Duchowa Mądrość w Przypowieściach - Historia wersji

Caroli o 10:32, 13 wrz 2025

2025-09-13T10:32:44Z

← poprzednia wersja		Wersja z 11:32, 13 wrz 2025
Linia 57:		Linia 57:
	''"Oto Siewca wyszedł siać i padło ziarno na drogę i przyleciało czarne ptactwo i wydziobało wszystek Orkisz jaki był posiany! Siewca siejąc rzucił ziarno i padło ono na grunt skalisty gdzie mało było ziemi i szybko powschodziło, ale żar słoneczny spowodował uschnięcie roślinki aż do korzenia! Trzeci posiew ziarna padł pomiędzy ciernie i ciernie szybko zagłuszyły posiew Orkiszu, który rozrzucił nasz Siewca! Czwarta część ziarna trafiła na ziemię dobrą, orną i przygotowaną i ziarno to wydało swój właściwy plon, trzydziesto-, sześćdziesięcio- i stukrotny!"''		''"Oto Siewca wyszedł siać i padło ziarno na drogę i przyleciało czarne ptactwo i wydziobało wszystek Orkisz jaki był posiany! Siewca siejąc rzucił ziarno i padło ono na grunt skalisty gdzie mało było ziemi i szybko powschodziło, ale żar słoneczny spowodował uschnięcie roślinki aż do korzenia! Trzeci posiew ziarna padł pomiędzy ciernie i ciernie szybko zagłuszyły posiew Orkiszu, który rozrzucił nasz Siewca! Czwarta część ziarna trafiła na ziemię dobrą, orną i przygotowaną i ziarno to wydało swój właściwy plon, trzydziesto-, sześćdziesięcio- i stukrotny!"''

	O jakaż wielka Mądrość i głęboka wiedza leży w tej Boskiej Opowieści, a przecież Guru wysłuchał jej siedząc w Kręgu pośród Bogów Niebios w '''Empireum'''. Istnieją trzy rodzaje ludzkich umysłów ([[Manas]]) i charakterów, które nie przyjmują ziarna Dobrej, Boskiej Myśli i same z siebie niszczą duchową Naukę jaką otrzymają! Na czterech przychodzących „uczniów” najwyżej jeden nadaje się do tego, aby dawać mu duchowy pokarm Boskiej Wiedzy. A jak wiemy z poprzedniej części, z powodu kąkolu, a raczej siewcy Zła i ten ostatni może źle skończyć jeśli nie ustrzeże depozytu i utraci swoje Światło. Miejcie [[Adżna\|Oko]] pełne '''Blasku''', miejcie ~~'''~~Serce~~'''~~ pełne '''Promienności'''! O jakże trudno o Dobrą Ziemię na której my, Gospodarze tej planety możemy wysiać ziarno z naszych Spichlerzy! A wy przecież nie macie żadnego pojęcia jak wielkim jest Spichlerz waszego Guru, zwany '''Komnatą Mądrości Przedwiecznej'''.		O jakaż wielka Mądrość i głęboka wiedza leży w tej Boskiej Opowieści, a przecież Guru wysłuchał jej siedząc w Kręgu pośród Bogów Niebios w '''Empireum'''. Istnieją trzy rodzaje ludzkich umysłów ([[Manas]]) i charakterów, które nie przyjmują ziarna Dobrej, Boskiej Myśli i same z siebie niszczą duchową Naukę jaką otrzymają! Na czterech przychodzących „uczniów” najwyżej jeden nadaje się do tego, aby dawać mu duchowy pokarm Boskiej Wiedzy. A jak wiemy z poprzedniej części, z powodu kąkolu, a raczej siewcy Zła i ten ostatni może źle skończyć jeśli nie ustrzeże depozytu i utraci swoje Światło. Miejcie [[Adżna\|Oko]] pełne '''Blasku''', miejcie [[Anahata\|Serce]] pełne '''Promienności'''! O jakże trudno o Dobrą Ziemię na której my, Gospodarze tej planety możemy wysiać ziarno z naszych Spichlerzy! A wy przecież nie macie żadnego pojęcia jak wielkim jest Spichlerz waszego Guru, zwany '''Komnatą Mądrości Przedwiecznej'''.

Caroli o 10:01, 13 wrz 2025

2025-09-13T10:01:01Z

← poprzednia wersja		Wersja z 11:01, 13 wrz 2025
Linia 14:		Linia 14:


	'''4.''' Wewnętrzny aspekt przypowiastki pokazuje, że '''Pole''' jest Umysłem Człowieka, [[Manas\|Manasem]], a Człowiek żywiony dobrymi intencjami i wiarą Sieje tam sobie rozmaite '''Dobre Myśli''', które mają stać się w przyszłości jego Rzeczywistością. Siewca ów przygotowuje nawet porządnie siebie, swój umysł, czyli swoje Pole i dopiero zaczyna siać. Obsiewanie jednak możliwe jest w stanie Jasności Dnia, gdy Człowiek dobrze jest nastawiony i ma wyraźną świadomość, do czego dąży. Wykonując ogromną pracę Siania dochodzi w końcu do punktu, w którym jego Pole Umysłu wypełnione jest Dobrym Ziarnem i wydaje się, że wszystko zmierza nam w dobrym kierunku. ''„Ja tyle dobrego robiłem, afirmowałem, modliłem się codziennie”'' mówi nasz Człowiek Siewca i przestając siać na Polu już ukończonym, '''traci czujność''' i nadchodzi noc, a w ciemności nocy, gdy Siewca śpi, przychodzi Zły i w Umyśle, na Polu [[Dharma\|Dharmy]] jak mówią na Wschodzie, posiewa złośliwy chwast zwany kąkolem. Widzimy, że kto użyźnia i obrabia Pole swego Umysłu i maksymalnie wysiewa Dobre Ziarno, myśli i idei dochodzi do punktu nasycenia, napełnienia się tą Dobrocią i Pięknem swojego wewnętrznego Pola. Gdy przestaje Siać, zaczyna Spać, zamiast pilnować Pola i strzec Dobrego Posiewu niczym gorliwy Strażnik. W ciemności nocy Zły zatruwa Pole swoimi chorymi nasionami kąkolu i tak Człowiek z pozoru Dobry i Wspaniały, i Zaangażowany w Sianie Duchowej nauki na Polach nagle zasypia, ginie i znika. A przecież często widujemy takie nieszczęśliwe wypadki nasiania różnym, niby Dobrym, osobom kąkolu przez Złego. I zbaczają oni z Drogi Dobra, albowiem obce myśli rozkrzewiają się w ich Polach Umysłu, aż stają się oni nawet '''wrogami Dobra''', które było przez Siewcę posiane w ich Umysłach. Utożsamiając się z kąkolem zamiast z pszenicą sami skazują się na spalenie w Ogniu, a przecież widujemy takie nieszczęśliwe, chore przypały.		'''4.''' Wewnętrzny aspekt przypowiastki pokazuje, że '''Pole''' jest Umysłem Człowieka, [[Manas\|Manasem]], a Człowiek żywiony dobrymi intencjami i wiarą Sieje tam sobie rozmaite '''Dobre Myśli''', które mają stać się w przyszłości jego Rzeczywistością. Siewca ów przygotowuje nawet porządnie siebie, swój umysł, czyli swoje Pole i dopiero zaczyna siać. Obsiewanie jednak możliwe jest w stanie Jasności Dnia, gdy Człowiek dobrze jest nastawiony i ma wyraźną świadomość, do czego dąży. Wykonując ogromną pracę Siania dochodzi w końcu do punktu, w którym jego Pole Umysłu wypełnione jest Dobrym Ziarnem i wydaje się, że wszystko zmierza nam w dobrym kierunku. „Ja tyle dobrego robiłem, afirmowałem, modliłem się codziennie” mówi nasz Człowiek Siewca i przestając siać na Polu już ukończonym, '''traci czujność''' i nadchodzi noc, a w ciemności nocy, gdy Siewca śpi, przychodzi Zły i w Umyśle, na Polu [[Dharma\|Dharmy]] jak mówią na Wschodzie, posiewa złośliwy chwast zwany kąkolem. Widzimy, że kto użyźnia i obrabia Pole swego Umysłu i maksymalnie wysiewa Dobre Ziarno, myśli i idei dochodzi do punktu nasycenia, napełnienia się tą Dobrocią i Pięknem swojego wewnętrznego Pola. Gdy przestaje Siać, zaczyna Spać, zamiast pilnować Pola i strzec Dobrego Posiewu niczym gorliwy Strażnik. W ciemności nocy Zły zatruwa Pole swoimi chorymi nasionami kąkolu i tak Człowiek z pozoru Dobry i Wspaniały, i Zaangażowany w Sianie Duchowej nauki na Polach nagle zasypia, ginie i znika. A przecież często widujemy takie nieszczęśliwe wypadki nasiania różnym, niby Dobrym, osobom kąkolu przez Złego. I zbaczają oni z Drogi Dobra, albowiem obce myśli rozkrzewiają się w ich Polach Umysłu, aż stają się oni nawet '''wrogami Dobra''', które było przez Siewcę posiane w ich Umysłach. Utożsamiając się z kąkolem zamiast z pszenicą sami skazują się na spalenie w Ogniu, a przecież widujemy takie nieszczęśliwe, chore przypały.

