Orion - Historia wersji

Kundalin: /* Orionidy */

2020-07-25T22:27:35Z

Orionidy

← poprzednia wersja		Wersja z 23:27, 25 lip 2020
Linia 75:		Linia 75:
	==Orionidy==		==Orionidy==
	Orionidy - rój meteorów , który powstał z komety Halleya, a Ziemia corocznie przechodzi przez niego dwukrotnie. W jesieni obserwujemy go jako Orionidy, na wiosnę jako eta Akwarydy w Wodniku. Orionidy mają pięciodniowe maksimum aktywności około 21 października, przy czym średnia liczba meteorów w ciągu godziny wynosi wówczas 25 sztuk.		Orionidy - rój meteorów , który powstał z komety Halleya, a Ziemia corocznie przechodzi przez niego dwukrotnie. W jesieni obserwujemy go jako Orionidy, na wiosnę jako eta Akwarydy w Wodniku. Orionidy mają pięciodniowe maksimum aktywności około 21 października, przy czym średnia liczba meteorów w ciągu godziny wynosi wówczas 25 sztuk.



	Orion zachwyca i skrywa wiele tajemnic.		Orion zachwyca i skrywa wiele tajemnic.




	== Linki zewnętrzne ==		== Linki zewnętrzne ==

Caroli o 08:06, 3 kwi 2020

2020-04-03T08:06:08Z

← poprzednia wersja		Wersja z 09:06, 3 kwi 2020
Linia 66:		Linia 66:
	To układ większej liczby gwiazd znajdujących się wewnątrz Wielkiej Mgławicy w Orionie. Najjaśniejsze cztery gwiazdy tworzą trapez i są od siebie, w przybliżeniu, jednakowo oddalone. Gwiazdy przez pewien czas oddalają się od siebie, a potem znowu przybliżają, jak gdyby cały układ nieustannie pulsował. Gwiazdy wchodzące w skład Trapezu są ze sobą związane genetycznie i stanowią środek asocjacji gwiazdowej w Orionie odległej od nas o 980 lat świetlnych.		To układ większej liczby gwiazd znajdujących się wewnątrz Wielkiej Mgławicy w Orionie. Najjaśniejsze cztery gwiazdy tworzą trapez i są od siebie, w przybliżeniu, jednakowo oddalone. Gwiazdy przez pewien czas oddalają się od siebie, a potem znowu przybliżają, jak gdyby cały układ nieustannie pulsował. Gwiazdy wchodzące w skład Trapezu są ze sobą związane genetycznie i stanowią środek asocjacji gwiazdowej w Orionie odległej od nas o 980 lat świetlnych.

