Przesłanie Archanioła Gabriela - Historia wersji

Caroli o 00:13, 5 cze 2025

2025-06-05T00:13:23Z

← poprzednia wersja		Wersja z 01:13, 5 cze 2025
Linia 1:		Linia 1:
	(Hridaya nr 67)		(Hridaya nr 67)
			[[Image:Stgabriel.jpg\|thumb\|Archanioł Gabriel]]
	'''1.''' Przesłanie duchowe przychodzące z Niebios za pośrednictwem Anioła jest niewątpliwie prawdziwym Orędziem tajemnej wiedzy przybyłej z sekretnej '''Świątyni Mądrości'''. Anioł to inaczej '''Posłaniec''' przynoszący duchową wiedzę czy proroctwo. Starożytne znaczenie terminu "proroctwo" odnosiło się do wszelkiej wiedzy, która zarezerwowana jest dla duchowych, boskich bytów. Jest to tajemnica dla tych, którzy nie są w stanie pojmować subtelnych boskich prawd. Grecki termin Angelos oznaczający Anioła, oznacza istotę na podobieństwo natchnionych ludzi, których określamy mianem [[Rasul]] czy [[Ryszi]]. Wieszcz, Zwiastun, Posłaniec to właśnie jest Rasul. Różnica jednak polega na sposobie przychodzenia na ziemię, gdyż anielska istota pojawia się, a wypełniwszy zadanie znika, zaś [[Prorok]] w ludzkim ciele rodzi się zwyczajnie, a kiedy kończy swoją misję, po prostu umiera. Jeśli do człowieka [[Bóg]] kieruje swoje Orędzie za pośrednictwem zjawiającego się Anioła, jest to nadzwyczajne, cudowne i niepowtarzalne w swym rodzaju zjawisko. Istoty przychodzące z Krainy Światłości nie są duchami zmarłych przodków z Krainy [[Hades\|Hadesu]], mają więc zwykle tylko czasowo człekopodobny kształt, a ich obecność jest znakiem otwarcia Wrót Czasu i Przestrzeni, gdyż Anioł to byt wyższowymiarowy. [[Anioły\|Anioł]] nie jest bytem pochodzącym ze świata astromentalnego (kamamanasu) zamieszkanego przez [[dżinn\|dżinny]], czyli [[Asura\|asury]] zwane też połowicznymi bóstwami (półbogami) tylko istotą z Niebios. To anioły właśnie w potocznym żargonie nazywane są bogami, choć słowo [[Bóg]], rezerwujemy zwykle ekskluzywnie dla istoty najwyższej spośród nich. Boski świat [[anioły\|aniołów]] (dewów) właśnie jest najwyższym ze światów stworzonych przez Kreację.		'''1.''' Przesłanie duchowe przychodzące z Niebios za pośrednictwem Anioła jest niewątpliwie prawdziwym Orędziem tajemnej wiedzy przybyłej z sekretnej '''Świątyni Mądrości'''. Anioł to inaczej '''Posłaniec''' przynoszący duchową wiedzę czy proroctwo. Starożytne znaczenie terminu "proroctwo" odnosiło się do wszelkiej wiedzy, która zarezerwowana jest dla duchowych, boskich bytów. Jest to tajemnica dla tych, którzy nie są w stanie pojmować subtelnych boskich prawd. Grecki termin Angelos oznaczający Anioła, oznacza istotę na podobieństwo natchnionych ludzi, których określamy mianem [[Rasul]] czy [[Ryszi]]. Wieszcz, Zwiastun, Posłaniec to właśnie jest Rasul. Różnica jednak polega na sposobie przychodzenia na ziemię, gdyż anielska istota pojawia się, a wypełniwszy zadanie znika, zaś [[Prorok]] w ludzkim ciele rodzi się zwyczajnie, a kiedy kończy swoją misję, po prostu umiera. Jeśli do człowieka [[Bóg]] kieruje swoje Orędzie za pośrednictwem zjawiającego się Anioła, jest to nadzwyczajne, cudowne i niepowtarzalne w swym rodzaju zjawisko. Istoty przychodzące z Krainy Światłości nie są duchami zmarłych przodków z Krainy [[Hades\|Hadesu]], mają więc zwykle tylko czasowo człekopodobny kształt, a ich obecność jest znakiem otwarcia Wrót Czasu i Przestrzeni, gdyż Anioł to byt wyższowymiarowy. [[Anioły\|Anioł]] nie jest bytem pochodzącym ze świata astromentalnego (kamamanasu) zamieszkanego przez [[dżinn\|dżinny]], czyli [[Asura\|asury]] zwane też połowicznymi bóstwami (półbogami) tylko istotą z Niebios. To anioły właśnie w potocznym żargonie nazywane są bogami, choć słowo [[Bóg]], rezerwujemy zwykle ekskluzywnie dla istoty najwyższej spośród nich. Boski świat [[anioły\|aniołów]] (dewów) właśnie jest najwyższym ze światów stworzonych przez Kreację.

Caroli o 10:02, 16 maj 2025

2025-05-16T10:02:12Z

Podgląd zmian

Caroli o 09:29, 16 maj 2025

2025-05-16T09:29:09Z

← poprzednia wersja		Wersja z 10:29, 16 maj 2025
Linia 28:		Linia 28:


	'''10.''' Celem piątego kroku objawionego przez Anioła [[Gabriela]] jest przebudzenie ludzkiej istoty do pełniejszego duchowego życia w nieustającej świadomości Boga. Działanie z Boga, w Bogu i dla Boga jest nutą przewodnią barwnego życiorysu uduchowionej, ludzkiej istoty. Musi wzrosnąć czujność czy uważność, aby w szczegółach niczym nie uchybiać. Człowiek musi umocnić się we wszystkich pozostałych właściwościach, czyli usunąć wszelkie oznaki słabości i resztkę skłonności do jakichkolwiek uchybień. Udoskonalanie życia duchowego aż do wysokiego stopnia perfekcji jest przewodnim motywem życia wtajemniczonej duszy. Strzec depozytu wiary, nauki i praktyki oraz czujnie zważać na przestrzeganie norm duchowego życia, wszelkie czyny pełniąc dla Boga Stwórcy to życie życiem piątej klasy duchowej Drogi. Adept tego kręgu jest wspaniałym Strażnikiem ścieżki nauk i praktyk, strażnikiem wiernie przechowującym i wypełniającym duchowy depozyt nauk i praktyk, których ani nie wypaczy, ani nie zagubi. Umacnianie właściwości, które innym i tak mogą się już wydawać heroiczne to istotny aspekt życia i praktyki duchowego adepta. Czujność i umacnianie depozytu to dwie nogi prowadzące ku przebudzeniu, ku głębszej świadomości. Zachowanie szat wierzchnich przed skalaniem to zachowanie ciała ziemskiego oraz ciała mentalnego przed nieczystościami, które ściemniałyby blask budzącej się duszy. Czystość psychofizyczna to gwarant przywdziania symbolicznej białej szaty, szaty z białego światła Ducha, dla którego stajemy się dobrym przewodnikiem. Przyobleczenie w białe szaty to stanie się rzeczywistym nosicielem duchowego Światła. Istoty tak przyobleczone stają się uczestnikami umocnienia obietnicy o ich zachowaniu do wiecznego życia. Imię takiej duszy nie zostanie już wymazane z Księgi Życia, którą spisują aniołowie jako księgę mieszkańców Raju, księgę Niebian. Przebudzenie oznacza często doświadczenie anielskich głosów lub wizji, które choć jednorazowe dają jednak pogłębioną świadomość duchowej rzeczywistości i przyszłego życia. Idea osiągnięcia Przebudzenia, stania się istotą Przebudzoną to motyw przewodni, cel zmagań na duchowej Drodze. Powiedzmy tak: ''"bądź czujnym, umacniaj się i przebudź się dla życia niebiańskiego!"'' Wspólnota duchowa, [[Sangha]], w której są rzeczywiści duchowi Strażnicy, których dusze odziane są w białe szaty, może się niewątpliwie czuć zaszczyconą i wybraną. Nawet jeśli znajdziemy kilka przebudzonych dusz, które stały się godne Niebios, jest to powód do chwały. W Złotym Wieku narody dbały o swych wybrańców, którzy byli nosicielami Światła Ducha i transmiterami białego blasku.		'''10.''' Celem piątego kroku objawionego przez Anioła [[Gabriel\|Gabriela]] jest przebudzenie ludzkiej istoty do pełniejszego duchowego życia w nieustającej świadomości Boga. Działanie z Boga, w Bogu i dla Boga jest nutą przewodnią barwnego życiorysu uduchowionej, ludzkiej istoty. Musi wzrosnąć czujność czy uważność, aby w szczegółach niczym nie uchybiać. Człowiek musi umocnić się we wszystkich pozostałych właściwościach, czyli usunąć wszelkie oznaki słabości i resztkę skłonności do jakichkolwiek uchybień. Udoskonalanie życia duchowego aż do wysokiego stopnia perfekcji jest przewodnim motywem życia wtajemniczonej duszy. Strzec depozytu wiary, nauki i praktyki oraz czujnie zważać na przestrzeganie norm duchowego życia, wszelkie czyny pełniąc dla Boga Stwórcy to życie życiem piątej klasy duchowej Drogi. Adept tego kręgu jest wspaniałym Strażnikiem ścieżki nauk i praktyk, strażnikiem wiernie przechowującym i wypełniającym duchowy depozyt nauk i praktyk, których ani nie wypaczy, ani nie zagubi. Umacnianie właściwości, które innym i tak mogą się już wydawać heroiczne to istotny aspekt życia i praktyki duchowego adepta. Czujność i umacnianie depozytu to dwie nogi prowadzące ku przebudzeniu, ku głębszej świadomości. Zachowanie szat wierzchnich przed skalaniem to zachowanie ciała ziemskiego oraz ciała mentalnego przed nieczystościami, które ściemniałyby blask budzącej się duszy. Czystość psychofizyczna to gwarant przywdziania symbolicznej białej szaty, szaty z białego światła Ducha, dla którego stajemy się dobrym przewodnikiem. Przyobleczenie w białe szaty to stanie się rzeczywistym nosicielem duchowego Światła. Istoty tak przyobleczone stają się uczestnikami umocnienia obietnicy o ich zachowaniu do wiecznego życia. Imię takiej duszy nie zostanie już wymazane z Księgi Życia, którą spisują aniołowie jako księgę mieszkańców Raju, księgę Niebian. Przebudzenie oznacza często doświadczenie anielskich głosów lub wizji, które choć jednorazowe dają jednak pogłębioną świadomość duchowej rzeczywistości i przyszłego życia. Idea osiągnięcia Przebudzenia, stania się istotą Przebudzoną to motyw przewodni, cel zmagań na duchowej Drodze. Powiedzmy tak: ''"bądź czujnym, umacniaj się i przebudź się dla życia niebiańskiego!"'' Wspólnota duchowa, [[Sangha]], w której są rzeczywiści duchowi Strażnicy, których dusze odziane są w białe szaty, może się niewątpliwie czuć zaszczyconą i wybraną. Nawet jeśli znajdziemy kilka przebudzonych dusz, które stały się godne Niebios, jest to powód do chwały. W Złotym Wieku narody dbały o swych wybrańców, którzy byli nosicielami Światła Ducha i transmiterami białego blasku.