Caroli o 09:45, 13 wrz 2025

2025-09-13T09:45:42Z

← poprzednia wersja		Wersja z 10:45, 13 wrz 2025
Linia 1:		Linia 1:
	(Hridaya nr 81)		(Hridaya nr 81)
	[[Image:~~księga~~.jpg\|thumb\|]]		[[Image:Siewca1.jpg\|thumb\|]]
	'''1.''' Istnieje bardzo dużo duchowych opowieści i historii we wszystkich religiach Objawionych przez Boga, a ich studiowanie daje nam duchową wiedzę, o ile studiujemy je w skupieniu na Boskim Świetle w Sercu lub [[Adżna\|Oku]]. Obszar Serca, [[Anahata]] na środku piersi, mostka musimy rozświetlić wyobrażając sobie Świetlisty Blask promieniujący z wnętrza '''Lotosu Serca''' lub spływający z góry od Bóstwa i rozlewający się przez Serce, jeśli chcemy głębiej Odczuwać i rozwijać Świadomość ([[Ćittam]]) tego, o czym myślimy. Ośrodek Serca jest miejscem odczuwania wrażeń, miejscem jakby wewnętrznego Dotyku oraz siedzibą Świadomości, czyli samej zdolności uzmysławiania sobie procesów dziejących się w świecie rzeczy, zjawisk i osób. '''Rozświetlanie''' Ośrodka Serca poprzez wyobrażanie sobie narastania Blasku i wzmagania Jasności '''pogłębia''' wrażliwość i zdolność pojmowania oraz znajdowania dla nas tego, co najlepsze i najwłaściwsze. Oczywiście nie powinniśmy łatwo rezygnować z tego, co znajdziemy i odkryjemy poprzez odczucie Serca, a najważniejszym jest znalezienie [[Guru]]. Dzięki rozświetleniu Serca zostajemy przyciągnięci do osoby Guru i Duchowych Nauczycieli, więc trwając w Świetle powinniśmy się ich trzymać. Odczuwanie Światła i rozjaśnianie [[Adżna\|OKA]] w głowie, pod czołem pozwala także na lepsze uzmysławianie rzeczy, zjawisk i procesów tak, aby z czasem nawet '''odbierać''' przekazy duchowe kierowane do nas od naszych Mistrzów i Nauczycieli, którzy mogą być daleko. Jednak zdolność ta występująca zawsze u [[Awatara\|Awatarów]] (Posłańców Boga) nie jest łatwa do uzyskania przez początkującego praktykanta [[Joga\|Jogi]]. Możemy jednak wzmóc Światło Oka i rzutować na obrazy jakiejś misteryjnej Przypowieści, aby '''głębiej''' pojąć jej sens i znaczenie. Jest to bardzo dobry sposób przekazywania '''Wiedzy Duchowej''', charakterystyczny dla '''Świętych Pism''', dzięki któremu głębokie tajemnice są ukryte, a ludzie ciemni, bez Światła, nie są w stanie pojąć ani ich sensu, ani ich znaczenia. Dlatego duchowe opowieści i historie zawsze podlegają wykładowi przez tych, którzy '''Oświeceni''' są Duchowym, Boskim Światłem, a ich Serce i Oko są w Jasności i Blasku.		'''1.''' Istnieje bardzo dużo duchowych opowieści i historii we wszystkich religiach Objawionych przez Boga, a ich studiowanie daje nam duchową wiedzę, o ile studiujemy je w skupieniu na Boskim Świetle w Sercu lub [[Adżna\|Oku]]. Obszar Serca, [[Anahata]] na środku piersi, mostka musimy rozświetlić wyobrażając sobie Świetlisty Blask promieniujący z wnętrza '''Lotosu Serca''' lub spływający z góry od Bóstwa i rozlewający się przez Serce, jeśli chcemy głębiej Odczuwać i rozwijać Świadomość ([[Ćittam]]) tego, o czym myślimy. Ośrodek Serca jest miejscem odczuwania wrażeń, miejscem jakby wewnętrznego Dotyku oraz siedzibą Świadomości, czyli samej zdolności uzmysławiania sobie procesów dziejących się w świecie rzeczy, zjawisk i osób. '''Rozświetlanie''' Ośrodka Serca poprzez wyobrażanie sobie narastania Blasku i wzmagania Jasności '''pogłębia''' wrażliwość i zdolność pojmowania oraz znajdowania dla nas tego, co najlepsze i najwłaściwsze. Oczywiście nie powinniśmy łatwo rezygnować z tego, co znajdziemy i odkryjemy poprzez odczucie Serca, a najważniejszym jest znalezienie [[Guru]]. Dzięki rozświetleniu Serca zostajemy przyciągnięci do osoby Guru i Duchowych Nauczycieli, więc trwając w Świetle powinniśmy się ich trzymać. Odczuwanie Światła i rozjaśnianie [[Adżna\|OKA]] w głowie, pod czołem pozwala także na lepsze uzmysławianie rzeczy, zjawisk i procesów tak, aby z czasem nawet '''odbierać''' przekazy duchowe kierowane do nas od naszych Mistrzów i Nauczycieli, którzy mogą być daleko. Jednak zdolność ta występująca zawsze u [[Awatara\|Awatarów]] (Posłańców Boga) nie jest łatwa do uzyskania przez początkującego praktykanta [[Joga\|Jogi]]. Możemy jednak wzmóc Światło Oka i rzutować na obrazy jakiejś misteryjnej Przypowieści, aby '''głębiej''' pojąć jej sens i znaczenie. Jest to bardzo dobry sposób przekazywania '''Wiedzy Duchowej''', charakterystyczny dla '''Świętych Pism''', dzięki któremu głębokie tajemnice są ukryte, a ludzie ciemni, bez Światła, nie są w stanie pojąć ani ich sensu, ani ich znaczenia. Dlatego duchowe opowieści i historie zawsze podlegają wykładowi przez tych, którzy '''Oświeceni''' są Duchowym, Boskim Światłem, a ich Serce i Oko są w Jasności i Blasku.

Caroli o 09:44, 13 wrz 2025

2025-09-13T09:44:14Z

← poprzednia wersja		Wersja z 10:44, 13 wrz 2025
Linia 1:		Linia 1:
	(Hridaya nr 81)		(Hridaya nr 81)
	[[Image:~~Ksiega~~.jpg\|thumb\|]]		[[Image:księga.jpg\|thumb\|]]
	'''1.''' Istnieje bardzo dużo duchowych opowieści i historii we wszystkich religiach Objawionych przez Boga, a ich studiowanie daje nam duchową wiedzę, o ile studiujemy je w skupieniu na Boskim Świetle w Sercu lub [[Adżna\|Oku]]. Obszar Serca, [[Anahata]] na środku piersi, mostka musimy rozświetlić wyobrażając sobie Świetlisty Blask promieniujący z wnętrza '''Lotosu Serca''' lub spływający z góry od Bóstwa i rozlewający się przez Serce, jeśli chcemy głębiej Odczuwać i rozwijać Świadomość ([[Ćittam]]) tego, o czym myślimy. Ośrodek Serca jest miejscem odczuwania wrażeń, miejscem jakby wewnętrznego Dotyku oraz siedzibą Świadomości, czyli samej zdolności uzmysławiania sobie procesów dziejących się w świecie rzeczy, zjawisk i osób. '''Rozświetlanie''' Ośrodka Serca poprzez wyobrażanie sobie narastania Blasku i wzmagania Jasności '''pogłębia''' wrażliwość i zdolność pojmowania oraz znajdowania dla nas tego, co najlepsze i najwłaściwsze. Oczywiście nie powinniśmy łatwo rezygnować z tego, co znajdziemy i odkryjemy poprzez odczucie Serca, a najważniejszym jest znalezienie [[Guru]]. Dzięki rozświetleniu Serca zostajemy przyciągnięci do osoby Guru i Duchowych Nauczycieli, więc trwając w Świetle powinniśmy się ich trzymać. Odczuwanie Światła i rozjaśnianie [[Adżna\|OKA]] w głowie, pod czołem pozwala także na lepsze uzmysławianie rzeczy, zjawisk i procesów tak, aby z czasem nawet '''odbierać''' przekazy duchowe kierowane do nas od naszych Mistrzów i Nauczycieli, którzy mogą być daleko. Jednak zdolność ta występująca zawsze u [[Awatara\|Awatarów]] (Posłańców Boga) nie jest łatwa do uzyskania przez początkującego praktykanta [[Joga\|Jogi]]. Możemy jednak wzmóc Światło Oka i rzutować na obrazy jakiejś misteryjnej Przypowieści, aby '''głębiej''' pojąć jej sens i znaczenie. Jest to bardzo dobry sposób przekazywania '''Wiedzy Duchowej''', charakterystyczny dla '''Świętych Pism''', dzięki któremu głębokie tajemnice są ukryte, a ludzie ciemni, bez Światła, nie są w stanie pojąć ani ich sensu, ani ich znaczenia. Dlatego duchowe opowieści i historie zawsze podlegają wykładowi przez tych, którzy '''Oświeceni''' są Duchowym, Boskim Światłem, a ich Serce i Oko są w Jasności i Blasku.		'''1.''' Istnieje bardzo dużo duchowych opowieści i historii we wszystkich religiach Objawionych przez Boga, a ich studiowanie daje nam duchową wiedzę, o ile studiujemy je w skupieniu na Boskim Świetle w Sercu lub [[Adżna\|Oku]]. Obszar Serca, [[Anahata]] na środku piersi, mostka musimy rozświetlić wyobrażając sobie Świetlisty Blask promieniujący z wnętrza '''Lotosu Serca''' lub spływający z góry od Bóstwa i rozlewający się przez Serce, jeśli chcemy głębiej Odczuwać i rozwijać Świadomość ([[Ćittam]]) tego, o czym myślimy. Ośrodek Serca jest miejscem odczuwania wrażeń, miejscem jakby wewnętrznego Dotyku oraz siedzibą Świadomości, czyli samej zdolności uzmysławiania sobie procesów dziejących się w świecie rzeczy, zjawisk i osób. '''Rozświetlanie''' Ośrodka Serca poprzez wyobrażanie sobie narastania Blasku i wzmagania Jasności '''pogłębia''' wrażliwość i zdolność pojmowania oraz znajdowania dla nas tego, co najlepsze i najwłaściwsze. Oczywiście nie powinniśmy łatwo rezygnować z tego, co znajdziemy i odkryjemy poprzez odczucie Serca, a najważniejszym jest znalezienie [[Guru]]. Dzięki rozświetleniu Serca zostajemy przyciągnięci do osoby Guru i Duchowych Nauczycieli, więc trwając w Świetle powinniśmy się ich trzymać. Odczuwanie Światła i rozjaśnianie [[Adżna\|OKA]] w głowie, pod czołem pozwala także na lepsze uzmysławianie rzeczy, zjawisk i procesów tak, aby z czasem nawet '''odbierać''' przekazy duchowe kierowane do nas od naszych Mistrzów i Nauczycieli, którzy mogą być daleko. Jednak zdolność ta występująca zawsze u [[Awatara\|Awatarów]] (Posłańców Boga) nie jest łatwa do uzyskania przez początkującego praktykanta [[Joga\|Jogi]]. Możemy jednak wzmóc Światło Oka i rzutować na obrazy jakiejś misteryjnej Przypowieści, aby '''głębiej''' pojąć jej sens i znaczenie. Jest to bardzo dobry sposób przekazywania '''Wiedzy Duchowej''', charakterystyczny dla '''Świętych Pism''', dzięki któremu głębokie tajemnice są ukryte, a ludzie ciemni, bez Światła, nie są w stanie pojąć ani ich sensu, ani ich znaczenia. Dlatego duchowe opowieści i historie zawsze podlegają wykładowi przez tych, którzy '''Oświeceni''' są Duchowym, Boskim Światłem, a ich Serce i Oko są w Jasności i Blasku.

Caroli o 09:37, 13 wrz 2025

2025-09-13T09:37:09Z

← poprzednia wersja		Wersja z 10:37, 13 wrz 2025
Linia 81:		Linia 81:


	'''25.''' Duchowa Mądrość Przypowieści to ogromna Nauka, a my naszą [[~~Dharmę~~\|Dharmę]] dawaliśmy w Bajkach, które bardzo dobrze rozumiemy, a przecież jest '''Siedem Komnat Mądrości''', z czego ludzkości dostępną jest Pierwsza! A każda Komnata posiada Siedem przyległych pomieszczeń, które zwiemy Promieniami Mądrości. W końcu osiągamy Tron Mistrza Mądrości, a sala Tronowa może być uznana za Ósmą Komnatę. Gwiazda '''Siedmiopromienna''' jest '''Gwiazdą Łaski Bożej Mądrości''', ale my kończymy już nasze Rozjaśnianie czy Objaśnianie Przypowieści o Siewcy, aby ukazać Ci jak Światło staje się Kluczem do Wiedzy i Mądrości. I zachęcamy Cię jako sprawdzeni już Guru i Siewcy do studiowania Dharmy naszej Nauki w '''Jasnym Świetle Bożym''', aby Twoje Poznanie było Pełne i Doskonałe.		'''25.''' Duchowa Mądrość Przypowieści to ogromna Nauka, a my naszą [[Dharma\|Dharmę]] dawaliśmy w Bajkach, które bardzo dobrze rozumiemy, a przecież jest '''Siedem Komnat Mądrości''', z czego ludzkości dostępną jest Pierwsza! A każda Komnata posiada Siedem przyległych pomieszczeń, które zwiemy Promieniami Mądrości. W końcu osiągamy Tron Mistrza Mądrości, a sala Tronowa może być uznana za Ósmą Komnatę. Gwiazda '''Siedmiopromienna''' jest '''Gwiazdą Łaski Bożej Mądrości''', ale my kończymy już nasze Rozjaśnianie czy Objaśnianie Przypowieści o Siewcy, aby ukazać Ci jak Światło staje się Kluczem do Wiedzy i Mądrości. I zachęcamy Cię jako sprawdzeni już Guru i Siewcy do studiowania Dharmy naszej Nauki w '''Jasnym Świetle Bożym''', aby Twoje Poznanie było Pełne i Doskonałe.