	===Wielka Mgławica Oriona===		==Wielka Mgławica Oriona==
	[[Image:Orion-mglawica.jpg\|thumb\|Mgławica Oriona]]		[[Image:Orion-mglawica.jpg\|thumb\|Mgławica Oriona]]
	Większość gwiazd w Orionie ma barwę białą lub niebieską, ponieważ temperatury ich powierzchni są bardzo wysokie. Tworzą jedną gromadę o wspólnym pochodzeniu - asocjację. Liczy ona około dwustu gwiazd, ma średnicę trzystu lat świetlnych, a jest od nas oddalona o półtora tysiąca lat świetlnych. Podobnych asocjacji znamy około pięćdziesięciu, lecz asocjacja w Orionie należy do najwyraźniejszych. Jej środkiem jest Wielka Mgławica Oriona, widoczna gołym okiem w jego mieczu. Jest to rozległa mgławica gazowo-pyłowa (M 42), zawierająca materię o masie równej pięćdziesięciu masom Słońca. W jej najgęściejszych częściach jeden centymetr sześcienny zawiera dziesięć tysięcy atomów. Mgławica ta pozostaje w ścisłym związku z powstaniem asocjacji w Orionie. Są to po prostu resztki pierwotnego tworzywa, z którego w wyniku zagęszczeń powstały poszczególne gwiazdy asocjacji. W drugiej połowie października Ziemia podczas swej wędrówki dokoła Słońca spotyka się z rozległym rojem cząstek meteoroidowych, powstałych ze stopniowego rozpadu komety Halleya. Ich drogi w przestrzeni są równoległe i na Ziemię spadają z kierunku gwiazdy x Ori. Podczas przelotu przez atmosferę rozgrzewają się i topią gdzieś na wysokości stu kilometrów. Obserwujemy je jako meteory wylatujące od gwiazdy x Ori, toteż noszą one nazwę Orionidów. Najobficiej spadają około 20 października. W pobliżu gwiazdy z Ori świeci mgławica gazowa (IC 434*), na której tle widoczny jest profil ciemnego, nie oświetlonego obłoku materii międzygwiazdowej. Obłok ten z uwagi na kształt nazywamy Końską Głową.		Większość gwiazd w Orionie ma barwę białą lub niebieską, ponieważ temperatury ich powierzchni są bardzo wysokie. Tworzą jedną gromadę o wspólnym pochodzeniu - asocjację. Liczy ona około dwustu gwiazd, ma średnicę trzystu lat świetlnych, a jest od nas oddalona o półtora tysiąca lat świetlnych. Podobnych asocjacji znamy około pięćdziesięciu, lecz asocjacja w Orionie należy do najwyraźniejszych. Jej środkiem jest Wielka Mgławica Oriona, widoczna gołym okiem w jego mieczu. Jest to rozległa mgławica gazowo-pyłowa (M 42), zawierająca materię o masie równej pięćdziesięciu masom Słońca. W jej najgęściejszych częściach jeden centymetr sześcienny zawiera dziesięć tysięcy atomów. Mgławica ta pozostaje w ścisłym związku z powstaniem asocjacji w Orionie. Są to po prostu resztki pierwotnego tworzywa, z którego w wyniku zagęszczeń powstały poszczególne gwiazdy asocjacji. W drugiej połowie października Ziemia podczas swej wędrówki dokoła Słońca spotyka się z rozległym rojem cząstek meteoroidowych, powstałych ze stopniowego rozpadu komety Halleya. Ich drogi w przestrzeni są równoległe i na Ziemię spadają z kierunku gwiazdy x Ori. Podczas przelotu przez atmosferę rozgrzewają się i topią gdzieś na wysokości stu kilometrów. Obserwujemy je jako meteory wylatujące od gwiazdy x Ori, toteż noszą one nazwę Orionidów. Najobficiej spadają około 20 października. W pobliżu gwiazdy z Ori świeci mgławica gazowa (IC 434*), na której tle widoczny jest profil ciemnego, nie oświetlonego obłoku materii międzygwiazdowej. Obłok ten z uwagi na kształt nazywamy Końską Głową.
Linia 73:		Linia 73:

	[[Image:Orionidy.jpeg\|thumb\|Orionidy]]		[[Image:Orionidy.jpeg\|thumb\|Orionidy]]
	===Orionidy===		==Orionidy==
	Orionidy - rój meteorów , który powstał z komety Halleya, a Ziemia corocznie przechodzi przez niego dwukrotnie. W jesieni obserwujemy go jako Orionidy, na wiosnę jako eta Akwarydy w Wodniku. Orionidy mają pięciodniowe maksimum aktywności około 21 października, przy czym średnia liczba meteorów w ciągu godziny wynosi wówczas 25 sztuk.		Orionidy - rój meteorów , który powstał z komety Halleya, a Ziemia corocznie przechodzi przez niego dwukrotnie. W jesieni obserwujemy go jako Orionidy, na wiosnę jako eta Akwarydy w Wodniku. Orionidy mają pięciodniowe maksimum aktywności około 21 października, przy czym średnia liczba meteorów w ciągu godziny wynosi wówczas 25 sztuk.

Linia 79:		Linia 79:

	Orion zachwyca i skrywa wiele tajemnic.		Orion zachwyca i skrywa wiele tajemnic.