	'''11.''' Szósta klasa czy stopień uduchowienia to w ujęciu Anioła Gabriela ludzie, którzy stoją przed otwartą Bramą, albowiem wrota Niebios są już przed nimi otwarte. Temu, który puka otworzą, więc modlitwa takiej istoty sięga swego celu i spotyka się z odpowiedzią. Osoba taka często próbuje uczynić coś wielkiego i cudownego, jednak moc takiej duszy jeszcze nie jest wielka, a Niebiosa są tego świadome. Dusza taka jednak zachowuje otrzymane Słowo duchowego przekazu. Zachowywanie oznacza nie tylko zapamiętywanie, ale zachowywanie Słowa nauki usłyszanej na własne uszy całym swoim życiem. Uniknięcie wszelkiego sprzeniewierzania się wobec Boskiego Imienia jest pewną próbą jaką dusza przechodzi w tej lekcji. Zachowywanie się w sposób zgodny ze Słowem nauki jest podstawą dla uniknięcia wszelkich sprzeniewierzeń. Jak wiemy Chawa (Ewa) i za nią [[Adam]], prarodzice rasy semickiej ulegli pokusie sprzeniewierzenia się Bogu i nie zachowali Jego Słowa zakazującego spożywania owoców narkotycznego drzewa, które otwierało wrota do demonicznego świata. Taki sposób życia, w którym wznosimy się w oparciu o praktyczne zachowywanie Słowa oraz w oparciu o unikanie wszelkich sprzeniewierzeń przeciw Bogu - Stwórcy, wiedzie ku otrzymaniu jeszcze większej władzy nad ludźmi, dzięki której istoty ciemne i demoniczne spośród światowej religii będą przychodzić do adepta składając mu hołd i cześć. Oznaki uwielbienia składane przez przedstawicieli synagogi Szatana stają się więc widomym znakiem adepta szóstej duchowej sfery osiągu. Dalsza obietnica odnosi się do wytrwałości dążenia i ofiaruje adeptowi zachowanie od godziny próby jaka okazjonalnie spada na całą zamieszkałą ziemię i dotyka ogółu ludzi. Wiedząc, że ucisk spadający na ogół ludzi spada poprzez epidemie chorób, miecz wojny oraz kataklizmy naturalne możemy wiedzieć, że wierny i wytrwały adept otrzymuje specjalną boską ochronę przed tymi trzema rodzajami ucisku. Jest więc bezpieczny w czasie wojny, epidemii czy trzęsienia ziemi. I taka właśnie istota ludzka staje się filarem w żywej, złożonej z uduchowionych ludzi Świątyni Boga. Można powiedzieć, że Imię Boga jest wypisane na duszy adepta, podobnie i przynależność do Świętego Miasta czy raczej do Niebiańskiej Świątyni. Adept wiedzie życie jakby żył wewnątrz Świątyni i nie wychodzi już na zewnątrz ani w swych myślach, ani w swych uczynkach, ani też w pragnieniach. Credo takiego życia to wytrwałe życie zachowując Słowo i wcielając boskie zasady w praktykę w każdej godzinie unikając sprzeniewierzeń i mając otwartą Bramę dla modlitwy, dzięki której odpowiedź Boga przychodzi szybko. Na Wschodzie wtajemniczenie w Słowo oznacza zachowywanie zasady wibracji AUM (Ą) w codziennym życiu jako źródło wszystkich norm regulujących uduchowione życie. Człowiek w tej fazie duchowego rozwoju jest niewątpliwie nosicielem Pokoju, gdyż Świątynia Boga w swej istotnej nazwie zwana jest Grodem Pokoju. Osiągnięcie stadium Filaru Świątyni to niewątpliwie zwycięstwo szóstej lekcji duchowej Drogi.		'''11.''' Szósta klasa czy stopień uduchowienia to w ujęciu Anioła Gabriela ludzie, którzy stoją przed otwartą Bramą, albowiem wrota Niebios są już przed nimi otwarte. Temu, który puka otworzą, więc modlitwa takiej istoty sięga swego celu i spotyka się z odpowiedzią. Osoba taka często próbuje uczynić coś wielkiego i cudownego, jednak moc takiej duszy jeszcze nie jest wielka, a Niebiosa są tego świadome. Dusza taka jednak zachowuje otrzymane Słowo duchowego przekazu. Zachowywanie oznacza nie tylko zapamiętywanie, ale zachowywanie Słowa nauki usłyszanej na własne uszy całym swoim życiem. Uniknięcie wszelkiego sprzeniewierzania się wobec Boskiego Imienia jest pewną próbą jaką dusza przechodzi w tej lekcji. Zachowywanie się w sposób zgodny ze Słowem nauki jest podstawą dla uniknięcia wszelkich sprzeniewierzeń. Jak wiemy Chawa (Ewa) i za nią [[Adam]], prarodzice rasy semickiej ulegli pokusie sprzeniewierzenia się Bogu i nie zachowali Jego Słowa zakazującego spożywania owoców narkotycznego drzewa, które otwierało wrota do demonicznego świata. Taki sposób życia, w którym wznosimy się w oparciu o praktyczne zachowywanie Słowa oraz w oparciu o unikanie wszelkich sprzeniewierzeń przeciw Bogu – Stwórcy, wiedzie ku otrzymaniu jeszcze większej władzy nad ludźmi, dzięki której istoty ciemne i demoniczne spośród światowej religii będą przychodzić do adepta składając mu hołd i cześć. Oznaki uwielbienia składane przez przedstawicieli synagogi Szatana stają się więc widomym znakiem adepta szóstej duchowej sfery osiągu. Dalsza obietnica odnosi się do wytrwałości dążenia i ofiaruje adeptowi zachowanie od godziny próby jaka okazjonalnie spada na całą zamieszkałą ziemię i dotyka ogółu ludzi. Wiedząc, że ucisk spadający na ogół ludzi spada poprzez epidemie chorób, miecz wojny oraz kataklizmy naturalne możemy wiedzieć, że wierny i wytrwały adept otrzymuje specjalną boską ochronę przed tymi trzema rodzajami ucisku. Jest więc bezpieczny w czasie wojny, epidemii czy trzęsienia ziemi. I taka właśnie istota ludzka staje się '''filarem''' w żywej, złożonej z uduchowionych ludzi '''Świątyni Boga'''. Można powiedzieć, że Imię Boga jest wypisane na duszy adepta, podobnie i przynależność do Świętego Miasta czy raczej do Niebiańskiej Świątyni. Adept wiedzie życie jakby żył wewnątrz Świątyni i nie wychodzi już na zewnątrz ani w swych myślach, ani w swych uczynkach, ani też w pragnieniach. Credo takiego życia to wytrwałe życie zachowując Słowo i wcielając boskie zasady w praktykę w każdej godzinie unikając sprzeniewierzeń i mając otwartą Bramę dla modlitwy, dzięki której odpowiedź Boga przychodzi szybko. Na Wschodzie wtajemniczenie w Słowo oznacza zachowywanie zasady wibracji '''AUM''' (Ą) w codziennym życiu jako źródło wszystkich norm regulujących uduchowione życie. Człowiek w tej fazie duchowego rozwoju jest niewątpliwie nosicielem Pokoju, gdyż Świątynia Boga w swej istotnej nazwie zwana jest Grodem Pokoju. Osiągnięcie stadium '''Filaru Świątyni''' to niewątpliwie zwycięstwo szóstej lekcji duchowej Drogi.