	''"Niech Światło rozjaśnia Umysły ludzi, niech Światło ukazuje Wiedzę dostępną dla naszych Wiernych i Wybranych! Wiele Błogosławieństw!"''		''"Niech Światło rozjaśnia Umysły ludzi, niech Światło ukazuje Wiedzę dostępną dla naszych Wiernych i Wybranych! Wiele Błogosławieństw!"''

Caroli o 09:36, 13 wrz 2025

2025-09-13T09:36:27Z

← poprzednia wersja		Wersja z 10:36, 13 wrz 2025
Linia 66:		Linia 66:


	'''20.''' Ludzie „ciernie”, to tacy, którzy zdają się przyjmować naszą Naukę, ale zagłuszają ją w sobie okrutnie, a jeszcze potem powołując się na to, że byli przecież naszymi „uczniami” lub nas „dobrze znali”, głoszą te swoje okropne „cierniste” trucizny, tak w sobie jak i w innych zagłuszając każde ziarno, każdy ślad Duchowej Nauki. To są ci, którzy gdy powiesz parę Słów Boskiej Mądrości, gotowi są „w dobrej wierze” zagłuszyć Cię i zniszczyć, zdusić, aby twa dusza nie wydała żadnych owoców. Złośliwa działalność ludzi „cierni”, którzy pragną rozszerzyć swoje wpływy wewnątrz naszej Sanghi, a potem oderwać jak największą ilość naszych Uczniów, jest nam dobrze znana. Każdy taki ciernisty krzew zostanie spalony w ogniu po wycięciu go przez Boga z naszego Ogrodu. Przychodzą oni często z jakimiś błędnymi naukami i chorymi „podręcznikami” pisanymi palcem czarta i przeciwstawiają swoje cierniste macki naukom Aniołów Królestwa Niebios, czyniąc przy tym niepomierne zamieszanie. Kiedy takiego „mieszacza” zobaczycie w kuluarach, zróbcie to, co Bóg uczynić musi i wytnijcie ciernisty krzew i rzućcie go w Ogień Wieczny na spalenie. Nasza Dharma znajduje się w wielu Świętych Księgach, a Czyste, Święte Serce pozna Prawdę, która ostała się w księgach ludzi tej Ziemi. Ciernie symbolizują tutaj ostry sprzeciw i bunt chorego Umysłu, któremu się wydaje, że jest Ogrodem Boga. Ciernie oznaczają też ranienie i zadawanie bólu osobom rzeczywiście stanowiącym Brahma Sanghę, Boską Wspólnotę. Jeśli ktoś sprawia ból, cierpienie i udrękę samemu Siewcy, Nauczycielowi, ten jest najgorszym demonicznym „cierniem” we Wspólnocie Drogi Bożej. Judasz był więc zaiste, prawdziwie kolczastym, parszywym „cierniem” dla Rabi Jehoszua z Betlejem! Jeśli usłyszycie ludzi wygadujących własne bzdury, które nigdy nie padły z naszych ust, a jeszcze będą się oni powoływać na „uczniostwo” u nas, to zobaczycie wyjątkowo kolczaste ciernie, które zagłuszyły w sobie wewnątrz naszą Dharmę, a czas ich „uczniostwa” był czasem rozkrzewiania się ciernia. Tak demoniczne potrafią być ludzkie istoty o demonicznej naturze „ciernia”, a stanowią całą klasę „teologów”, rzekomo adeptów jakiejś „boskiej wiedzy”. Cierniste Umysły są bardzo zwodnicze, bo bardzo długo mogą przyjmować Dobre ziarna naszej nauki sprawiając wrażenie chłonnej duszy o wielkich duchowych potrzebach. Zabijają jednak w sobie ziarna, które im dajemy, więc spróbujcie tylko wyegzekwować rozkazem stosowanie się do naszych Nauk, a zobaczycie zaraz jaką zrobią potworną burzę. O jakże długo ci przyszli buntownicy, awanturnicy i złoczyńcy potrafią się przymilać, udając najpokorniejszych „uczniów”. Zażądaj owoców, a demon zacznie szaleć i niszczyć Wspólnotę i obracać się przeciwko duchowym Naukom Szkoły!		'''20.''' Ludzie „ciernie”, to tacy, którzy zdają się przyjmować naszą Naukę, ale zagłuszają ją w sobie okrutnie, a jeszcze potem powołując się na to, że byli przecież naszymi „uczniami” lub nas „dobrze znali”, głoszą te swoje okropne „cierniste” trucizny, tak w sobie jak i w innych zagłuszając każde ziarno, każdy ślad Duchowej Nauki. To są ci, którzy gdy powiesz parę Słów Boskiej Mądrości, gotowi są „w dobrej wierze” zagłuszyć Cię i zniszczyć, zdusić, aby twa dusza nie wydała żadnych owoców. Złośliwa działalność ludzi „cierni”, którzy pragną rozszerzyć swoje wpływy wewnątrz naszej Sanghi, a potem oderwać jak największą ilość naszych Uczniów, jest nam dobrze znana. Każdy taki ciernisty krzew zostanie spalony w ogniu po wycięciu go przez Boga z naszego Ogrodu. Przychodzą oni często z jakimiś błędnymi naukami i chorymi „podręcznikami” pisanymi palcem czarta i przeciwstawiają swoje cierniste macki naukom Aniołów Królestwa Niebios, czyniąc przy tym niepomierne zamieszanie. Kiedy takiego „mieszacza” zobaczycie w kuluarach, zróbcie to, co [[Bóg]] uczynić musi i wytnijcie ciernisty krzew i rzućcie go w Ogień Wieczny na spalenie. Nasza [[Dharma]] znajduje się w wielu Świętych Księgach, a Czyste, Święte Serce pozna Prawdę, która ostała się w księgach ludzi tej Ziemi. '''Ciernie''' symbolizują tutaj '''ostry sprzeciw''' i '''bunt''' chorego Umysłu, któremu się wydaje, że jest Ogrodem Boga. Ciernie oznaczają też ranienie i zadawanie bólu osobom rzeczywiście stanowiącym [[Brahma]] [[Sangha\|Sanghę]], Boską Wspólnotę. Jeśli ktoś sprawia ból, cierpienie i udrękę samemu Siewcy, Nauczycielowi, ten jest najgorszym demonicznym „cierniem” we Wspólnocie Drogi Bożej. Judasz był więc zaiste, prawdziwie kolczastym, parszywym „cierniem” dla Rabi [[Jezus\|Jehoszua]] z Betlejem! Jeśli usłyszycie ludzi wygadujących własne bzdury, które nigdy nie padły z naszych ust, a jeszcze będą się oni powoływać na „uczniostwo” u nas, to zobaczycie wyjątkowo kolczaste ciernie, które zagłuszyły w sobie wewnątrz naszą Dharmę, a czas ich „uczniostwa” był czasem rozkrzewiania się ciernia. Tak demoniczne potrafią być ludzkie istoty o demonicznej naturze „ciernia”, a stanowią całą klasę „teologów”, rzekomo adeptów jakiejś „boskiej wiedzy”. '''Cierniste Umysły''' są bardzo '''zwodnicze''', bo bardzo długo mogą przyjmować Dobre ziarna naszej nauki sprawiając wrażenie chłonnej duszy o wielkich duchowych potrzebach. Zabijają jednak w sobie ziarna, które im dajemy, więc spróbujcie tylko wyegzekwować rozkazem stosowanie się do naszych Nauk, a zobaczycie zaraz jaką zrobią potworną burzę. O jakże długo ci przyszli buntownicy, awanturnicy i złoczyńcy potrafią się przymilać, udając najpokorniejszych „uczniów”. Zażądaj owoców, a [[demon]] zacznie szaleć i niszczyć Wspólnotę i obracać się przeciwko duchowym Naukom Szkoły!


	'''21.''' Dobra i „przygotowana”, „urodzajna” gleba symbolizuje Ucznia, którego Umysł jest oczyszczony i zmiękczony należycie, aby był przydatny do Uczniostwa i mógł poprzez proces Uprawy, Zasiewu i Zbioru podążać za Guru ku Wieczności. Użyźnianie gleby Umysłu, przygotowanie gruntu zawiera dwa procesy: Orki i Bronowania, które symbolizują dwie fazy obróbki i oczyszczenia, zgrubną jaką jest Oranie i subtelną jaką jest Bronowanie. OM symbolizuje obie te prace, gdyż O to jest Oranie, a M to Subtelne oczyszczanie czyli Bronowanie. Siew to ostatnia faza wiosennej pracy. Żniwa zaś pokazują dopiero, którzy naprawdę są naszymi Uczniami!		'''21.''' Dobra i „przygotowana”, „urodzajna” gleba symbolizuje Ucznia, którego Umysł jest oczyszczony i zmiękczony należycie, aby był przydatny do Uczniostwa i mógł poprzez proces Uprawy, Zasiewu i Zbioru podążać za Guru ku Wieczności. Użyźnianie gleby Umysłu, przygotowanie gruntu zawiera dwa procesy: Orki i Bronowania, które symbolizują dwie fazy obróbki i oczyszczenia, zgrubną jaką jest Oranie i subtelną jaką jest Bronowanie. '''OM''' symbolizuje obie te prace, gdyż "O" to jest '''Oranie''', a "M" to Subtelne oczyszczanie czyli '''Bronowanie'''. Siew to ostatnia faza wiosennej pracy. Żniwa zaś pokazują dopiero, którzy naprawdę są naszymi Uczniami!