	== Linki zewnętrzne ==		== Linki zewnętrzne ==

Caroli: /* Najważniejsze gwiazdy gwiazdozbioru Oriona */

2020-04-03T08:04:51Z

Najważniejsze gwiazdy gwiazdozbioru Oriona

← poprzednia wersja		Wersja z 09:04, 3 kwi 2020
Linia 42:		Linia 42:
	Na niebie Betelgeuse ma dwóch towarzyszy. Z jednym z nich tworzy parę optyczną, a ruchu własnego i odległości drugiej nie znamy, dlatego nie wiadomo, czy tworzą układ fizyczny, czy też tylko parę optyczną. Betelgeuse wchodzi w skład tzw. trójkąta zimowego, który oprócz niej tworzą gwiazdy Procjon z Małego Psa i Syriusz z Wielkiego Psa. Niestety Betelgeza umiera i pożegna nas jako supernowa. Niektórzy ludzie od dawna wyczekują momentu, gdy alfa Orionis rozbłyśnie na niebie w niesamowitym wybuchu. Betelgeza jest jedną z największych gwiazd we wszechświecie i zapewne jej wybuch byłby niesamowitym widowiskiem.		Na niebie Betelgeuse ma dwóch towarzyszy. Z jednym z nich tworzy parę optyczną, a ruchu własnego i odległości drugiej nie znamy, dlatego nie wiadomo, czy tworzą układ fizyczny, czy też tylko parę optyczną. Betelgeuse wchodzi w skład tzw. trójkąta zimowego, który oprócz niej tworzą gwiazdy Procjon z Małego Psa i Syriusz z Wielkiego Psa. Niestety Betelgeza umiera i pożegna nas jako supernowa. Niektórzy ludzie od dawna wyczekują momentu, gdy alfa Orionis rozbłyśnie na niebie w niesamowitym wybuchu. Betelgeza jest jedną z największych gwiazd we wszechświecie i zapewne jej wybuch byłby niesamowitym widowiskiem.

	~~===~~Rigel~~===~~		*'''Rigel'''
	Rigel (Algebar) oznaczany też jako beta Orionis to najjaśniejsza gwiazda w konstelacji Oriona i siódma pomijając Słońce, pod względem jasności gwiazda na Niebie. Można ją znaleźć po przekątnej Betelgeuse, w prawym dolnym rogu korpusu myśliwego. Rigel ma średnicę 48 razy większą od Słońca, a moc promieniowania aż 81 tysięcy razy większą niż Słońce. W rzeczywistości stanowi układ czterech gwiazd odległych od nas o 1304 lata świetlne. Główny składnik układu, niebiesko-biała gwiazda, jest spektroskopowo podwójna. W niewielkiej odległości ma towarzysza, tworzącego z nią układ fizycznie podwójny. Ta gwiazda sama jest z kolei układem podwójnym. Nazwa Rigel jest skrótem arabskiego określenia ridžl-al džauza' al-jusra, czyli lewa noga olbrzyma. Druga z nazw nie jest zbyt znana i opiewana bywała na ogół tylko w starodawnej poezji.		Rigel (Algebar) oznaczany też jako beta Orionis to najjaśniejsza gwiazda w konstelacji Oriona i siódma pomijając Słońce, pod względem jasności gwiazda na Niebie. Można ją znaleźć po przekątnej Betelgeuse, w prawym dolnym rogu korpusu myśliwego. Rigel ma średnicę 48 razy większą od Słońca, a moc promieniowania aż 81 tysięcy razy większą niż Słońce. W rzeczywistości stanowi układ czterech gwiazd odległych od nas o 1304 lata świetlne. Główny składnik układu, niebiesko-biała gwiazda, jest spektroskopowo podwójna. W niewielkiej odległości ma towarzysza, tworzącego z nią układ fizycznie podwójny. Ta gwiazda sama jest z kolei układem podwójnym. Nazwa Rigel jest skrótem arabskiego określenia ridžl-al džauza' al-jusra, czyli lewa noga olbrzyma. Druga z nazw nie jest zbyt znana i opiewana bywała na ogół tylko w starodawnej poezji.

	~~===~~Bellatrix~~===~~		*'''Bellatrix'''
	To niebieskobiały olbrzym, którego światło potrzebuje 125 lat, aby dotrzeć na Ziemię. Gwiazda jest poświęcona walczącym kobietom i była znana jako gwiazda Amazonek. W Arabii nazywano ją al-najid - zwycięzca.		To niebieskobiały olbrzym, którego światło potrzebuje 125 lat, aby dotrzeć na Ziemię. Gwiazda jest poświęcona walczącym kobietom i była znana jako gwiazda Amazonek. W Arabii nazywano ją al-najid - zwycięzca.