Caroli o 09:21, 16 maj 2025

2025-05-16T09:21:41Z

← poprzednia wersja		Wersja z 10:21, 16 maj 2025
Linia 22:		Linia 22:


	'''8.''' Trzecia lekcja uduchawiania oznajmiona przez niebiańskiego Posłańca Dżibra’ila to lekcja wytrwałej wiary, wiary, która pozwala trzymać się boskiego Imienia, pomimo życia w świecie demonicznej ludzkości, wśród której znajduje się tron Szatana. Wiara oznacza uznawanie władzy Boga Stwórcy nad stworzeniem i uznawanie faktu, że w mocy Boga Stwórcy leży nasze wyzwolenie, wybawienie. Silna wiara i wierne trzymanie się imienia Boga to oznaka ludzi uduchowionych w trzecim stopniu. Imię, słowo, którym wielbimy i przywołujemy Boga ma niesamowitą rangę i ważność w tym kroku duchowej praktyki i zapewne osoby, które wcześniej Imienia nie doceniały, teraz to uczynią. Istotnym jest nie tyle sam fakt wiary, ale to, że nie zapieramy się jej! I to nawet w obliczu śmierci, kiedy inni giną za to, że nie wyrzekli się ani nie zaparli swej wiary. Niewątpliwie oznacza to życie w warunkach, w których okazywanie swej żywej wiary jest cokolwiek ryzykowne. Niemniej adept na tym stopniu duchowego życia nie zaprze się ani nie zachwieje jak to przykładowo uczynili uczniowie Jezusa w godzinie jego uśmiercania. Wielu tak zwanych praktykujących, którzy wstydzą się przyznać nawet do tego co praktykują na pewno nie ma dość wiary, aby przynależeć do trzeciej lekcji niebiańskiej duchowości. Powstrzymywanie się od udziału w demonicznych rytuałach i kultach oraz życie wstrzemięźliwe, nierozpustne w dalszym ciągu jest wymogiem duchowej praktyki przesłanej ludzkości w Orędziu Gabriela. Jeśli przykładowo rozpoznamy instytucjonalną religię jako niestety już martwy i demoniczny kult, to pamiętajmy, że spożywanie pokarmów ofiarowanych przez ten kult jest bałwochwalstwem zabronionym adeptowi duchowej Drogi. Silna autentyczna wiara, trzymanie się boskiego Imienia, wystrzeganie demonicznego bałwochwalstwa czy życia rozpustnego to wskazania wiodące ku trzeciemu zwycięstwu, w którym otrzymujemy duchowy pokarm (symboliczną mannę) w postaci białego proszku wibhuti oraz symboliczny biały kamyk z nowym imieniem, pod którym zna nas Bóg. Inaczej mówiąc uświadamiamy sobie wibrację (imię) duszy, pod którą zapisani jesteśmy w Księdze Życia i rozpoznawani przez Boga i jego anioły. Biały kamyk to symboliczna diamentowa postać naszej Matrycy Ducha, Doskonałości czy Obrazu Stwórcy, ku któremu zmierzamy.		'''8.''' Trzecia lekcja uduchawiania oznajmiona przez niebiańskiego Posłańca Dżibra’ila to lekcja wytrwałej wiary, wiary, która pozwala trzymać się boskiego Imienia, pomimo życia w świecie demonicznej ludzkości, wśród której znajduje się tron [[Szatan\|Szatana]]. '''Wiara''' oznacza uznawanie władzy Boga Stwórcy nad stworzeniem i uznawanie faktu, że w mocy Boga Stwórcy leży nasze wyzwolenie, wybawienie. Silna wiara i wierne trzymanie się imienia Boga to oznaka ludzi uduchowionych w trzecim stopniu. Imię, słowo, którym wielbimy i przywołujemy Boga ma niesamowitą rangę i ważność w tym kroku duchowej praktyki i zapewne osoby, które wcześniej Imienia nie doceniały, teraz to uczynią. Istotnym jest nie tyle sam fakt wiary, ale to, że nie zapieramy się jej! I to nawet w obliczu śmierci, kiedy inni giną za to, że nie wyrzekli się ani nie zaparli swej wiary. Niewątpliwie oznacza to życie w warunkach, w których okazywanie swej żywej wiary jest cokolwiek ryzykowne. Niemniej adept na tym stopniu duchowego życia nie zaprze się ani nie zachwieje jak to przykładowo uczynili uczniowie Jezusa w godzinie jego uśmiercania. Wielu tak zwanych praktykujących, którzy wstydzą się przyznać nawet do tego co praktykują, na pewno nie ma dość wiary, aby przynależeć do trzeciej lekcji niebiańskiej duchowości. Powstrzymywanie się od udziału w demonicznych rytuałach i kultach oraz życie wstrzemięźliwe, nierozpustne w dalszym ciągu jest wymogiem duchowej praktyki przesłanej ludzkości w Orędziu Gabriela. Jeśli przykładowo rozpoznamy instytucjonalną religię jako niestety już martwy i demoniczny kult, to pamiętajmy, że spożywanie pokarmów ofiarowanych przez ten kult jest bałwochwalstwem zabronionym adeptowi duchowej Drogi. Silna autentyczna wiara, trzymanie się boskiego Imienia, wystrzeganie demonicznego bałwochwalstwa czy życia rozpustnego to wskazania wiodące ku trzeciemu zwycięstwu, w którym otrzymujemy duchowy pokarm (symboliczną mannę) w postaci białego proszku [[wibhuti]] oraz symboliczny biały kamyk z nowym imieniem, pod którym zna nas [[Bóg]]. Inaczej mówiąc uświadamiamy sobie wibrację (imię) duszy, pod którą zapisani jesteśmy w Księdze Życia i rozpoznawani przez Boga i jego anioły. '''Biały kamyk''' to symboliczna diamentowa postać naszej '''Matrycy Ducha''', Doskonałości czy Obrazu Stwórcy, ku któremu zmierzamy.