	'''22.''' Gospodarz wie jak przygotować Pole i która ziemia jest naprawdę dobra, a przecież z powodu Złego i kąkolu jego, i tak nie wszyscy wydają właściwy Plon. Zobaczcie więc jak bardzo Zły strzeże swego terytorium dbając, aby jak najmniej ludzkich dusz stało się na powrót Aniołami i powróciło na Niebiosa, skąd upadli. Bądźcie więc „ziemią dobrą, orną” z naszej Przypowieści, abyście w swoim czasie wydali obfity Plon Pszenicy! Pszenica symbolizuje tutaj oczywiście wszelkie ziarno dobrych roślin, a kąkol wszelkie ziarna złych roślin, a przecież wiesz, że złe ziarna bardzo trudno odróżnić od ziaren dobrych i dlatego mówi się, że po owocach poznajemy naszych Uczniów. Wszyscy wiedzą, że do najgorszych zbrodni przeciw Bogu należy zdrada i odstępstwo od naszej Duchowej Wspólnoty, rozpoznanie więc złych, chorych i szkodliwych „owoców” bywa często dosyć łatwe. A przecież tak Buddha jak i Rabi Jehoszua nakazywali, aby odstępców i zdrajców ani nie pozdrawiać, ani nie przyjmować pod własnym dachem, aby macki swoich cierni trzymali z dala od Ludzi Drogi Bożej i przypadkiem nikogo nie zwiedli. Inicjacyjna Wspólnota Drogi bardzo wystrzega się apostatów, szczególnie tych zwodzicielskich, o naturze cierni, gdyż ich odstępstwo czy burzliwe odejście często do upadku pociąga za sobą pozostałe, całkiem dobre i ufne dusze o naturze Ucznia. Jakże sroga będzie ich Kara, za doprowadzenie do upadku i zagubienia chociażby jednej duszy. Bądźcie Świętymi jak Bóg jest Święty, a nie grzeszcie, aby się nie okazało, że jesteście dziećmi Złego. Każdy kto grzeszy jest dzieckiem Diabła, a przecież porzucenie Świętego Guru, Hierofanta Drogi Bożej należy do najcięższej kategorii grzechów śmiertelnych. My nie porzucamy naszych Guru ani naszych Nauczycieli. My trwamy z Nimi w Jedności stając się ich najbliższymi Współpracownikami gotowymi spełnić każde, najtrudniejsze nawet polecenie czy wskazanie. I dzięki temu nie doprowadzamy się ani do zguby ani do upadku, ani też nie musimy błądzić w naszych poszukiwaniach. Ucznia poznajemy po tym, że z czasem staje się coraz większym Współpracownikiem Mistrza, a ci, którzy odeszli, ci nigdy nie byli naszymi uczniami, a można też wątpić czy u nas kiedykolwiek byli, gdyż ich imiona zostają wymazane z Księgi Życia z powodu niemożności ponownego ich nawrócenia i opamiętania. Musisz żyć w Świetle Chwały Boga, aby widzieć i rozumieć Prawdę Ducha.		'''22.''' Gospodarz wie jak przygotować Pole i która ziemia jest naprawdę dobra, a przecież z powodu Złego i kąkolu jego, i tak nie wszyscy wydają właściwy Plon. Zobaczcie więc jak bardzo Zły strzeże swego terytorium dbając, aby jak najmniej ludzkich dusz stało się na powrót Aniołami i powróciło na Niebiosa, skąd upadli. Bądźcie więc „ziemią dobrą, orną” z naszej Przypowieści, abyście w swoim czasie wydali obfity Plon Pszenicy! Pszenica symbolizuje tutaj oczywiście wszelkie ziarno dobrych roślin, a kąkol wszelkie ziarna złych roślin, a przecież wiesz, że złe ziarna bardzo trudno odróżnić od ziaren dobrych i dlatego mówi się, że po owocach poznajemy naszych Uczniów. Wszyscy wiedzą, że do najgorszych zbrodni przeciw Bogu należy '''zdrada''' i odstępstwo od naszej Duchowej Wspólnoty, rozpoznanie więc złych, chorych i szkodliwych „owoców” bywa często dosyć łatwe. A przecież tak [[Buddha]] jak i Rabi [[Jezus\|Jehoszua]] nakazywali, aby odstępców i zdrajców ani nie pozdrawiać, ani nie przyjmować pod własnym dachem, aby macki swoich cierni trzymali z dala od Ludzi Drogi Bożej i przypadkiem nikogo nie zwiedli. Inicjacyjna Wspólnota Drogi bardzo wystrzega się apostatów, szczególnie tych zwodzicielskich, o naturze cierni, gdyż ich odstępstwo czy burzliwe odejście często do upadku pociąga za sobą pozostałe, całkiem dobre i ufne dusze o naturze Ucznia. Jakże sroga będzie ich Kara, za doprowadzenie do upadku i zagubienia chociażby jednej duszy. Bądźcie '''Świętymi''' jak Bóg jest Święty, a nie grzeszcie, aby się nie okazało, że jesteście dziećmi Złego. Każdy kto grzeszy jest dzieckiem [[Diabeł\|Diabła]], a przecież '''porzucenie''' Świętego Guru, Hierofanta Drogi Bożej należy do najcięższej kategorii grzechów śmiertelnych. My nie porzucamy naszych Guru ani naszych Nauczycieli. My trwamy z Nimi w Jedności stając się ich najbliższymi Współpracownikami gotowymi spełnić każde, najtrudniejsze nawet polecenie czy wskazanie. I dzięki temu nie doprowadzamy się ani do zguby ani do upadku, ani też nie musimy błądzić w naszych poszukiwaniach. Ucznia poznajemy po tym, że z czasem staje się coraz większym '''Współpracownikiem''' Mistrza, a ci, którzy odeszli, ci nigdy nie byli naszymi uczniami, a można też wątpić czy u nas kiedykolwiek byli, gdyż ich imiona zostają wymazane z Księgi Życia z powodu niemożności ponownego ich nawrócenia i opamiętania. Musisz żyć w Świetle Chwały Boga, aby widzieć i rozumieć Prawdę Ducha.


	'''23.''' Czy nauczyliśmy się, że Siewca jest tym, który sieje Orkisz niestrudzenie przez cały Dzień i nie ustaje w swej pracy? Nie zna Siewca wytchnienia w swej pracy rozsiewania Boskiej Nauki, a jego pracowitość wydaje się być zaiste ponadludzka! Nie jest Siewcą, kto przypadkiem coś tam czasem kogoś uczy czy poucza. Siewca to ten, kto sieje dobre ziarno naszej Nauki przez cały czas, wszędzie gdziekolwiek się znajduje. A co ważne Siewca swoim życiem świadczy, że nigdy nie ustaje w swojej pracy, a gdy raz ją rozpoczął, to tylko śmierć kończy Jego działalność. Z Przypowieści wynika, że Siewca dobre ziarno siał przez cały Dzień, a to oznacza, że przez każdy Dzień. Rolnik żyjąc ze swej ziemi pracuje na niej od młodości swej aż do starości, od świtu do zmierzchu. Taka jest praca prawdziwego Gospodarza, pracującego w winnicy Pańskiej. Siewca to nie jest poziom chwilowej, czasowej działalności i nikt, kto niby posiał cośkolwiek ale zaprzestał tej pracy nie może twierdzić, że był Guru. Prawdziwy Guru, Rabi całe swoje życie poświęca duchowej pracy rozprzestrzeniania Boskiej Wiedzy cokolwiek by jeszcze musiał robić oprócz tego. Jeśli chcesz rozpoznać Guru, Siewcę, to zobacz czy życie swoje w pełni poświęcił Duchowej Drodze i czy wyrasta wokół niego Duchowa Wspólnota, Kościół, Sangha! Dzień pracy w niebiańskim wymiarze oznacza jeden ziemski rok i mówimy, że jest to „czas” pracy, a przecież w Niebiosach nie ma nocy, więc Dzień pracy oznacza pracę przez cały rok nieustannie i niestrudzenie jako Zarządca Boskiego Gospodarstwa. Prawdziwy Guru, Siewca nie ma przerw w swej pracy, a 360 ziemskich dni jest Jednym Niebiańskim Dniem jego pracy jako Siewcy. Kiedy „uczniowie” przejdą taki cykl pracy z Mistrzem, wtedy przychodzi dla nich we Wspólnocie rodzaj „nocy” aby podlegli próbie. Inna sprawa, to fakt, że tysiąc ziemskich lat to także Jeden Dzień pracy w mierze czasu w Świadomości Boga i Bóg uzna Cię za Guru dopiero wtedy, kiedy przez ten okres będziesz u Niego terminować niestrudzenie jako Siewca Nauki, Słowa Bożego. Dlatego od dawna spotykacie mnie zarówno na Ziemi, a część z was także w Niebiańskich Świątyniach w salach kolumnowych, na polanach pod drzewem i w górskich jaskiniach! Nie myślcie sobie, że Bóg byle kogo uznaje za Guru i jeśli ktoś został Sadguru, to niech wie jaka powinna być jego praca i kiedy dopełni się czas jego Terminowania w naszej Boskiej Służbie! Czyż nie wiecie jeszcze, że my mamy Światło i możemy rozświetlić każdą ukrytą, niczym terma, w przypowieści daną Naukę Duchową?		'''23.''' Czy nauczyliśmy się, że Siewca jest tym, który sieje Orkisz niestrudzenie przez cały Dzień i nie ustaje w swej pracy? Nie zna Siewca wytchnienia w swej pracy rozsiewania Boskiej Nauki, a jego '''pracowitość''' wydaje się być zaiste ponadludzka! Nie jest Siewcą, kto przypadkiem coś tam czasem kogoś uczy czy poucza. Siewca to ten, kto sieje dobre ziarno naszej Nauki przez cały czas, wszędzie gdziekolwiek się znajduje. A co ważne Siewca swoim życiem świadczy, że nigdy nie ustaje w swojej pracy, a gdy raz ją rozpoczął, to tylko śmierć kończy Jego działalność. Z Przypowieści wynika, że Siewca dobre ziarno siał przez cały Dzień, a to oznacza, że przez każdy Dzień. Rolnik żyjąc ze swej ziemi pracuje na niej od młodości swej aż do starości, od świtu do zmierzchu. Taka jest praca prawdziwego Gospodarza, pracującego w winnicy Pańskiej. Siewca to nie jest poziom chwilowej, czasowej działalności i nikt, kto niby posiał cośkolwiek ale zaprzestał tej pracy nie może twierdzić, że był Guru. Prawdziwy [[Guru]], Rabi całe swoje życie poświęca '''duchowej pracy''' rozprzestrzeniania Boskiej Wiedzy cokolwiek by jeszcze musiał robić oprócz tego. Jeśli chcesz rozpoznać Guru, Siewcę, to zobacz czy życie swoje w pełni poświęcił Duchowej Drodze i czy wyrasta wokół niego Duchowa Wspólnota, Kościół, [[Sangha]]! Dzień pracy w niebiańskim wymiarze oznacza jeden ziemski rok i mówimy, że jest to „czas” pracy, a przecież w Niebiosach nie ma nocy, więc Dzień pracy oznacza pracę przez cały rok nieustannie i niestrudzenie jako Zarządca Boskiego Gospodarstwa. Prawdziwy Guru, Siewca nie ma przerw w swej pracy, a 360 ziemskich dni jest Jednym Niebiańskim Dniem jego pracy jako Siewcy. Kiedy „uczniowie” przejdą taki cykl pracy z Mistrzem, wtedy przychodzi dla nich we Wspólnocie rodzaj „nocy” aby podlegli próbie. Inna sprawa, to fakt, że tysiąc ziemskich lat to także Jeden Dzień pracy w mierze czasu w Świadomości Boga i Bóg uzna Cię za Guru dopiero wtedy, kiedy przez ten okres będziesz u Niego terminować niestrudzenie jako Siewca Nauki, Słowa Bożego. Dlatego od dawna spotykacie mnie zarówno na Ziemi, a część z was także w Niebiańskich Świątyniach w salach kolumnowych, na polanach pod drzewem i w górskich jaskiniach! Nie myślcie sobie, że Bóg byle kogo uznaje za Guru i jeśli ktoś został [[Sadguru]], to niech wie jaka powinna być jego praca i kiedy dopełni się czas jego Terminowania w naszej Boskiej Służbie! Czyż nie wiecie jeszcze, że my mamy Światło i możemy rozświetlić każdą ukrytą, niczym terma, w przypowieści daną Naukę Duchową?