	~~===~~Mintaka~~===~~		*'''Mintaka'''
	Gwiazda zmienna zaćmieniowa o temperaturze powierzchni około 35 000 K (dla porównania, temperatura powierzchniowa Słońca wynosi 6000 K). Jej jasność ulega zmianom w okresie 5,37 doby. Zmiany, jakie następują w jej widmie, świadczą o tym, że posiada więcej niewidocznych towarzyszy. Na niebie ma dodatkowo dwóch sąsiadów. Jeden z nich o takim samym ruchu własnym, ruchu własnego i odległości drugiego nie znamy. Nazwa wywodzi się z arabskiego mintaqa - pas. Odnajdziemy ją w pasie Oriona, odległą od nas o 815 lat świetlnych. Nazwa wywodzi się z arabskiego mintaqa - pas.		Gwiazda zmienna zaćmieniowa o temperaturze powierzchni około 35 000 K (dla porównania, temperatura powierzchniowa Słońca wynosi 6000 K). Jej jasność ulega zmianom w okresie 5,37 doby. Zmiany, jakie następują w jej widmie, świadczą o tym, że posiada więcej niewidocznych towarzyszy. Na niebie ma dodatkowo dwóch sąsiadów. Jeden z nich o takim samym ruchu własnym, ruchu własnego i odległości drugiego nie znamy. Nazwa wywodzi się z arabskiego mintaqa - pas. Odnajdziemy ją w pasie Oriona, odległą od nas o 815 lat świetlnych. Nazwa wywodzi się z arabskiego mintaqa - pas.

	~~===~~Alnilam~~===~~		*'''Alnilam'''
	To środkowa gwiazda w pasie Oriona. Należy do niebiesko-białych nadolbrzymów. Jej światło widoczne jest na Ziemi po 1630 latach. Nazwa gwiazdy pochodzi z arabskiego wyrazu al-nizam - sznur pereł.		To środkowa gwiazda w pasie Oriona. Należy do niebiesko-białych nadolbrzymów. Jej światło widoczne jest na Ziemi po 1630 latach. Nazwa gwiazdy pochodzi z arabskiego wyrazu al-nizam - sznur pereł.

	~~===~~Alnitak~~===~~		*'''Alnitak'''
	Trzecia z gwiazd w pasie Oriona. W rzeczywistości tworzą ją dwie gwiazdy obiegające wspólny środek masy. Dzieli nas od nich dystans 148 lat świetlnych. Nazwa gwiazdy pochodzi z arabskiego al-nitaq, co również oznacza pas.		Trzecia z gwiazd w pasie Oriona. W rzeczywistości tworzą ją dwie gwiazdy obiegające wspólny środek masy. Dzieli nas od nich dystans 148 lat świetlnych. Nazwa gwiazdy pochodzi z arabskiego al-nitaq, co również oznacza pas.

	~~===~~Saiph~~===~~		*'''Saiph'''
	Nadolbrzym o niebiesko-białym zabarwieniu. Znajduje się w odległości 362 lat świetlnych od nas, a jego arabska nazwa, saif al-džabbar, oznacza miecz olbrzyma.		Nadolbrzym o niebiesko-białym zabarwieniu. Znajduje się w odległości 362 lat świetlnych od nas, a jego arabska nazwa, saif al-džabbar, oznacza miecz olbrzyma.

	~~===~~Heka~~===~~		*'''Heka'''
	Gwiazda w odległości 543 lat świetlnych. Nazwa pochodzi z arabskiego haq`a - biała plama na piersiach konia.		Gwiazda w odległości 543 lat świetlnych. Nazwa pochodzi z arabskiego haq`a - biała plama na piersiach konia.

	~~===~~Trapez~~===~~		*'''Trapez'''
	To układ większej liczby gwiazd znajdujących się wewnątrz Wielkiej Mgławicy w Orionie. Najjaśniejsze cztery gwiazdy tworzą trapez i są od siebie, w przybliżeniu, jednakowo oddalone. Gwiazdy przez pewien czas oddalają się od siebie, a potem znowu przybliżają, jak gdyby cały układ nieustannie pulsował. Gwiazdy wchodzące w skład Trapezu są ze sobą związane genetycznie i stanowią środek asocjacji gwiazdowej w Orionie odległej od nas o 980 lat świetlnych.		To układ większej liczby gwiazd znajdujących się wewnątrz Wielkiej Mgławicy w Orionie. Najjaśniejsze cztery gwiazdy tworzą trapez i są od siebie, w przybliżeniu, jednakowo oddalone. Gwiazdy przez pewien czas oddalają się od siebie, a potem znowu przybliżają, jak gdyby cały układ nieustannie pulsował. Gwiazdy wchodzące w skład Trapezu są ze sobą związane genetycznie i stanowią środek asocjacji gwiazdowej w Orionie odległej od nas o 980 lat świetlnych.