	'''9.''' Anioł Gabriel objawia dalej ścieżkę duchowego wzrostu, by w czwartym stadium Drogi wspomnieć o duchowych uczynkach, których jest więcej niż na początku, o zachowywaniu miłości, wiary, posługi (usługiwania) oraz wytrwałość. Oznacza to, że w tych właściwościach trzeba nieustannie wzrastać i je doskonalić. Coraz większa miłość, coraz większa wiara, służba posługi i wytrwałość – oto co daje nam prawdziwy duchowy wzrost. Etap ten jest tak wzniosły i subtelny, iż zachowywanie wstrzemięźliwości przed demoniczną rozpustą i rozwiązłością jest także jeszcze bardziej potrzebne, a odstępstwo od tej normy duchowej Czystości przynosi adeptom niepotrzebny dodatkowy ucisk i cierpienie w postaci symbolicznego rzucenia na łoże boleści. Miłość międzyludzką musimy pielęgnować w czysty i wzniosły sposób, a życie z rozpustnymi libacjami i przypadkowymi związkami zdecydowanie porzucić. Jeśli w tej fazie duchowego rozwoju zostaniemy wciągnięci w nurt rozpusty stając się dziećmi nierządu, wtedy jako rodzaj kary spada niszcząca, śmiertelna plaga, która niszczy nasz duchowy osiąg. Praktyczna czystość życia jest ~~wiec~~ bardzo istotna na autentycznej duchowej drodze, a intymną część życia musimy aranżować na zdrowych zasadach w oparciu o miłość i wierność. Dzieci nierządu niewątpliwie wyginą, a musimy pamiętać, że Bóg jest tym, który bada nerki i serca oraz każdemu oddaje według jego uczynków. Przypomnienie tej zasady, to także wskazówka, iż pora sobie uświadomić prawo odpłaty (prawo zwrotu zwane na wschodzie prawem karmy) i pamiętać, że każde zdarzenie ma swoje przyczyny. Świadome posługiwanie się tym prawem daje wysoki stopień zdolności do kierowania własnym losem, a także wgląd w przyszłe zdarzenia na podstawie zasianych przez adepta przyczyn. Pamiętajmy też, że życie hulaszcze lub nierządne to udział w świadomych czynach dołujących świadomość jak nieumiarkowane jedzenie, picie toksycznych trunków, jak alkohol, zażywanie narkotyków (pharmakia) i związane z tym przypadkowe życie erotyczne pozbawione więzów miłości i przyjaźni. Starożytni do rozpusty zaliczali też oddawanie się w sposób nałogowy (namiętny) rozmaitym grom hazardowym. Szczególnie trzeba uważać na zwodnicze złe duchy, których rzekomo duchowa nauka z jednej strony opiera się na płomiennych naukach i prorokowaniu, a z drugiej na rozpuście i nierządzie. Apokaliptyczna niewiasta Jezebel jest obrazowym przedstawieniem fałszywego i zwodniczego demona, który z jednej strony prowadzi religijne nauczanie, a z drugiej wiedzie hulaszcze i rozwiązłe życie. Jest to symboliczny obraz oszusta, fałszywego przewodnika, który będąc duchowo ślepym i nieczystym porywa z natury ufne dusze, aby doprowadzić je do upadku, do duchowej i fizycznej śmierci. Anioł Gabriel wymaga gorącej skruchy i odwrócenia się wszelkich podobnych, nieczystych ścieżek, które nie mają nic wspólnego z Drogą. Duchową nagrodą za wytrwałe trzymanie się wzoru wskazanego w tej czwartej lekcji Drogi jest osiągniecie duchowej władzy nad ludźmi i narodami. Adept może stać się duchowym władcą i przewodnikiem dla swego narodu, dla wielu innych ludzi. Władza podporządkowywania sobie innych ludzi sprawowana jest jednak w sposób życzliwy i miłościwy. Władza nad ludźmi jest szczególna mocą Serca i jest darem, który otrzymuje pobożna dusza. Osoba w tej fazie rozwoju czy zaawansowania staje się odpowiednią, aby sprawować funkcję duchowego Pasterza. Gwiazda poranna to symbol otrzymania duchowej władzy kierowania ludźmi, przewodzenia opartego na miłości do bliźniego. Starożytni sędziowie władający rasą semicką byli przewodnikami co najmniej tak głęboko uduchowionymi i dlatego zdolni byli być pasterzami, którzy paśli swój naród rózgą żelazną, która oznacza stosowanie się do prawa przyczyny i skutku, prawa karmana, kary i nagrody. Moc serca dająca władzę nad ludźmi jest ~~wiec~~ zwycięstwem jakie osiąga dusza w swym wytrwałym dążeniu po duchowej drodze. Ludzkie ega władane rózgą żelazną i prowadzone gwiazdą zaranną (światłem miłosierdzia) zostają stłuczone jak naczynia gliniane, aby dusza wyzwolona z więzów materialności i demonizmu mogła obudzić się do życia w Królestwie Boga. Oto władza młodego Pasterza, który w istocie jest duszą starszą i doświadczoną. Starszym pośród rodzaju ludzkiego.		