	'''24.''' Jeśli Aćarja poświęca co tydzień weekend aby uczyć innych to przez rok będzie mieć około 100 dni w Służbie Siewcy, a za 3,5 roku będzie mieć Dzień Służby Siewu w duchowej mierze czasu jaką żyją Anioły. Trzy Dni Służby to przecież w ten sposób ponad 10 lat pracy dla naszego Bractwa, a jak ktoś nie pracował jako Siewca przez Jeden Dzień, to nawet w najgorszym rozumieniu, nie rozpoczął jeszcze pracy Siewcy, Guru. Nagrodę dajemy Siewcy niezwłocznie za każdy Dzień Pracy w naszej Winnicy i nie wcześniej, a największa Nagroda jest ta, którą Siewcy dostają raz na tysiąclecie. I mówimy wam bądźcie Światłością świata ludzi i bądźcie Lampami na pustyni bezbożności! I rozpoznawajcie Siewców, Guru, wedle ich niestrudzonej pracy, albowiem kto nie przepracował nawet jednego Dnia ten jeszcze nie jest naszym pracownikiem. Mnóstwo jest błądzących gwiazd, które rozbłyskują na chwilę, aby zwodzić poszukujących, a nawet wybranych. Jedynie Ci, którzy są nam WIERNI CAŁKOWICIE nie ulegają nigdy podobnym złudzeniom i mirażom. Siewca nie przestraszy się żadnej pogody, a jego praca zostanie gorliwie wykonana. Czyż Buddha nie nakazał Aćarjom swoim: „Idźcie i ogłaszajcie Naukę Przebudzonego Nauczyciela!” Czyż wszyscy, których uczynił był Aćarjami nie głosili aż do ostatnich chwil swego życia stając się Doskonałymi, Arhatami? Bierzcie przykład z Uczniów i trwajcie w Światłości przybliżając się do nas. Prawdziwy Uczeń przybliża się do Guru nieustannie przez Siedem Żywotów, aż Współpraca pomiędzy Uczniem a Mistrzem będzie zupełna i doskonała!		'''24.''' Jeśli [[Aćarja]] poświęca co tydzień weekend aby uczyć innych to przez rok będzie mieć około 100 dni w Służbie Siewcy, a za 3,5 roku będzie mieć Dzień Służby Siewu w duchowej mierze czasu jaką żyją [[Anioły]]. Trzy Dni Służby to przecież w ten sposób ponad 10 lat pracy dla naszego Bractwa, a jak ktoś nie pracował jako Siewca przez Jeden Dzień, to nawet w najgorszym rozumieniu, nie rozpoczął jeszcze pracy Siewcy, Guru. Nagrodę dajemy Siewcy niezwłocznie za każdy Dzień Pracy w naszej Winnicy i nie wcześniej, a największa Nagroda jest ta, którą Siewcy dostają raz na tysiąclecie. I mówimy wam bądźcie Światłością świata ludzi i bądźcie '''Lampami''' na pustyni bezbożności! I rozpoznawajcie Siewców, Guru, wedle ich niestrudzonej pracy, albowiem kto nie przepracował nawet jednego Dnia ten jeszcze nie jest naszym pracownikiem. Mnóstwo jest błądzących gwiazd, które rozbłyskują na chwilę, aby zwodzić poszukujących, a nawet wybranych. Jedynie Ci, którzy są nam WIERNI CAŁKOWICIE nie ulegają nigdy podobnym złudzeniom i mirażom. Siewca nie przestraszy się żadnej pogody, a jego praca zostanie gorliwie wykonana. Czyż [[Buddha]] nie nakazał Aćarjom swoim: ''„Idźcie i ogłaszajcie Naukę Przebudzonego Nauczyciela!”'' Czyż wszyscy, których uczynił był Aćarjami nie głosili aż do ostatnich chwil swego życia stając się Doskonałymi, [[Arhat\|Arhatami]]? Bierzcie przykład z Uczniów i trwajcie w Światłości przybliżając się do nas. Prawdziwy Uczeń przybliża się do Guru nieustannie przez Siedem Żywotów, aż Współpraca pomiędzy Uczniem a Mistrzem będzie zupełna i doskonała!


	'''25.''' Duchowa Mądrość Przypowieści to ogromna Nauka, a my naszą Dharmę dawaliśmy w Bajkach, które bardzo dobrze rozumiemy, a przecież jest Siedem Komnat Mądrości, z czego ludzkości dostępną jest Pierwsza! A każda Komnata posiada Siedem przyległych pomieszczeń, które zwiemy Promieniami Mądrości. W końcu osiągamy Tron Mistrza Mądrości, a sala Tronowa może być uznana za Ósmą Komnatę. Gwiazda Siedmiopromienna jest Gwiazdą Łaski Bożej Mądrości, ale my kończymy już nasze Rozjaśnianie czy Objaśnianie Przypowieści o Siewcy, aby ukazać Ci jak Światło staje się Kluczem do Wiedzy i Mądrości. I zachęcamy Cię jako sprawdzeni już Guru i Siewcy do studiowania Dharmy naszej Nauki w Jasnym Świetle Bożym, aby Twoje Poznanie było Pełne i Doskonałe.		'''25.''' Duchowa Mądrość Przypowieści to ogromna Nauka, a my naszą [[Dharmę\|Dharmę]] dawaliśmy w Bajkach, które bardzo dobrze rozumiemy, a przecież jest '''Siedem Komnat Mądrości''', z czego ludzkości dostępną jest Pierwsza! A każda Komnata posiada Siedem przyległych pomieszczeń, które zwiemy Promieniami Mądrości. W końcu osiągamy Tron Mistrza Mądrości, a sala Tronowa może być uznana za Ósmą Komnatę. Gwiazda '''Siedmiopromienna''' jest '''Gwiazdą Łaski Bożej Mądrości''', ale my kończymy już nasze Rozjaśnianie czy Objaśnianie Przypowieści o Siewcy, aby ukazać Ci jak Światło staje się Kluczem do Wiedzy i Mądrości. I zachęcamy Cię jako sprawdzeni już Guru i Siewcy do studiowania Dharmy naszej Nauki w '''Jasnym Świetle Bożym''', aby Twoje Poznanie było Pełne i Doskonałe.

	''"Niech Światło rozjaśnia Umysły ludzi, niech Światło ukazuje Wiedzę dostępną dla naszych Wiernych i Wybranych! Wiele Błogosławieństw!"''		''"Niech Światło rozjaśnia Umysły ludzi, niech Światło ukazuje Wiedzę dostępną dla naszych Wiernych i Wybranych! Wiele Błogosławieństw!"''

Caroli o 09:11, 13 wrz 2025

2025-09-13T09:11:28Z

← poprzednia wersja		Wersja z 10:11, 13 wrz 2025
Linia 57:		Linia 57:
	''"Oto Siewca wyszedł siać i padło ziarno na drogę i przyleciało czarne ptactwo i wydziobało wszystek Orkisz jaki był posiany! Siewca siejąc rzucił ziarno i padło ono na grunt skalisty gdzie mało było ziemi i szybko powschodziło, ale żar słoneczny spowodował uschnięcie roślinki aż do korzenia! Trzeci posiew ziarna padł pomiędzy ciernie i ciernie szybko zagłuszyły posiew Orkiszu, który rozrzucił nasz Siewca! Czwarta część ziarna trafiła na ziemię dobrą, orną i przygotowaną i ziarno to wydało swój właściwy plon, trzydziesto-, sześćdziesięcio- i stukrotny!"''		''"Oto Siewca wyszedł siać i padło ziarno na drogę i przyleciało czarne ptactwo i wydziobało wszystek Orkisz jaki był posiany! Siewca siejąc rzucił ziarno i padło ono na grunt skalisty gdzie mało było ziemi i szybko powschodziło, ale żar słoneczny spowodował uschnięcie roślinki aż do korzenia! Trzeci posiew ziarna padł pomiędzy ciernie i ciernie szybko zagłuszyły posiew Orkiszu, który rozrzucił nasz Siewca! Czwarta część ziarna trafiła na ziemię dobrą, orną i przygotowaną i ziarno to wydało swój właściwy plon, trzydziesto-, sześćdziesięcio- i stukrotny!"''

	O jakaż wielka Mądrość i głęboka wiedza leży w tej Boskiej Opowieści, a przecież Guru wysłuchał jej siedząc w Kręgu pośród Bogów Niebios w '''Empireum'''. Istnieją trzy rodzaje ludzkich umysłów ([[Manas]]) i charakterów, które nie przyjmują ziarna Dobrej, Boskiej Myśli i same z siebie niszczą duchową Naukę jaką otrzymają! Na czterech przychodzących „uczniów” najwyżej jeden nadaje się do tego, aby dawać mu duchowy pokarm Boskiej Wiedzy. A jak wiemy z poprzedniej części, z powodu kąkolu, a raczej siewcy Zła i ten ostatni może źle skończyć jeśli nie ustrzeże depozytu i utraci swoje Światło. Miejcie [[Adżna\|Oko]] pełne '''Blasku''', miejcie '''Serce''' pełne '''Promienności'''! O jakże trudno o Dobrą Ziemię na której my, Gospodarze tej planety możemy wysiać ziarno z naszych Spichlerzy! A wy przecież nie macie żadnego pojęcia jak wielkim jest Spichlerz waszego Guru, zwany '''Komnatą Mądrości Przedwiecznej'''.		O jakaż wielka Mądrość i głęboka wiedza leży w tej Boskiej Opowieści, a przecież Guru wysłuchał jej siedząc w Kręgu pośród Bogów Niebios w '''Empireum'''. Istnieją trzy rodzaje ludzkich umysłów ([[Manas]]) i charakterów, które nie przyjmują ziarna Dobrej, Boskiej Myśli i same z siebie niszczą duchową Naukę jaką otrzymają! Na czterech przychodzących „uczniów” najwyżej jeden nadaje się do tego, aby dawać mu duchowy pokarm Boskiej Wiedzy. A jak wiemy z poprzedniej części, z powodu kąkolu, a raczej siewcy Zła i ten ostatni może źle skończyć jeśli nie ustrzeże depozytu i utraci swoje Światło. Miejcie [[Adżna\|Oko]] pełne '''Blasku''', miejcie '''Serce''' pełne '''Promienności'''! O jakże trudno o Dobrą Ziemię na której my, Gospodarze tej planety możemy wysiać ziarno z naszych Spichlerzy! A wy przecież nie macie żadnego pojęcia jak wielkim jest Spichlerz waszego Guru, zwany '''Komnatą Mądrości Przedwiecznej'''.


	'''18.''' Ludzie, których Umysł ubity jest twardo jak powierzchnia ujeżdżonej drogi słuchają Słowa Boskiej Nauki ale nie chcą go pojąć w swej zatwardziałości. Błędne koncepcje i utarte schematy nie pozwalają przyjąć Wiedzy Świętej do wnętrz Umysłu, więc ziarna pozostają na powierzchni i nie mogą wzrosnąć ani nawet wykiełkować pozostając bezowocnymi, a że znajdują się na powierzchni gruntu Umysłu i nie są zasymilowane, przylatują czarne ptaki i wydziobują wszystko to, co otrzymaliśmy. My, ludzie Białej Loży Himalajów nazywamy te czarne ptaki demonami Kurras i ponieważ dobrze je znamy i widzimy, jak otaczają niektórych adeptów, to wiemy, że nie przyswajają oni Nauki jaką im dajemy. Umysł broni się przed przyjęciem ziarna pszenicy pozostając twardym i zatwardziałym jak udeptana ulica bądź klepisko na którym nigdy nic nie wyrośnie! Nie przypadkowo ten pierwszy typ „ucznia” czy raczej „słuchacza” określany jest epitetem „drogi”, gdyż wśród tej kategorii znajdują się wszyscy ci zwiedzeni, którzy mają jakieś własne „drogi”, które są niestety chorymi i bezbożnymi pomysłami wcale nie duchowymi. Własna „droga” jest czymś co w swej chorej zatwardziałości nie przyjmuje ziarna Zdrowej Nauki Bożej, a ptaki z krainy Zła wydziobują każde ziarno, które odbija się od twardego pancerza czy skorupy jaką otoczony jest taki błądzący Umysł. Kurra-Asuras to czarne ptactwo, które otacza głupców z własnymi „drogami” i dba o to, żeby nawet jeden kłos Boskiego Orkiszu nie wyrósł na glebach ich chorych Umysłów. Nawet potocznie o takich ludziach mówi się, że zamiast rozumu mają beton w głowie, albo, że mają „zakuty łeb”, co wcale nie wskazuje tutaj na rycerskość. Dlatego tym, co przychodzą do nas już z „własną drogą czy ścieżką” dajemy najpierw dużo praktyk aby zaorali i zabronowali te swoje „bezdroża” i uczynili z nich żyzną glebę, ale niestety rzadko się to udaje, bo zwykle nie chcą robić tego, czego im nakazujemy!		'''18.''' Ludzie, których Umysł ubity jest '''twardo''' jak powierzchnia ujeżdżonej drogi słuchają Słowa Boskiej Nauki, ale nie chcą go pojąć w swej zatwardziałości. Błędne koncepcje i utarte schematy nie pozwalają przyjąć Wiedzy Świętej do wnętrz Umysłu, więc ziarna pozostają na powierzchni i nie mogą wzrosnąć ani nawet wykiełkować pozostając bezowocnymi, a że znajdują się na powierzchni gruntu Umysłu i nie są '''zasymilowane''', przylatują czarne ptaki i wydziobują wszystko to, co otrzymaliśmy. My, ludzie Białej Loży Himalajów nazywamy te czarne ptaki demonami '''Kurras''' i ponieważ dobrze je znamy i widzimy, jak otaczają niektórych adeptów, to wiemy, że nie przyswajają oni Nauki jaką im dajemy. Umysł broni się przed przyjęciem ziarna pszenicy pozostając twardym i zatwardziałym jak udeptana ulica bądź klepisko na którym nigdy nic nie wyrośnie! Nie przypadkowo ten pierwszy typ „ucznia” czy raczej „słuchacza” określany jest epitetem „drogi”, gdyż wśród tej kategorii znajdują się wszyscy ci zwiedzeni, którzy mają jakieś własne „drogi”, które są niestety chorymi i bezbożnymi pomysłami wcale nie duchowymi. Własna „droga” jest czymś co w swej chorej zatwardziałości nie przyjmuje ziarna Zdrowej Nauki Bożej, a ptaki z krainy Zła wydziobują każde ziarno, które odbija się od twardego pancerza czy skorupy jaką otoczony jest taki błądzący Umysł. '''Kurra-Asuras''' to czarne ptactwo, które otacza głupców z własnymi „drogami” i dba o to, żeby nawet jeden kłos Boskiego Orkiszu nie wyrósł na glebach ich chorych Umysłów. Nawet potocznie o takich ludziach mówi się, że zamiast rozumu mają '''beton''' w głowie, albo, że mają „zakuty łeb”, co wcale nie wskazuje tutaj na rycerskość. Dlatego tym, co przychodzą do nas już z „własną drogą czy ścieżką” dajemy najpierw dużo praktyk aby zaorali i zabronowali te swoje „bezdroża” i uczynili z nich żyzną glebę, ale niestety rzadko się to udaje, bo zwykle nie chcą robić tego, czego im nakazujemy!