Linia 79:		Linia 79:

	Orion zachwyca i skrywa wiele tajemnic.		Orion zachwyca i skrywa wiele tajemnic.




	== Linki zewnętrzne ==		== Linki zewnętrzne ==

Caroli o 08:02, 3 kwi 2020

2020-04-03T08:02:24Z

← poprzednia wersja		Wersja z 09:02, 3 kwi 2020
Linia 37:		Linia 37:
	Gdy spojrzymy na konstelację, prawdopodobnie przyciągnie nasz wzrok asteryzm złożony z trzech gwiazd i tworzący Pas Oriona. Gwiazdy oznaczane są mało romantycznymi symbolami ζ Ori (zeta Orionis), ε Ori (epsilon Orionis) i δ Ori (delta Orionis). Na szczęście posiadają też przyjemniejsze imiona: odpowiednio Alnitak, Alnilam i Mintaka. To trzy najjaśniejsze obiekty na zdjęciu poniżej.		Gdy spojrzymy na konstelację, prawdopodobnie przyciągnie nasz wzrok asteryzm złożony z trzech gwiazd i tworzący Pas Oriona. Gwiazdy oznaczane są mało romantycznymi symbolami ζ Ori (zeta Orionis), ε Ori (epsilon Orionis) i δ Ori (delta Orionis). Na szczęście posiadają też przyjemniejsze imiona: odpowiednio Alnitak, Alnilam i Mintaka. To trzy najjaśniejsze obiekty na zdjęciu poniżej.

	~~===Betelgeuse===~~		*'''Betelgeuse'''
	'''Betelgeuse''', Betelgeza (inna nazwa: alfa Orionis), to najciekawsza gwiazda konstelacji Oriona. Nadolbrzym którego promieniowanie jest równe 23.900 Słońc. Średnica Betelgeuse ulega zmianom od 730 do 1000 średnic słonecznych (większa od odległości Ziemi od Słońca). Łatwo ją dostrzec w lewym rogu nad Pasem Oriona. Betelgeza jaśnieje pomarańczową poświatą i choć wydaje się niepozorna to warto wiedzieć, że jest nawet 15 do 20 razy masywniejsza od naszego Słońca. I gdyby zajęła jego miejsce - sięgałaby orbity Jowisza. Jasność również zmienia się, w okresie 2070 dni. Jest dziewiątą najjaśniejszą gwiazdą nocnego nieba. Ta półregularna gwiazda zmienna jest jednocześnie spektroskopowo podwójną o okresie zmian w widmie 5,8 roku. Gwiazda znajduje się w odległości 652 lat świetlnych. Jej nazwa pochodzi z arabskiego określenia 'ibt al-džauza' - pacha olbrzyma.		Betelgeuse, Betelgeza (inna nazwa: alfa Orionis), to najciekawsza gwiazda konstelacji Oriona. Nadolbrzym którego promieniowanie jest równe 23.900 Słońc. Średnica Betelgeuse ulega zmianom od 730 do 1000 średnic słonecznych (większa od odległości Ziemi od Słońca). Łatwo ją dostrzec w lewym rogu nad Pasem Oriona. Betelgeza jaśnieje pomarańczową poświatą i choć wydaje się niepozorna to warto wiedzieć, że jest nawet 15 do 20 razy masywniejsza od naszego Słońca. I gdyby zajęła jego miejsce - sięgałaby orbity Jowisza. Jasność również zmienia się, w okresie 2070 dni. Jest dziewiątą najjaśniejszą gwiazdą nocnego nieba. Ta półregularna gwiazda zmienna jest jednocześnie spektroskopowo podwójną o okresie zmian w widmie 5,8 roku. Gwiazda znajduje się w odległości 652 lat świetlnych. Jej nazwa pochodzi z arabskiego określenia 'ibt al-džauza' - pacha olbrzyma.