'''9.''' Anioł [[Gabriel]] objawia dalej ścieżkę duchowego wzrostu, by w czwartym stadium Drogi wspomnieć o duchowych uczynkach, których jest więcej niż na początku, o zachowywaniu miłości, wiary, posługi (usługiwania) oraz wytrwałość. Oznacza to, że w tych właściwościach trzeba nieustannie wzrastać i je doskonalić. Coraz większa miłość, coraz większa wiara, służba posługi i wytrwałość – oto co daje nam prawdziwy duchowy wzrost. Etap ten jest tak wzniosły i subtelny, iż zachowywanie wstrzemięźliwości przed demoniczną rozpustą i rozwiązłością jest także jeszcze bardziej potrzebne, a odstępstwo od tej normy duchowej Czystości przynosi adeptom niepotrzebny dodatkowy ucisk i cierpienie w postaci symbolicznego rzucenia na łoże boleści. Miłość międzyludzką musimy pielęgnować w czysty i wzniosły sposób, a życie z rozpustnymi libacjami i przypadkowymi związkami zdecydowanie porzucić. Jeśli w tej fazie duchowego rozwoju zostaniemy wciągnięci w nurt rozpusty stając się dziećmi nierządu, wtedy jako rodzaj kary spada niszcząca, śmiertelna plaga, która niszczy nasz duchowy osiąg. Praktyczna czystość życia jest więc bardzo istotna na autentycznej duchowej drodze, a intymną część życia musimy aranżować na zdrowych zasadach w oparciu o miłość i wierność. Dzieci nierządu niewątpliwie wyginą, a musimy pamiętać, że Bóg jest tym, który bada '''nerki''' i '''serca''' oraz każdemu oddaje według jego uczynków. Przypomnienie tej zasady, to także wskazówka, iż pora sobie uświadomić prawo odpłaty (prawo zwrotu zwane na wschodzie prawem [[karma\|karmy]]) i pamiętać, że każde zdarzenie ma swoje przyczyny. Świadome posługiwanie się tym prawem daje wysoki stopień zdolności do kierowania własnym losem, a także wgląd w przyszłe zdarzenia na podstawie zasianych przez adepta przyczyn. Pamiętajmy też, że życie hulaszcze lub nierządne to udział w świadomych czynach dołujących świadomość jak nieumiarkowane jedzenie, picie toksycznych trunków, jak alkohol, zażywanie narkotyków (pharmakia) i związane z tym przypadkowe życie erotyczne pozbawione więzów miłości i przyjaźni. Starożytni do rozpusty zaliczali też oddawanie się w sposób nałogowy (namiętny) rozmaitym grom hazardowym. Szczególnie trzeba uważać na zwodnicze złe duchy, których rzekomo duchowa nauka z jednej strony opiera się na płomiennych naukach i prorokowaniu, a z drugiej na rozpuście i nierządzie. Apokaliptyczna niewiasta Jezebel jest obrazowym przedstawieniem fałszywego i zwodniczego demona, który z jednej strony prowadzi religijne nauczanie, a z drugiej wiedzie hulaszcze i rozwiązłe życie. Jest to symboliczny obraz oszusta, fałszywego przewodnika, który będąc duchowo ślepym i nieczystym porywa z natury ufne dusze, aby doprowadzić je do upadku, do duchowej i fizycznej śmierci. Anioł Gabriel wymaga gorącej skruchy i odwrócenia się wszelkich podobnych, nieczystych ścieżek, które nie mają nic wspólnego z '''Drogą'''. Duchową nagrodą za wytrwałe trzymanie się wzoru wskazanego w tej czwartej lekcji Drogi jest osiągniecie duchowej władzy nad ludźmi i narodami. Adept może stać się duchowym władcą i przewodnikiem dla swego narodu, dla wielu innych ludzi. Władza podporządkowywania sobie innych ludzi sprawowana jest jednak w sposób życzliwy i miłościwy. Władza nad ludźmi jest szczególna mocą '''Serca''' i jest darem, który otrzymuje pobożna dusza. Osoba w tej fazie rozwoju czy zaawansowania staje się odpowiednią, aby sprawować funkcję duchowego Pasterza. '''Gwiazda poranna''' to symbol otrzymania duchowej władzy kierowania ludźmi, przewodzenia opartego na miłości do bliźniego. Starożytni sędziowie władający rasą semicką byli przewodnikami co najmniej tak głęboko uduchowionymi i dlatego zdolni byli być pasterzami, którzy paśli swój naród rózgą żelazną, która oznacza stosowanie się do prawa przyczyny i skutku, prawa karmana, kary i nagrody. Moc serca dająca władzę nad ludźmi jest więc zwycięstwem jakie osiąga dusza w swym wytrwałym dążeniu po duchowej drodze. Ludzkie ega władane rózgą żelazną i prowadzone gwiazdą zaranną (światłem miłosierdzia) zostają stłuczone jak naczynia gliniane, aby dusza wyzwolona z więzów materialności i demonizmu mogła obudzić się do życia w Królestwie Boga. Oto władza młodego Pasterza, który w istocie jest duszą starszą i doświadczoną. Starszym pośród rodzaju ludzkiego.