	'''19.''' „Grunt skalisty” z odrobiną żyznej ziemi wskazuje na osoby, które także mają ukształtowane i „pancerne” struktury Umysłu, szybko przyjmują trochę naszej Boskiej Mądrości i zdaje się ona kiełkować, ale przyjmują tylko trochę, a nie chcą i nie akceptują po cichu bardzo wielu rzeczy i kiedy wzmagamy na Światło Słonecznych Błogosławieństw, ta ich resztkowa gleba powoduje wysychanie i obumieranie Orkiszu do korzenia, tak, że w „skalistym gruncie” ich Umysłów naprawdę nie zostaje nic z naszej Odwiecznej Nauki. „Skalisty grunt” ma swoje niezachwiane i nienaruszalne przekonania, a żyznej ziemi jest na jego powierzchni niewiele, a często osoba taka wykorzystuje ten swój resztkowy żyzny grunt do zrobienia wrażenia „dobrego i pilnego ucznia”. Niestety zapału słomianego starczy na krótko, a twardość „betonowa” skały nie pozwala na zbyt długie „uczniostwo”. Tacy trafiają do nas na „chwilę” i znikają, a często odwracają się od nas do swego „religijnego” fanatyzmu. Manasom twardym jak skała dokładnie nie zostaje nic z naszych nauk, a pomimo „uczenia się” i praktyki ich egotyzm zabija każde ziarno, chociaż na krótko zdają się czasem czymś zafascynować, co posmak ma duchowy. O nich to Gautama Buddha, a później Chrystus mówili, że „świnia umyta wraca do kałuży błota”!		'''19.''' „Grunt skalisty” z odrobiną żyznej ziemi wskazuje na osoby, które także mają ukształtowane i „pancerne” struktury Umysłu, szybko przyjmują trochę naszej Boskiej Mądrości i zdaje się ona kiełkować, ale przyjmują tylko '''trochę''', a nie chcą i nie akceptują po cichu bardzo wielu rzeczy i kiedy wzmagamy na Światło Słonecznych Błogosławieństw, ta ich resztkowa gleba powoduje wysychanie i obumieranie Orkiszu do korzenia, tak, że w „skalistym gruncie” ich Umysłów naprawdę nie zostaje nic z naszej Odwiecznej Nauki. „Skalisty grunt” ma swoje niezachwiane i '''nienaruszalne przekonania''', a żyznej ziemi jest na jego powierzchni niewiele, a często osoba taka wykorzystuje ten swój resztkowy żyzny grunt do zrobienia wrażenia „dobrego i pilnego ucznia”. Niestety zapału słomianego starczy na krótko, a twardość „betonowa” skały nie pozwala na zbyt długie „uczniostwo”. Tacy trafiają do nas na „chwilę” i znikają, a często odwracają się od nas do swego „religijnego” fanatyzmu. [[Manas\|Manasom]] twardym jak skała dokładnie nie zostaje nic z naszych nauk, a pomimo „uczenia się” i praktyki ich '''egotyzm''' zabija każde ziarno, chociaż na krótko zdają się czasem czymś zafascynować, co posmak ma duchowy. O nich to Gautama [[Buddha]], a później [[Chrystus]] mówili, że ''„świnia umyta wraca do kałuży błota”!''

Caroli o 09:04, 13 wrz 2025

2025-09-13T09:04:38Z

← poprzednia wersja		Wersja z 10:04, 13 wrz 2025
Linia 53:		Linia 53:


	''' 17.''' Cztery rodzaje „Uczniów Drogi” to dalsza część naszej Przypowieści! Oto Siewca wyszedł siać i padło ziarno na drogę i przyleciało czarne ptactwo i wydziobało wszystek Orkisz jaki był posiany! Siewca siejąc rzucił ziarno i padło ono na grunt skalisty gdzie mało było ziemi i szybko powschodziło, ale żar słoneczny spowodował uschnięcie roślinki aż do korzenia! Trzeci posiew ziarna padł pomiędzy ciernie i ciernie szybko zagłuszyły posiew Orkiszu, który rozrzucił nasz Siewca! Czwarta część ziarna trafiła na ziemię dobrą, orną i przygotowaną i ziarno to wydało swój właściwy plon, trzydziesto-, sześćdziesięcio- i stukrotny! O jakaż wielka Mądrość i głęboka wiedza leży w tej Boskiej Opowieści, a przecież Guru wysłuchał jej siedząc w Kręgu pośród Bogów Niebios w Empireum. Istnieją trzy rodzaje ludzkich umysłów (Manas) i charakterów, które nie przyjmują ziarna Dobrej, Boskiej Myśli i same z siebie niszczą duchową Naukę jaką otrzymają! Na czterech przychodzących „uczniów” najwyżej jeden nadaje się do tego, aby dawać mu duchowy pokarm Boskiej Wiedzy. A jak wiemy z poprzedniej części, z powodu kąkolu, a raczej siewcy Zła i ten ostatni może źle skończyć jeśli nie ustrzeże depozytu i utraci swoje Światło. Miejcie Oko pełne Blasku, miejcie Serce pełne Promienności! O jakże trudno o Dobrą Ziemię na której my, Gospodarze tej planety możemy wysiać ziarno z naszych Spichlerzy! A wy przecież nie macie żadnego pojęcia jak wielkim jest Spichlerz waszego Guru, zwany Komnatą Mądrości Przedwiecznej.		''' 17.''' Cztery rodzaje „Uczniów Drogi” to dalsza część naszej Przypowieści!

			''"Oto Siewca wyszedł siać i padło ziarno na drogę i przyleciało czarne ptactwo i wydziobało wszystek Orkisz jaki był posiany! Siewca siejąc rzucił ziarno i padło ono na grunt skalisty gdzie mało było ziemi i szybko powschodziło, ale żar słoneczny spowodował uschnięcie roślinki aż do korzenia! Trzeci posiew ziarna padł pomiędzy ciernie i ciernie szybko zagłuszyły posiew Orkiszu, który rozrzucił nasz Siewca! Czwarta część ziarna trafiła na ziemię dobrą, orną i przygotowaną i ziarno to wydało swój właściwy plon, trzydziesto-, sześćdziesięcio- i stukrotny!"''

			O jakaż wielka Mądrość i głęboka wiedza leży w tej Boskiej Opowieści, a przecież Guru wysłuchał jej siedząc w Kręgu pośród Bogów Niebios w '''Empireum'''. Istnieją trzy rodzaje ludzkich umysłów ([[Manas]]) i charakterów, które nie przyjmują ziarna Dobrej, Boskiej Myśli i same z siebie niszczą duchową Naukę jaką otrzymają! Na czterech przychodzących „uczniów” najwyżej jeden nadaje się do tego, aby dawać mu duchowy pokarm Boskiej Wiedzy. A jak wiemy z poprzedniej części, z powodu kąkolu, a raczej siewcy Zła i ten ostatni może źle skończyć jeśli nie ustrzeże depozytu i utraci swoje Światło. Miejcie [[Adżna\|Oko]] pełne '''Blasku''', miejcie '''Serce''' pełne '''Promienności'''! O jakże trudno o Dobrą Ziemię na której my, Gospodarze tej planety możemy wysiać ziarno z naszych Spichlerzy! A wy przecież nie macie żadnego pojęcia jak wielkim jest Spichlerz waszego Guru, zwany '''Komnatą Mądrości Przedwiecznej'''.

Caroli o 08:43, 13 wrz 2025

2025-09-13T08:43:10Z

← poprzednia wersja		Wersja z 09:43, 13 wrz 2025
Linia 47:		Linia 47:


