawiskami przyrody oraz niebezpiecznymi impulsami wypływającymi z wewnętrznej natury człowieka - głównie z agresją i popędem seksualnym, wykraczającymi poza normy kulturowe oraz zboczonym; przykładem może być diaboliczny kozioł-diabeł jako symbol nieokiełznanej seksualności, ze wszystkimi jej dewiacjami i zboczeniami.

			Demony często pełnią także funkcję uzurpatorskich strażników, chroniących określone terytorium w imieniu jego „pana”, chroniących niczym dzika bestia "swoje terytorium". Takie demony najczęściej przedstawiano w postaci pół ludzkiej, pół zwierzęcej. Ponadto wiele wyobrażeń demonicznych odwołuje się do postaci, które na ogół są człowiekowi życzliwe, a szkodzą mu jedynie w słusznym gniewie; demony często też wiąże się z postaciami zmarłych, niebezpiecznymi duchami przodków.

			Przed demonami miały chronić m.in. amulety, specjalne zaklęcia, ofiary błagalne.

			Demon ludzkiego pochodzenia, to istota astralno-mentalna, która kiedyś również miała ciało fizyczne, a w dodatku ma wielkie doświadczenie, ponieważ istnieje dłużej niż najstarszy człowiek. Wyobraź sobie że człowiek który urodził się 6 tysięcy lat temu żyje do dziś. Jego mądrość i wiedza jest na imponującym poziomie, na sto procent nie da się mu rady w grach jakie dobrze zna, a o życiu nie wspominajmy, robi wrażenie doświadczonego mędrca. Ma ogromną wiedzę o świecie, historii świata, dlatego każdy demon jest dobrym kłamcą i umie udawać to czym nie jest.

			Skoro demony są na ziemi pod postacią duchów astralno-mentalnych od tysięcy lat mają sporą wiedzę na temat świata niematerialnego, potrafią materializować się to wiemy ponieważ czasem ich widzimy. Potrafią czytać w naszych myślach, dzięki czemu mogą udawać zmarłych ludzi, oszukując i podszywając się pod wybrane osoby. Wszystko po to by zawładnąć naszym życiem i życiem naszych bliskich. Demon chce zachęcić ofiarę do częstszych kontaktów, więc musi jej podać coś na przynętę, jak złodziej podaje kiełbasę z usypiaczem psu pilnującemu domu. Demon widzi ludzkie choroby, ponieważ ma wgląd do świata pozamaterialnego, astralno-mentalnego, czyli mówi ofierze część prawdy, by potem za pomocą kłamstwa manipulować swoją ofiarą.

			Demon potrafi wejść w ciało człowieka i mówić przez niego i poruszać się, tak samo człowiek potrafi korzystać z ducha demona, by poruszać się za jego pomocą i widzieć, nawet czuć zapach. Może może także połączyć swoją jaźń z jaźnią człowieka i transmitować mu to co on widzi, może także wyrwać niezbyt rozwiniętą boską duszę z ciała, z serca i wejść na jej miejsce robiąc za bóstwo. Osoby przejęte przez demona, zwykle zioną nienawiścią do Boga, Absolutu, bóstw nieba, aniołów etc.

			Mimo, wielu informacji o demonach w Biblii, Koranie, Zend Aweście czy Wedach, żaden chrześcijański kościół nie naucza o nich porządnie i nie ostrzega, co samo w sobie jest świadectwem na przejęcie władzy [[szatan]]a i demonów jego nad wszystkimi kościołami chrześcijańskimi świata miało miejsce. Demony atakują ludzi, choć opętanymi zwierzętami także się posługują ponieważ: "największą wojną na świecie jest wojna o Ciebie". O Ciebie czyli Twoją Duszę, prawdziwą Jaźń. Demonom nie zależy na Twym ciele, one chcą za pomocą opętania i niegodziwości poniżyć Twa duszę i sprowadzić na dno moralne odsuwając Cię od Twego Stwórcy - Boga, Brahmana. Ciało chcą o tyle upokorzyć o ile są zazdrosne o obraz Boży jaki odbija się w ciele dzięki bożej duszy mieszkającej w sercu człowieczym, a w duchowości Wschodu znanej jako [[dźiwa]] czy [[dźiwatman]].