	'''10.''' Celem piątego kroku objawionego przez Anioła Gabriela jest przebudzenie ludzkiej istoty do pełniejszego duchowego życia w nieustającej świadomości Boga. Działanie z Boga, w Bogu i dla Boga jest nutą przewodnią barwnego życiorysu uduchowionej, ludzkiej istoty. Musi wzrosnąć czujność czy uważność, aby w szczegółach niczym nie uchybiać. Człowiek musi umocnić się we wszystkich pozostałych właściwościach, czyli usunąć wszelkie oznaki słabości i resztkę skłonności do jakichkolwiek uchybień. Udoskonalanie życia duchowego aż do wysokiego stopnia perfekcji jest przewodnim motywem życia wtajemniczonej duszy. Strzec depozytu wiary, nauki i praktyki oraz czujnie zważać na przestrzeganie norm duchowego życia, wszelkie czyny pełniąc dla Boga Stwórcy to życie życiem piątej klasy duchowej Drogi. Adept tego kręgu jest wspaniałym Strażnikiem ścieżki nauk i praktyk, strażnikiem wiernie przechowującym i wypełniającym duchowy depozyt nauk i praktyk, których ani nie wypaczy, ani nie zagubi. Umacnianie właściwości, które innym i tak mogą się już wydawać heroiczne to istotny aspekt życia i praktyki duchowego adepta. Czujność i umacnianie depozytu to dwie nogi prowadzące ku przebudzeniu, ku głębszej świadomości. Zachowanie szat wierzchnich przed skalaniem to zachowanie ciała ziemskiego oraz ciała mentalnego przed nieczystościami, które ściemniałyby blask budzącej się duszy. Czystość psychofizyczna to gwarant przywdziania symbolicznej białej szaty, szaty z białego światła Ducha, dla którego stajemy się dobrym przewodnikiem. Przyobleczenie w białe szaty to stanie się rzeczywistym nosicielem duchowego Światła. Istoty tak przyobleczone stają się uczestnikami umocnienia obietnicy o ich zachowaniu do wiecznego życia. Imię takiej duszy nie zostanie już wymazane z Księgi Życia, którą spisują aniołowie jako księgę mieszkańców Raju, księgę Niebian. Przebudzenie oznacza często doświadczenie anielskich głosów lub wizji, które choć jednorazowe dają jednak pogłębioną świadomość duchowej rzeczywistości i przyszłego życia. Idea osiągnięcia Przebudzenia, stania się istotą Przebudzoną to motyw przewodni, cel zmagań na duchowej Drodze. Powiedzmy tak: bądź czujnym, umacniaj się i przebudź się dla życia niebiańskiego! Wspólnota duchowa, Sangha, w której są rzeczywiści duchowi Strażnicy, których dusze odziane są w białe szaty może się niewątpliwie czuć zaszczyconą i wybraną. Nawet jeśli znajdziemy kilka przebudzonych dusz, które stały się godne Niebios, jest to powód do chwały. W Złotym Wieku narody dbały o swych wybrańców, którzy byli nosicielami Światła Ducha i transmiterami białego blasku.		'''10.''' Celem piątego kroku objawionego przez Anioła [[Gabriela]] jest przebudzenie ludzkiej istoty do pełniejszego duchowego życia w nieustającej świadomości Boga. Działanie z Boga, w Bogu i dla Boga jest nutą przewodnią barwnego życiorysu uduchowionej, ludzkiej istoty. Musi wzrosnąć czujność czy uważność, aby w szczegółach niczym nie uchybiać. Człowiek musi umocnić się we wszystkich pozostałych właściwościach, czyli usunąć wszelkie oznaki słabości i resztkę skłonności do jakichkolwiek uchybień. Udoskonalanie życia duchowego aż do wysokiego stopnia perfekcji jest przewodnim motywem życia wtajemniczonej duszy. Strzec depozytu wiary, nauki i praktyki oraz czujnie zważać na przestrzeganie norm duchowego życia, wszelkie czyny pełniąc dla Boga Stwórcy to życie życiem piątej klasy duchowej Drogi. Adept tego kręgu jest wspaniałym Strażnikiem ścieżki nauk i praktyk, strażnikiem wiernie przechowującym i wypełniającym duchowy depozyt nauk i praktyk, których ani nie wypaczy, ani nie zagubi. Umacnianie właściwości, które innym i tak mogą się już wydawać heroiczne to istotny aspekt życia i praktyki duchowego adepta. Czujność i umacnianie depozytu to dwie nogi prowadzące ku przebudzeniu, ku głębszej świadomości. Zachowanie szat wierzchnich przed skalaniem to zachowanie ciała ziemskiego oraz ciała mentalnego przed nieczystościami, które ściemniałyby blask budzącej się duszy. Czystość psychofizyczna to gwarant przywdziania symbolicznej białej szaty, szaty z białego światła Ducha, dla którego stajemy się dobrym przewodnikiem. Przyobleczenie w białe szaty to stanie się rzeczywistym nosicielem duchowego Światła. Istoty tak przyobleczone stają się uczestnikami umocnienia obietnicy o ich zachowaniu do wiecznego życia. Imię takiej duszy nie zostanie już wymazane z Księgi Życia, którą spisują aniołowie jako księgę mieszkańców Raju, księgę Niebian. Przebudzenie oznacza często doświadczenie anielskich głosów lub wizji, które choć jednorazowe dają jednak pogłębioną świadomość duchowej rzeczywistości i przyszłego życia. Idea osiągnięcia Przebudzenia, stania się istotą Przebudzoną to motyw przewodni, cel zmagań na duchowej Drodze. Powiedzmy tak: ''"bądź czujnym, umacniaj się i przebudź się dla życia niebiańskiego!"'' Wspólnota duchowa, [[Sangha]], w której są rzeczywiści duchowi Strażnicy, których dusze odziane są w białe szaty, może się niewątpliwie czuć zaszczyconą i wybraną. Nawet jeśli znajdziemy kilka przebudzonych dusz, które stały się godne Niebios, jest to powód do chwały. W Złotym Wieku narody dbały o swych wybrańców, którzy byli nosicielami Światła Ducha i transmiterami białego blasku.