	Na niebie Betelgeuse ma dwóch towarzyszy. Z jednym z nich tworzy parę optyczną, a ruchu własnego i odległości drugiej nie znamy, dlatego nie wiadomo, czy tworzą układ fizyczny, czy też tylko parę optyczną. Betelgeuse wchodzi w skład tzw. trójkąta zimowego, który oprócz niej tworzą gwiazdy Procjon z Małego Psa i Syriusz z Wielkiego Psa. Niestety Betelgeza umiera i pożegna nas jako supernowa. Niektórzy ludzie od dawna wyczekują momentu, gdy alfa Orionis rozbłyśnie na niebie w niesamowitym wybuchu. Betelgeza jest jedną z największych gwiazd we wszechświecie i zapewne jej wybuch byłby niesamowitym widowiskiem.		Na niebie Betelgeuse ma dwóch towarzyszy. Z jednym z nich tworzy parę optyczną, a ruchu własnego i odległości drugiej nie znamy, dlatego nie wiadomo, czy tworzą układ fizyczny, czy też tylko parę optyczną. Betelgeuse wchodzi w skład tzw. trójkąta zimowego, który oprócz niej tworzą gwiazdy Procjon z Małego Psa i Syriusz z Wielkiego Psa. Niestety Betelgeza umiera i pożegna nas jako supernowa. Niektórzy ludzie od dawna wyczekują momentu, gdy alfa Orionis rozbłyśnie na niebie w niesamowitym wybuchu. Betelgeza jest jedną z największych gwiazd we wszechświecie i zapewne jej wybuch byłby niesamowitym widowiskiem.

Caroli o 07:56, 3 kwi 2020

2020-04-03T07:56:52Z

← poprzednia wersja		Wersja z 08:56, 3 kwi 2020
Linia 79:		Linia 79:

	Orion zachwyca i skrywa wiele tajemnic.		Orion zachwyca i skrywa wiele tajemnic.




	== Linki zewnętrzne ==		== Linki zewnętrzne ==

Caroli: /* Orionidy */

2020-04-03T07:56:20Z

Orionidy

← poprzednia wersja		Wersja z 08:56, 3 kwi 2020
Linia 75:		Linia 75:
	===Orionidy===		===Orionidy===
	Orionidy - rój meteorów , który powstał z komety Halleya, a Ziemia corocznie przechodzi przez niego dwukrotnie. W jesieni obserwujemy go jako Orionidy, na wiosnę jako eta Akwarydy w Wodniku. Orionidy mają pięciodniowe maksimum aktywności około 21 października, przy czym średnia liczba meteorów w ciągu godziny wynosi wówczas 25 sztuk.		Orionidy - rój meteorów , który powstał z komety Halleya, a Ziemia corocznie przechodzi przez niego dwukrotnie. W jesieni obserwujemy go jako Orionidy, na wiosnę jako eta Akwarydy w Wodniku. Orionidy mają pięciodniowe maksimum aktywności około 21 października, przy czym średnia liczba meteorów w ciągu godziny wynosi wówczas 25 sztuk.



	Orion zachwyca i skrywa wiele tajemnic.		Orion zachwyca i skrywa wiele tajemnic.




	== Linki zewnętrzne ==		== Linki zewnętrzne ==

Caroli o 07:55, 3 kwi 2020

2020-04-03T07:55:29Z

← poprzednia wersja		Wersja z 08:55, 3 kwi 2020
Linia 78:		Linia 78:

	Orion zachwyca i skrywa wiele tajemnic.		Orion zachwyca i skrywa wiele tajemnic.