	'''15.''' Człowiek sieje własne myśli, słowa i czyny, a każdy posiew przynosi plon. Siejmy więc w Jasności Dnia, działajmy w '''Świetle''', a zanim wypowiemy Słowo, rozjaśnijmy wnętrze Światłem. [[Manas]] przepełniony Boskim Blaskiem z góry wytwarza Myśli zgodne z prawami i nakazami Stwórcy-Kreacji, Króla Niebios, a tylko ten który jest Prawy w Oczach Boga, przybywa do naszego Królestwa. Ludzie sieją swój dobry lub zły los, a każdy ma nadzieję, że czyni dobrze i że myśli dobrze, a czyż Zły w godzinie ściemnienia nie podsuwa skłonności destrukcyjnych, samobójczych, lubieżnych, rozpustnych, zbrodniczych, pijackich, złodziejskich i rozmaitych podobnych? Kiedy te nasiona kąkolu dojrzeją, jakże zły los musi cierpieć człowiek jako Żniwo, które musi zebrać! A kiedy Zło przebiera swoją miarę idzie człowiek na spalenie w Ogniu PRALAJA! '''Prawo Siewu i Zbioru''' jest więc też kosmicznym '''Prawem Przyczyny i Skutku''', Kary i Nagrody, Prawem [[Karma\|Karmana]]. ''"Co człowiek Sieje to i Żąć będzie"'', powiadają wszyscy Mistrzowie Mądrości! Zobaczcie ile wymiarów ma jedna Przypowieść, a przecież dopiero opowiedzieliśmy sobie jedną jej część! Siejcie Dobry Los i nie pozwalajcie Złemu, aby zasiał wam kąkolu. Nasza Przypowieść o Siewcy tyczy i tworzenia sobie swego przeznaczenia, i relacji [[Guru]] – [[Czela]], a także opowiada jak [[Bóg]] posyła Guru, aby '''Rozsiewał Dobro''' pośród ludów i języków tego świata. Mówi też o istnieniu istot, które są '''siłami Zła'' i o tym jak nastąpi rozliczenie nas z '''owoców''', które my uzyskujemy poprzez swoją '''myśl, słowo i czyn'''. Istnienie myśli dobrej i złej w świetle opowieści jest oczywiste, a obraz Pola pszenicy i kąkolu pokazuje walkę Dobra z siłami Zła i widzimy zasadę działania sił Zła. Bo kiedy pszenica już wyrasta i zdaje się dobrze rosnąć, nagle wyrasta kąkol jakby „znikąd” i nie wiadomo kto ani kiedy ten chwast posiał nam na Polu. Kąkol rośnie szybciej i zagłusza oraz wyniszcza pszenicę, a Uczeń duchowy, który tak dobrze się zapowiadał, z nagła, chociaż ostrzegany, zupełnie zbacza z Drogi i schodzi na złą drogę Samozatracenia w Ogniu Awići! Dlatego uważajcie na tych, którzy zbyt dobrze się zapowiadają, poczekajcie, aż ujawni się kąkol, jeśli był posiany. Czyż to nie jest najstraszniejszy kąkol, jeśli człowiek podejmuje Pracę w Ogrodzie Bożym, w Winnicy Pańskiej jako nasz [[Aćarja]] i nagle „ni stąd ni zowąd” odmawia wykonywania jakichkolwiek obowiązków i poleceń jakie przychodzą od Zarządcy Ogrodu, którym jest Guru posłany na Ziemię przez Boga?! Jak szybko Zły zasiewa kąkol tym, którym pozwolono rozsiewać Dobro naszych '''Nauk Odwiecznych''', Sanathana Dharmy!		'''15.''' Człowiek sieje własne myśli, słowa i czyny, a każdy posiew przynosi plon. Siejmy więc w Jasności Dnia, działajmy w '''Świetle''', a zanim wypowiemy Słowo, rozjaśnijmy wnętrze Światłem. [[Manas]] przepełniony Boskim Blaskiem z góry wytwarza Myśli zgodne z prawami i nakazami Stwórcy-Kreacji, Króla Niebios, a tylko ten który jest Prawy w Oczach Boga, przybywa do naszego Królestwa. Ludzie sieją swój dobry lub zły los, a każdy ma nadzieję, że czyni dobrze i że myśli dobrze, a czyż Zły w godzinie ściemnienia nie podsuwa skłonności destrukcyjnych, samobójczych, lubieżnych, rozpustnych, zbrodniczych, pijackich, złodziejskich i rozmaitych podobnych? Kiedy te nasiona kąkolu dojrzeją, jakże zły los musi cierpieć człowiek jako Żniwo, które musi zebrać! A kiedy Zło przebiera swoją miarę idzie człowiek na spalenie w Ogniu PRALAJA! '''Prawo Siewu i Zbioru''' jest więc też kosmicznym '''Prawem Przyczyny i Skutku''', Kary i Nagrody, Prawem [[Karma\|Karmana]]. ''"Co człowiek Sieje to i Żąć będzie"'', powiadają wszyscy Mistrzowie Mądrości! Zobaczcie ile wymiarów ma jedna Przypowieść, a przecież dopiero opowiedzieliśmy sobie jedną jej część! Siejcie Dobry Los i nie pozwalajcie Złemu, aby zasiał wam kąkolu. Nasza Przypowieść o Siewcy tyczy i tworzenia sobie swego przeznaczenia, i relacji [[Guru]] – [[Czela]], a także opowiada jak [[Bóg]] posyła Guru, aby '''Rozsiewał Dobro''' pośród ludów i języków tego świata. Mówi też o istnieniu istot, które są '''siłami Zła''' i o tym jak nastąpi rozliczenie nas z '''owoców''', które my uzyskujemy poprzez swoją '''myśl, słowo i czyn'''. Istnienie myśli dobrej i złej w świetle opowieści jest oczywiste, a obraz Pola pszenicy i kąkolu pokazuje walkę Dobra z siłami Zła i widzimy zasadę działania sił Zła. Bo kiedy pszenica już wyrasta i zdaje się dobrze rosnąć, nagle wyrasta kąkol jakby „znikąd” i nie wiadomo kto ani kiedy ten chwast posiał nam na Polu. Kąkol rośnie szybciej i zagłusza oraz wyniszcza pszenicę, a Uczeń duchowy, który tak dobrze się zapowiadał, z nagła, chociaż ostrzegany, zupełnie zbacza z Drogi i schodzi na złą drogę Samozatracenia w Ogniu Awići! Dlatego uważajcie na tych, którzy zbyt dobrze się zapowiadają, poczekajcie, aż ujawni się kąkol, jeśli był posiany. Czyż to nie jest najstraszniejszy kąkol, jeśli człowiek podejmuje Pracę w Ogrodzie Bożym, w Winnicy Pańskiej jako nasz [[Aćarja]] i nagle „ni stąd ni zowąd” odmawia wykonywania jakichkolwiek obowiązków i poleceń jakie przychodzą od Zarządcy Ogrodu, którym jest Guru posłany na Ziemię przez Boga?! Jak szybko Zły zasiewa kąkol tym, którym pozwolono rozsiewać Dobro naszych '''Nauk Odwiecznych''', Sanathana Dharmy!


	'''16.''' A przecież wiedząc, że dalsza część naszej Opowieści dotyczy czterech rodzajów gleby na Polu jaką spotykają Siewcy posłani przez Pana Dnia Sądu, stąd w Blasku Światła musimy przyznać, że jej początek jest już Objawieniem głębokiej Mądrości. Musimy nie tylko przeczytać tę prostą ezoteryczną lekcję, ale musimy też jeszcze wszystko opanować, zrozumieć, wyćwiczyć i wcielić w życie. Słowo czytane musisz słuchać własnymi uszami, więc lepiej czytaj od początku szeptem i słuchaj Słowa, które słyszysz w Świetle Ducha, a jeśli masz „uszy do słuchania”, usłyszysz, głos, którym Duch mówi do Wspólnoty, aby cała Sangha wzrastała. W Świetle Serca, Pępka i Oka z łatwością otwieramy się, aby Akceptować i Aprobować wszystkich tych, którzy przychodzą. W świetle tracimy zainteresowanie tymi, którzy odchodzą w zapomnienie, albowiem jak to widzimy, zbytnie zajmowanie się tymi, którzy w tym życiu odpadli, doprowadza do upadku i duchowej destrukcji. A Płomienne Światło Oczyszczenia, Przebaczenia i Uwolnienia jest najbardziej gorącym ze Świateł i jest to wszystko rozpuszczający Blask Płomienia Pralaja! W Świetle rozpuszczamy wszelkie przywiązania i wspomnienia wobec tych, którzy odpadają, albowiem nikt nie wspomina śmieci, które wyrzuca się do kosza ani uschłego drzewa, które wycina się z Ogrodu na spalenie sadząc w jego miejsce nowe. A nowe zdrowe drzewa poznacie po tym nawet, że ich rysy twarzy będą podobne, gdyż Ogród Boży urządza się według wyższych Praw Harmonii, ale ta sztuka nie jest jeszcze dostępna dla ludzkości. Om Pralajam! Om Wairagjam! Pamiętaj, że Wairaagja jest Uwolnieniem, Przebaczeniem i Oczyszczeniem zarazem i jest to fantastyczny stan Wolności i Otwarcia, gdzie jest się Czystą, Niezapisaną Tablicą! Ponieważ Raga to Przywiązanie, Przyzwyczajenie, to stan ~~Wairgja~~ oznacza Ponadpragnieniowość lub bycie „poza jakimkolwiek związkiem z obiektem, z którym oczyszczamy relację”! Uwalniamy się więc od tych, którzy zbłądzili i nie chcą iść z nami dalej Prostą Drogą i tym bardziej jednoczymy się w Jeden Organizm we Wspólnocie Himalajskiej Białej Loży jaką jest nasze Duchowe Bractwo. Oczyszczamy się od wszelkich więzów i powiązań z upadłymi, aby kąkol ich nie otoczył nas i nie pojmał w swoje sidła pociągając nas za tymi, którzy przeszli na stronę sił Zła z powodu swoich błędnych wyborów i postaw. Kto przeszedł na Ciemną Stronę Mocy, ten staje się wrogiem Światła, a zwalczając naszą Boską Wspólnotę, próbuje zniszczyć dzieło Boga i nie pozostanie bez Surowej Kary, gdyż nasza Wspólnota jest miłym Bogu Ogrodem Pięknych Kwiatów!		'''16.''' A przecież wiedząc, że dalsza część naszej Opowieści dotyczy czterech rodzajów gleby na Polu jaką spotykają Siewcy posłani przez Pana Dnia Sądu, stąd w Blasku Światła musimy przyznać, że jej początek jest już Objawieniem głębokiej Mądrości. Musimy nie tylko przeczytać tę prostą ezoteryczną lekcję, ale musimy też jeszcze wszystko opanować, zrozumieć, wyćwiczyć i wcielić w życie. Słowo '''czytane''' musisz '''słuchać własnymi uszami''', więc lepiej czytaj od początku szeptem i słuchaj Słowa, które słyszysz w Świetle Ducha, a jeśli masz „uszy do słuchania”, usłyszysz, głos, którym Duch mówi do Wspólnoty, aby cała [[Sangha]] wzrastała. W Świetle Serca, Pępka i Oka z łatwością otwieramy się, aby Akceptować i Aprobować wszystkich tych, którzy przychodzą. W świetle tracimy zainteresowanie tymi, którzy odchodzą w zapomnienie, albowiem jak to widzimy, zbytnie zajmowanie się tymi, którzy w tym życiu odpadli, doprowadza do upadku i duchowej destrukcji. A Płomienne Światło Oczyszczenia, Przebaczenia i Uwolnienia jest najbardziej gorącym ze Świateł i jest to wszystko rozpuszczający Blask Płomienia [[Pralaja]]! W Świetle rozpuszczamy wszelkie przywiązania i wspomnienia wobec tych, którzy odpadają, albowiem nikt nie wspomina śmieci, które wyrzuca się do kosza ani uschłego drzewa, które wycina się z Ogrodu na spalenie sadząc w jego miejsce nowe. A nowe zdrowe drzewa poznacie po tym nawet, że ich rysy twarzy będą podobne, gdyż Ogród Boży urządza się według wyższych Praw Harmonii, ale ta sztuka nie jest jeszcze dostępna dla ludzkości. ''"Om Pralajam! Om Wairagjam!"'' Pamiętaj, że [[Wairagja\|Wairaagja]] jest Uwolnieniem, Przebaczeniem i Oczyszczeniem zarazem i jest to fantastyczny stan Wolności i Otwarcia, gdzie jest się Czystą, Niezapisaną Tablicą! Ponieważ [[Raga]] to Przywiązanie, Przyzwyczajenie, to stan [[Wairagja]] oznacza Ponadpragnieniowość lub bycie „poza jakimkolwiek związkiem z obiektem, z którym oczyszczamy relację”! Uwalniamy się więc od tych, którzy zbłądzili i nie chcą iść z nami dalej Prostą Drogą i tym bardziej jednoczymy się w Jeden Organizm we '''Wspólnocie Himalajskiej Białej Loży''' jaką jest nasze Duchowe Bractwo. Oczyszczamy się od wszelkich więzów i powiązań z upadłymi, aby kąkol ich nie otoczył nas i nie pojmał w swoje sidła pociągając nas za tymi, którzy przeszli na stronę sił Zła z powodu swoich błędnych wyborów i postaw. Kto przeszedł na Ciemną Stronę Mocy, ten staje się wrogiem Światła, a zwalczając naszą Boską Wspólnotę, próbuje zniszczyć dzieło Boga i nie pozostanie bez Surowej Kary, gdyż nasza Wspólnota jest miłym Bogu Ogrodem Pięknych Kwiatów!