Caroli o 05:55, 14 maj 2025

2025-05-14T05:55:07Z

Podgląd zmian

Caroli o 04:37, 14 maj 2025

2025-05-14T04:37:19Z

Podgląd zmian

Caroli o 09:01, 13 maj 2025

2025-05-13T09:01:26Z

← poprzednia wersja		Wersja z 10:01, 13 maj 2025
Linia 47:		Linia 47:

	'''16.''' Nie da się oprzeć wrażeniu, kiedy się uważnie studiuje duchowe Orędzie, że wytrwałość w praktykowaniu, wytrwałość w miłości do Boga i stworzeń, wytrwałość pośród ucisku i przeciwności, że wytrwałość to klucz Drogi duchowego rozwoju. Prawdziwych adeptów duchowego Bractwa poznamy więc pośród wytrwałych i cierpliwych, którzy wiele trzyletnich okresów praktyki na ścieżce przeszli. Rozpoznamy ich spośród tych, którzy zawsze są, nie spośród tych którzy przyszli i odeszli. Ci, którzy przyszli i odeszli, ci zaiste nigdy do nas nie przyszli. Do praktykujących Anioł Gabriel kieruje zachętę mówiąc: “Pamiętaj o imieniu twego Pana rano i wieczorem, a podczas nocy padaj przed Nim na twarz i wysławiaj Jego chwałę przez długą część nocy”. Niewątpliwie wszyscy autentyczni sufi czy jogini stosują się w naturalny sposób do takiej prostej rady płynącej z Niebios. “Zaprawdę, oto Napomnienie i jeśli zatem kto chce, może ruszyć Drogą do swego Pana”. Narody zachęcane były do wysławiania Boga, do pamiętania imienia swego Stwórcy. Allelujah, Alhamdulillah czy Namaśśiwaja wciąż żywo kultywowane wśród ludzi Drogi są tego prawdziwym dowodem. Próbujmy więc nie tracić żarliwości i gorliwie zachęcać innych Pielgrzymów, kiedy jest im trudno. Rozprzestrzeniając pośród bliźnich tę prostą naukę możemy uczynić wielce pożyteczną pracę służącą sprawie Boga na ziemi. Wielka jest nagroda dla tych, którzy służą sprawie Niebios. Tak wykuwamy stopnie wzrostu prowadzące do naszego Bractwa. Możemy życzyć wytrwałości i wszystkim szczerze zainteresowanym autentyczną drogą duchowego rozwoju, Drogą Niebios prowadzącą wzwyż ku spełnieniu celu, który stoi przed ludzkością.		'''16.''' Nie da się oprzeć wrażeniu, kiedy się uważnie studiuje duchowe Orędzie, że wytrwałość w praktykowaniu, wytrwałość w miłości do Boga i stworzeń, wytrwałość pośród ucisku i przeciwności, że wytrwałość to klucz Drogi duchowego rozwoju. Prawdziwych adeptów duchowego Bractwa poznamy więc pośród wytrwałych i cierpliwych, którzy wiele trzyletnich okresów praktyki na ścieżce przeszli. Rozpoznamy ich spośród tych, którzy zawsze są, nie spośród tych którzy przyszli i odeszli. Ci, którzy przyszli i odeszli, ci zaiste nigdy do nas nie przyszli. Do praktykujących Anioł Gabriel kieruje zachętę mówiąc: “Pamiętaj o imieniu twego Pana rano i wieczorem, a podczas nocy padaj przed Nim na twarz i wysławiaj Jego chwałę przez długą część nocy”. Niewątpliwie wszyscy autentyczni sufi czy jogini stosują się w naturalny sposób do takiej prostej rady płynącej z Niebios. “Zaprawdę, oto Napomnienie i jeśli zatem kto chce, może ruszyć Drogą do swego Pana”. Narody zachęcane były do wysławiania Boga, do pamiętania imienia swego Stwórcy. Allelujah, Alhamdulillah czy Namaśśiwaja wciąż żywo kultywowane wśród ludzi Drogi są tego prawdziwym dowodem. Próbujmy więc nie tracić żarliwości i gorliwie zachęcać innych Pielgrzymów, kiedy jest im trudno. Rozprzestrzeniając pośród bliźnich tę prostą naukę możemy uczynić wielce pożyteczną pracę służącą sprawie Boga na ziemi. Wielka jest nagroda dla tych, którzy służą sprawie Niebios. Tak wykuwamy stopnie wzrostu prowadzące do naszego Bractwa. Możemy życzyć wytrwałości i wszystkim szczerze zainteresowanym autentyczną drogą duchowego rozwoju, Drogą Niebios prowadzącą wzwyż ku spełnieniu celu, który stoi przed ludzkością.


			Hum!


	Himalaya Swami		Himalaya Swami
	[[Category:Hridaya]]		[[Category:Hridaya]]

Kanomi o 14:28, 23 mar 2009

2009-03-23T14:28:25Z

Podgląd zmian

Kanomi: Utworzył nową stronę „(Hridaya nr 67) 1. Przesłanie duchowe przychodzące z Niebios za pośrednictwem Anioła jest niewątpliwie prawdziwym Orędziem tajemnej wiedzy przybyłej z sekretnej...”

2009-03-23T14:26:34Z

Utworzył nową stronę „(Hridaya nr 67) 1. Przesłanie duchowe przychodzące z Niebios za pośrednictwem Anioła jest niewątpliwie prawdziwym Orędziem tajemnej wiedzy przybyłej z sekretnej...”

Podgląd zmian