	== Linki zewnętrzne ==		== Linki zewnętrzne ==

Caroli: /* Orionidy */

2020-04-03T07:54:44Z

Orionidy

← poprzednia wersja		Wersja z 08:54, 3 kwi 2020
Linia 72:		Linia 72:
	'''Wielka Mgławica''' - gazowo-pyłowa mgławica odległa o 978 lat świetlnych. Dostrzeżemy ją gołym okiem w mieczu Oriona, pod jego pasem utworzonym z trzech jasnych gwiazd. W praktyce nieźle widać ją dopiero przez dobrą lornetkę lub niewielki teleskop. Mgławica jest jednym z najważniejszych obiektów na gwiezdnym niebie. Odkryto w niej obiekty o bardzo niskich temperaturach, emitujące większą część swojej energii w podczerwonej części widma. Najprawdopodobniej są to dopiero co powstałe gwiazdy. Najniższą temperaturę powierzchniową ma obiekt Becklina i Neugebauera; wynosi ona zaledwie 70 K. Nieco wyższą temperaturę, 700 K, ma obiekt Kleinmanna-Lowa. Dalsze 15 znanych "chłodnych" obiektów w Wielkiej Mgławicy w Orionie ma temperaturę powierzchniową od 1000 do 2000 K. Rozmiary tych młodych "gwiazd" wynoszą w przybliżeniu 12 000 AU. W Mgławicy Oriona znajduje się też inny obiekt. Oznaczony został symbolem M43. To Mgławica de Mairana zaobserwowana po raz pierwszy w pierwszej połowie XVIII wieku. Napomknąć trzeba też o gromadzie Trapez w centrum M42, której tajemnicę wydarł Galileusz. Przed nim myślano, że jest to jedna gwiazda.		'''Wielka Mgławica''' - gazowo-pyłowa mgławica odległa o 978 lat świetlnych. Dostrzeżemy ją gołym okiem w mieczu Oriona, pod jego pasem utworzonym z trzech jasnych gwiazd. W praktyce nieźle widać ją dopiero przez dobrą lornetkę lub niewielki teleskop. Mgławica jest jednym z najważniejszych obiektów na gwiezdnym niebie. Odkryto w niej obiekty o bardzo niskich temperaturach, emitujące większą część swojej energii w podczerwonej części widma. Najprawdopodobniej są to dopiero co powstałe gwiazdy. Najniższą temperaturę powierzchniową ma obiekt Becklina i Neugebauera; wynosi ona zaledwie 70 K. Nieco wyższą temperaturę, 700 K, ma obiekt Kleinmanna-Lowa. Dalsze 15 znanych "chłodnych" obiektów w Wielkiej Mgławicy w Orionie ma temperaturę powierzchniową od 1000 do 2000 K. Rozmiary tych młodych "gwiazd" wynoszą w przybliżeniu 12 000 AU. W Mgławicy Oriona znajduje się też inny obiekt. Oznaczony został symbolem M43. To Mgławica de Mairana zaobserwowana po raz pierwszy w pierwszej połowie XVIII wieku. Napomknąć trzeba też o gromadzie Trapez w centrum M42, której tajemnicę wydarł Galileusz. Przed nim myślano, że jest to jedna gwiazda.

			[[Image:Orionidy.jpeg\|thumb\|Orionidy]]
	===Orionidy===		===Orionidy===
	~~[[Image:Orionidy.jpeg\|thumb\|Orionidy]]~~
	Orionidy - rój meteorów , który powstał z komety Halleya, a Ziemia corocznie przechodzi przez niego dwukrotnie. W jesieni obserwujemy go jako Orionidy, na wiosnę jako eta Akwarydy w Wodniku. Orionidy mają pięciodniowe maksimum aktywności około 21 października, przy czym średnia liczba meteorów w ciągu godziny wynosi wówczas 25 sztuk.		Orionidy - rój meteorów , który powstał z komety Halleya, a Ziemia corocznie przechodzi przez niego dwukrotnie. W jesieni obserwujemy go jako Orionidy, na wiosnę jako eta Akwarydy w Wodniku. Orionidy mają pięciodniowe maksimum aktywności około 21 października, przy czym średnia liczba meteorów w ciągu godziny wynosi wówczas 25 sztuk.

Caroli: /* Orionidy */

2020-04-03T07:54:05Z

Orionidy

← poprzednia wersja		Wersja z 08:54, 3 kwi 2020
Linia 73:		Linia 73:

	===Orionidy===		===Orionidy===
			[[Image:Orionidy.jpeg\|thumb\|Orionidy]]
	Orionidy - rój meteorów , który powstał z komety Halleya, a Ziemia corocznie przechodzi przez niego dwukrotnie. W jesieni obserwujemy go jako Orionidy, na wiosnę jako eta Akwarydy w Wodniku. Orionidy mają pięciodniowe maksimum aktywności około 21 października, przy czym średnia liczba meteorów w ciągu godziny wynosi wówczas 25 sztuk.		Orionidy - rój meteorów , który powstał z komety Halleya, a Ziemia corocznie przechodzi przez niego dwukrotnie. W jesieni obserwujemy go jako Orionidy, na wiosnę jako eta Akwarydy w Wodniku. Orionidy mają pięciodniowe maksimum aktywności około 21 października, przy czym średnia liczba meteorów w ciągu godziny wynosi wówczas 25 sztuk.


	Orion zachwyca i skrywa wiele tajemnic.		Orion zachwyca i skrywa wiele tajemnic.