			Demony, złe duchy - zwykle odmawiają stanąć w obronie dobrego człowieka, odmawiają pomocy w dobrej sprawie, ale chętnie i szybko pomogą w złych i szkodliwych działaniach, które pogrążają boską duszę w mrokach chaosu.

	[[Category:Demonologia]]		[[Category:Demonologia]]

Paweł Gauri: Utworzono nową stronę "'''Demon''' (stgr. δαίμων daimon) – dosłownie ten, który coś rozdziela lub ten, który coś przydziela, także: nadprzyrodzona potęga, dola; łac. daemon –..."

2017-01-17T11:51:04Z

Utworzono nową stronę "'''Demon''' (stgr. δαίμων daimon) – dosłownie ten, który coś rozdziela lub ten, który coś przydziela, także: nadprzyrodzona potęga, dola; łac. daemon –..."

Nowa strona

'''Demon''' (stgr. δαίμων daimon) – dosłownie ten, który coś rozdziela lub ten, który coś przydziela, także: nadprzyrodzona potęga, dola; łac. daemon – istota występująca w wielu wierzeniach ludowych, mitologiach i religiach, która zajmuje pozycję pośrednią między zwierzętami a ludźmi, między sferą zwierzęco-ludzką, materialną, a sferą astralną, czysto subtelną, ale nieduchową; istota o cechach na wpół ludzkich, na wpół zwierzęcych; najczęściej nieprzyjazny człowiekowi zły duch, związany pierwotnie z pojęciem nieczystości sakralnej.

W historii religii można zaobserwować, że często demonami, w Indii [[asura|asurami]] stawały się zdegradowane bóstwa politeistyczne wyparte w toku rozwoju wierzeń z panteonu głównych bóstw. Jednakże najczęstszym powodem powstania gatunków demonicznych istot jest upadek niektórych bóstw nieba, aniołów czy archaniołów, co powoduje, że stają się bytami mrocznymi, związanymi z ciemnością, chaosem, diskordią i szkodzeniem ludziom.

W religii greckiej demon to początkowo nieosobowa moc nadprzyrodzona, którą z czasem zaczęto wyobrażać sobie w postaci różnych duchów podrzędnych bogom. Pierwotnie pojęcie to miało charakter ambiwalentny, stanowiło zarówno pozytywne jak i negatywne określenie nadludzkiej istoty – demony bywały groźne, ale i dobrotliwe (jako takie pełniły na przykład funkcję duchów opiekuńczych – w takim rozumieniu pisali o demonach m.in. Platon, Sokrates, Heraklit). Od czasów Ksenokratesa, wraz z rozwojem koncepcji dualizmu, demony zaczęto utożsamiać przede wszystkim ze złem, bowiem wszelkie uwikłanie w materię uważano za złe (więc i istoty powiązane z materią choćby częściowo).

Na kształtowanie się demonologii w judaizmie (a za judaizmem w chrześcijaństwie i islamie) wielki wpływ miały irańskie wierzenia: manicheizm, mazdaizm i zaratusztrianizm. Demony w tych religiach także zajmują pośrednią pozycję między ludźmi a Bogiem. Od czasów św. Augustyna uznano je za istoty jednoznacznie złe i zidentyfikowano z diabłami.

W wierzeniach słowiańskich najczęściej występujące typy demonów to: rusałki, południce, północnice, strzygi, topielice, latawce, płanetnicy, ubożęta i skrzaty oraz tzw. bobo.

Według założeń spirytyzmu demon to określenie ducha trzeciego rzędu.

[[Category:Demonologia]]