Caroli o 08:36, 13 wrz 2025

2025-09-13T08:36:13Z

← poprzednia wersja		Wersja z 09:36, 13 wrz 2025
Linia 44:		Linia 44:


	''' 14.''' Uczeń musi '''Współpracować''' z nauczycielem, aby móc otrzymać od niego posiew dobrego ziarna i potem strzec powierzonego depozytu, aż do Żniw, dbając aby w chwili uśpienia demon Zły nie posiał mu kąkolu, gdyż wtedy może zostać bezpowrotnie stracony. Ale Guru posłany na Ziemię wie, że nie idzie do Aniołów Bożych, tylko do klasy ludzi i [[~~dzinny~~\|dżinów]] ([[asura\|asurów]]), a to istoty są skazane, które wymagają '''naprawienia''', ale z własnej i nieprzymuszonej Woli. Dlatego nikogo nie zmuszamy, tylko dajemy i proponujemy, obserwując dokąd naprawdę zechcą się udać, do Nieba czy do Piekła!? Wasze ludzie złośliwe demoniczne tendencje widać po kształcie waszych twarzy, uszu, nosa, po śmiechu i mówieniu, po sposobie chodzenia i po sposobie zadawania pytań. Także w waszym lizusostwie i reakcjach na naszych Uczniów oraz po tym jakie nasze myśli was fascynują. A już najbardziej widać po waszej aurze, myślach i postępowaniu w trudnych sytuacjach. My dajemy wam szansę powrotu na Niebiosa, ale czyż wy uchwycicie podaną wam przez Guru pomocną dłoń i pójdziecie za nami Drogą, nigdy nas nie opuszczając? Guru przyjść może jak złodziej w nocy i zażądać spalenia kąkolu, a będzie to przecież czas Żniw. Aniołowie Żniwiarze już ostrzą na was swoje Złote Sierpy! Brak pszenicy Plonu to '''zmarnowane''' przyszłe życie, gdyż nie będzie czym obsiać Pola i zamieni się w upiorny ugór. Czyż nie widzicie jak wyglądają ludzkie upiory, które w poprzednich życiach stały się uprawami kąkolu, a z życia na życie tracą swą pszenicę? Zobaczcie jak nadmierny egotyzm, zafiksowanie samemu na sobie i swoich sprawach, przywiązanie do „ja” i „moje” w jednym życiu, owocuje chociażby '''autyzmem''' w następnym życiu, autyzmem, który jest chorobą '''przewrażliwionego''' egoizmu i ksobności (zajmowania się sobą).		''' 14.''' Uczeń musi '''Współpracować''' z nauczycielem, aby móc otrzymać od niego posiew dobrego ziarna i potem strzec powierzonego depozytu, aż do Żniw, dbając aby w chwili uśpienia demon Zły nie posiał mu kąkolu, gdyż wtedy może zostać bezpowrotnie stracony. Ale Guru posłany na Ziemię wie, że nie idzie do Aniołów Bożych, tylko do klasy ludzi i [[dżinny\|dżinów]] ([[asura\|asurów]]), a to istoty są skazane, które wymagają '''naprawienia''', ale z własnej i nieprzymuszonej Woli. Dlatego nikogo nie zmuszamy, tylko dajemy i proponujemy, obserwując dokąd naprawdę zechcą się udać, do Nieba czy do Piekła!? Wasze ludzie złośliwe demoniczne tendencje widać po kształcie waszych twarzy, uszu, nosa, po śmiechu i mówieniu, po sposobie chodzenia i po sposobie zadawania pytań. Także w waszym lizusostwie i reakcjach na naszych Uczniów oraz po tym jakie nasze myśli was fascynują. A już najbardziej widać po waszej aurze, myślach i postępowaniu w trudnych sytuacjach. My dajemy wam szansę powrotu na Niebiosa, ale czyż wy uchwycicie podaną wam przez Guru pomocną dłoń i pójdziecie za nami Drogą, nigdy nas nie opuszczając? Guru przyjść może jak złodziej w nocy i zażądać spalenia kąkolu, a będzie to przecież czas Żniw. Aniołowie Żniwiarze już ostrzą na was swoje Złote Sierpy! Brak pszenicy Plonu to '''zmarnowane''' przyszłe życie, gdyż nie będzie czym obsiać Pola i zamieni się w upiorny ugór. Czyż nie widzicie jak wyglądają ludzkie upiory, które w poprzednich życiach stały się uprawami kąkolu, a z życia na życie tracą swą pszenicę? Zobaczcie jak nadmierny egotyzm, zafiksowanie samemu na sobie i swoich sprawach, przywiązanie do „ja” i „moje” w jednym życiu, owocuje chociażby '''autyzmem''' w następnym życiu, autyzmem, który jest chorobą '''przewrażliwionego''' egoizmu i ksobności (zajmowania się sobą).


	'''15.''' Człowiek sieje własne myśli, słowa i czyny, a każdy posiew przynosi plon. Siejmy więc w Jasności Dnia, działajmy w Świetle, a zanim wypowiemy Słowo, rozjaśnijmy wnętrze Światłem. Manas przepełniony Boskim Blaskiem z góry wytwarza Myśli zgodne z prawami i nakazami Stwórcy-Kreacji, Króla Niebios, a tylko ten który jest Prawy w Oczach Boga, przybywa do naszego Królestwa. Ludzie sieją swój dobry lub zły los, a każdy ma nadzieję, że czyni dobrze i ze myśli dobrze, a czyż Zły w godzinie ściemnienia nie podsuwa skłonności destrukcyjnych, samobójczych, lubieżnych, rozpustnych, zbrodniczych, pijackich, złodziejskich i rozmaitych podobnych? Kiedy te nasiona kąkolu dojrzeją, jakże zły los musi cierpieć człowiek jako Żniwo, które musi zebrać! A kiedy Zło przebiera swoją miarę idzie człowiek na spalenie w Ogniu PRALAJA! Prawo Siewu i Zbioru jest więc też kosmicznym Prawem Przyczyny i Skutku, Kary i Nagrody, Prawem Karmana. Co człowiek Sieje to i Żąć będzie, powiadają wszyscy Mistrzowie Mądrości! Zobaczcie ile wymiarów ma jedna Przypowieść, a przecież dopiero opowiedzieliśmy sobie jedną jej część! Siejcie Dobry Los i nie pozwalajcie Złemu, aby zasiał wam kąkolu. Nasza Przypowieść o Siewcy tyczy i tworzenia sobie swego przeznaczenia, i relacji Guru – Czela, a także opowiada jak Bóg posyła Guru, aby Rozsiewał Dobro pośród ludów i języków tego świata. Mówi też o istnieniu istot, które są siłami Zła i o tym jak nastąpi rozliczenie nas z owoców, które my uzyskujemy poprzez swoją myśl, słowo i czyn. Istnienie myśli dobrej i złej w świetle opowieści jest oczywiste, a obraz Pola pszenicy i kąkolu pokazuje walkę Dobra z siłami Zła i widzimy zasadę działania sił Zła. Bo kiedy pszenica już wyrasta i zdaje się dobrze rosnąć, nagle wyrasta kąkol jakby „znikąd” i nie wiadomo kto ani kiedy ten chwast posiał nam na Polu. Kąkol rośnie szybciej i zagłusza oraz wyniszcza pszenicę, a Uczeń duchowy, który tak dobrze się zapowiadał, z nagła, chociaż ostrzegany, zupełnie zbacza z Drogi i schodzi na złą drogę Samozatracenia w Ogniu Awići! Dlatego uważajcie na tych, którzy zbyt dobrze się zapowiadają, poczekajcie, aż ujawni się kąkol, jeśli był posiany. Czyż to nie jest najstraszniejszy kąkol, jeśli człowiek podejmuje Pracę w Ogrodzie Bożym, w Winnicy Pańskiej jako nasz Aćarja i nagle „ni stąd ni zowąd” odmawia wykonywania jakichkolwiek obowiązków i poleceń jakie przychodzą od Zarządcy Ogrodu, którym jest Guru posłany na Ziemię przez Boga?! Jak szybko Zły zasiewa kąkol tym, którym pozwolono rozsiewać Dobro naszych Nauk Odwiecznych, Sanathana Dharmy!		'''15.''' Człowiek sieje własne myśli, słowa i czyny, a każdy posiew przynosi plon. Siejmy więc w Jasności Dnia, działajmy w '''Świetle''', a zanim wypowiemy Słowo, rozjaśnijmy wnętrze Światłem. [[Manas]] przepełniony Boskim Blaskiem z góry wytwarza Myśli zgodne z prawami i nakazami Stwórcy-Kreacji, Króla Niebios, a tylko ten który jest Prawy w Oczach Boga, przybywa do naszego Królestwa. Ludzie sieją swój dobry lub zły los, a każdy ma nadzieję, że czyni dobrze i że myśli dobrze, a czyż Zły w godzinie ściemnienia nie podsuwa skłonności destrukcyjnych, samobójczych, lubieżnych, rozpustnych, zbrodniczych, pijackich, złodziejskich i rozmaitych podobnych? Kiedy te nasiona kąkolu dojrzeją, jakże zły los musi cierpieć człowiek jako Żniwo, które musi zebrać! A kiedy Zło przebiera swoją miarę idzie człowiek na spalenie w Ogniu PRALAJA! '''Prawo Siewu i Zbioru''' jest więc też kosmicznym '''Prawem Przyczyny i Skutku''', Kary i Nagrody, Prawem [[Karma\|Karmana]]. ''"Co człowiek Sieje to i Żąć będzie"'', powiadają wszyscy Mistrzowie Mądrości! Zobaczcie ile wymiarów ma jedna Przypowieść, a przecież dopiero opowiedzieliśmy sobie jedną jej część! Siejcie Dobry Los i nie pozwalajcie Złemu, aby zasiał wam kąkolu. Nasza Przypowieść o Siewcy tyczy i tworzenia sobie swego przeznaczenia, i relacji [[Guru]] – [[Czela]], a także opowiada jak [[Bóg]] posyła Guru, aby '''Rozsiewał Dobro''' pośród ludów i języków tego świata. Mówi też o istnieniu istot, które są '''siłami Zła'' i o tym jak nastąpi rozliczenie nas z '''owoców''', które my uzyskujemy poprzez swoją '''myśl, słowo i czyn'''. Istnienie myśli dobrej i złej w świetle opowieści jest oczywiste, a obraz Pola pszenicy i kąkolu pokazuje walkę Dobra z siłami Zła i widzimy zasadę działania sił Zła. Bo kiedy pszenica już wyrasta i zdaje się dobrze rosnąć, nagle wyrasta kąkol jakby „znikąd” i nie wiadomo kto ani kiedy ten chwast posiał nam na Polu. Kąkol rośnie szybciej i zagłusza oraz wyniszcza pszenicę, a Uczeń duchowy, który tak dobrze się zapowiadał, z nagła, chociaż ostrzegany, zupełnie zbacza z Drogi i schodzi na złą drogę Samozatracenia w Ogniu Awići! Dlatego uważajcie na tych, którzy zbyt dobrze się zapowiadają, poczekajcie, aż ujawni się kąkol, jeśli był posiany. Czyż to nie jest najstraszniejszy kąkol, jeśli człowiek podejmuje Pracę w Ogrodzie Bożym, w Winnicy Pańskiej jako nasz [[Aćarja]] i nagle „ni stąd ni zowąd” odmawia wykonywania jakichkolwiek obowiązków i poleceń jakie przychodzą od Zarządcy Ogrodu, którym jest Guru posłany na Ziemię przez Boga?! Jak szybko Zły zasiewa kąkol tym, którym pozwolono rozsiewać Dobro naszych '''Nauk Odwiecznych''', Sanathana Dharmy!