Caroli: /* Wielka Mgławica Oriona */

2020-04-03T07:52:28Z

Wielka Mgławica Oriona

← poprzednia wersja		Wersja z 08:52, 3 kwi 2020
Linia 67:		Linia 67:

	===Wielka Mgławica Oriona===		===Wielka Mgławica Oriona===
	[[Image:Orion-mglawica.jpg\|thumb~~\|left~~\|Mgławica Oriona]]		[[Image:Orion-mglawica.jpg\|thumb\|Mgławica Oriona]]
	Większość gwiazd w Orionie ma barwę białą lub niebieską, ponieważ temperatury ich powierzchni są bardzo wysokie. Tworzą jedną gromadę o wspólnym pochodzeniu - asocjację. Liczy ona około dwustu gwiazd, ma średnicę trzystu lat świetlnych, a jest od nas oddalona o półtora tysiąca lat świetlnych. Podobnych asocjacji znamy około pięćdziesięciu, lecz asocjacja w Orionie należy do najwyraźniejszych. Jej środkiem jest Wielka Mgławica Oriona, widoczna gołym okiem w jego mieczu. Jest to rozległa mgławica gazowo-pyłowa (M 42), zawierająca materię o masie równej pięćdziesięciu masom Słońca. W jej najgęściejszych częściach jeden centymetr sześcienny zawiera dziesięć tysięcy atomów. Mgławica ta pozostaje w ścisłym związku z powstaniem asocjacji w Orionie. Są to po prostu resztki pierwotnego tworzywa, z którego w wyniku zagęszczeń powstały poszczególne gwiazdy asocjacji. W drugiej połowie października Ziemia podczas swej wędrówki dokoła Słońca spotyka się z rozległym rojem cząstek meteoroidowych, powstałych ze stopniowego rozpadu komety Halleya. Ich drogi w przestrzeni są równoległe i na Ziemię spadają z kierunku gwiazdy x Ori. Podczas przelotu przez atmosferę rozgrzewają się i topią gdzieś na wysokości stu kilometrów. Obserwujemy je jako meteory wylatujące od gwiazdy x Ori, toteż noszą one nazwę Orionidów. Najobficiej spadają około 20 października. W pobliżu gwiazdy z Ori świeci mgławica gazowa (IC 434*), na której tle widoczny jest profil ciemnego, nie oświetlonego obłoku materii międzygwiazdowej. Obłok ten z uwagi na kształt nazywamy Końską Głową.		Większość gwiazd w Orionie ma barwę białą lub niebieską, ponieważ temperatury ich powierzchni są bardzo wysokie. Tworzą jedną gromadę o wspólnym pochodzeniu - asocjację. Liczy ona około dwustu gwiazd, ma średnicę trzystu lat świetlnych, a jest od nas oddalona o półtora tysiąca lat świetlnych. Podobnych asocjacji znamy około pięćdziesięciu, lecz asocjacja w Orionie należy do najwyraźniejszych. Jej środkiem jest Wielka Mgławica Oriona, widoczna gołym okiem w jego mieczu. Jest to rozległa mgławica gazowo-pyłowa (M 42), zawierająca materię o masie równej pięćdziesięciu masom Słońca. W jej najgęściejszych częściach jeden centymetr sześcienny zawiera dziesięć tysięcy atomów. Mgławica ta pozostaje w ścisłym związku z powstaniem asocjacji w Orionie. Są to po prostu resztki pierwotnego tworzywa, z którego w wyniku zagęszczeń powstały poszczególne gwiazdy asocjacji. W drugiej połowie października Ziemia podczas swej wędrówki dokoła Słońca spotyka się z rozległym rojem cząstek meteoroidowych, powstałych ze stopniowego rozpadu komety Halleya. Ich drogi w przestrzeni są równoległe i na Ziemię spadają z kierunku gwiazdy x Ori. Podczas przelotu przez atmosferę rozgrzewają się i topią gdzieś na wysokości stu kilometrów. Obserwujemy je jako meteory wylatujące od gwiazdy x Ori, toteż noszą one nazwę Orionidów. Najobficiej spadają około 20 października. W pobliżu gwiazdy z Ori świeci mgławica gazowa (IC 434*), na której tle widoczny jest profil ciemnego, nie oświetlonego obłoku materii międzygwiazdowej. Obłok ten z uwagi na kształt nazywamy Końską Głową.