Ramakryszna - Historia wersji

Kundalin o 09:48, 3 lut 2017

2017-02-03T09:48:56Z

← poprzednia wersja		Wersja z 10:48, 3 lut 2017
Linia 147:		Linia 147:
	[http://ezoteryka-magia-okultyzm.blogspot.com/p/radza-joga.html Portal z naukami ezoterycznymi i wiedzą tajemną Wschodu]		[http://ezoteryka-magia-okultyzm.blogspot.com/p/radza-joga.html Portal z naukami ezoterycznymi i wiedzą tajemną Wschodu]

	~~[[Category:Hasło]]~~[[Category:Nazwiska]]		[[Category:Nazwiska]]

Kundalin o 10:16, 6 sty 2017

2017-01-06T10:16:52Z

← poprzednia wersja		Wersja z 11:16, 6 sty 2017
Linia 138:		Linia 138:
	Dosadny język seksualny Ramakryszny zszokował XIX-wiecznych ludzi Zachodu, nawet uczonego Maxa Müllera, który był jego zwolennikiem. Müller napisał, że jego język był momentami „odrażająco nieprzyzwoity”. Przyznał jednak, że taka bezpośrednia mowa była naturalna dla ówczesnych Hindusów, „gdzie pewne klasy ludzi chodziły całkowicie nagie” i nie powinny być traktowane jako zamierzona nieprzyzwoitość lub obsceniczność.		Dosadny język seksualny Ramakryszny zszokował XIX-wiecznych ludzi Zachodu, nawet uczonego Maxa Müllera, który był jego zwolennikiem. Müller napisał, że jego język był momentami „odrażająco nieprzyzwoity”. Przyznał jednak, że taka bezpośrednia mowa była naturalna dla ówczesnych Hindusów, „gdzie pewne klasy ludzi chodziły całkowicie nagie” i nie powinny być traktowane jako zamierzona nieprzyzwoitość lub obsceniczność.


			== Linki zewnętrzne ==

			[http://elmoryah.blogspot.com/ Portal o nauce i życiu wielkich mistrzów duchowych]

			[http://radza-joga.blogspot.com/ Polski portal z naukami Królewskie Radża Jogi]

			[http://ezoteryka-magia-okultyzm.blogspot.com/p/radza-joga.html Portal z naukami ezoterycznymi i wiedzą tajemną Wschodu]

	[[Category:Hasło]][[Category:Nazwiska]]		[[Category:Hasło]][[Category:Nazwiska]]

Hari o 19:45, 22 mar 2010

2010-03-22T19:45:35Z

← poprzednia wersja		Wersja z 20:45, 22 mar 2010
Linia 129:		Linia 129:

	Ramakryszna praktykował wiele religii, włączając w to Islam i Chrześcijaństwo i rozpoznał, że mimo różnic wszystkie religie są prawdziwe i prowadzą do tego samego ostatecznego celu jakim jest Bóg. Ramakryszna ogłosił, że ''jatra jiv tatra Shiv'' (gdziekolwiek jest żyjąca istota, tam jest Śiwa). Jego hasło: ''Jive daya noy, Shiv gyane jiv seba'' (nie życzliwość dla żyjących istot, ale służenie żyjącym istotom jak Samemu Śiwie) jest uważane za inspirację dla dobroczynnej pracy wykonywanej przez jego głównego ucznia Wiwekanandę.		Ramakryszna praktykował wiele religii, włączając w to Islam i Chrześcijaństwo i rozpoznał, że mimo różnic wszystkie religie są prawdziwe i prowadzą do tego samego ostatecznego celu jakim jest Bóg. Ramakryszna ogłosił, że ''jatra jiv tatra Shiv'' (gdziekolwiek jest żyjąca istota, tam jest Śiwa). Jego hasło: ''Jive daya noy, Shiv gyane jiv seba'' (nie życzliwość dla żyjących istot, ale służenie żyjącym istotom jak Samemu Śiwie) jest uważane za inspirację dla dobroczynnej pracy wykonywanej przez jego głównego ucznia Wiwekanandę.

			==Język==

			W wykładach i rozmowach Ramakryszna używał prostego, potocznego języka Bengalskiego. Według dzisiejszych raportów styl lingwistyczny, którego używał był unikalny, nawet dla tych, którzy mówili w bengali. Zawierał on proste lokalne słowa i idiomy z bengalskiej wioski połączone z filozoficznymi terminami sanskryckimi i odnośnikami do Wed, Puran i Tantr. Z tej przyczyny, według filozofa Lexa Hixona, jego wykłady nie mogą być dosłownie przetłumaczone na angielski ani na żaden inny język. Uczony Amiya P. Sen argumentował, że poszczególne terminy, których Ramakryszna mógł używać tylko w metafizycznym znaczeniu są niepoprawnie obdarzane współczesnymi znaczeniami.

			Ramakryszna był świetnie obznajomiony ze słowami i miał niezwykły styl nauczania i wykładania, przemawiający do nawet najbardziej sceptycznych odwiedzających świątynię. Według opisów jego przemowy przejawiały poczucie radości i zabawy, ale nigdy nie odstawał w tyle ani nie przegrywał debat z intelektualistami i filozofami. Filozof Arindam Chakrabarti kontrastował rozmowność Ramakryszny z legendarną małomównością Buddhy i porównywał jego styl nauczania do stylu Sokratesa.

			Dosadny język seksualny Ramakryszny zszokował XIX-wiecznych ludzi Zachodu, nawet uczonego Maxa Müllera, który był jego zwolennikiem. Müller napisał, że jego język był momentami „odrażająco nieprzyzwoity”. Przyznał jednak, że taka bezpośrednia mowa była naturalna dla ówczesnych Hindusów, „gdzie pewne klasy ludzi chodziły całkowicie nagie” i nie powinny być traktowane jako zamierzona nieprzyzwoitość lub obsceniczność.


	[[Category:Hasło]][[Category:Nazwiska]]		[[Category:Hasło]][[Category:Nazwiska]]

Hari: /* Kapłan w Świątyni Kali w Dakszineśwarze */

2010-03-22T08:33:22Z

Kapłan w Świątyni Kali w Dakszineśwarze

← poprzednia wersja		Wersja z 09:33, 22 mar 2010
Linia 27:		Linia 27:
	W 1855 Ramkumar został wyznaczony na kapłana w Świątyni Kali w Dakszineśwar, wybudowanej przez Rani Rashmoni - bogatą kobietę z Kalkuty, która należała do wspólnoty kaiwarta. Ramakryszna wspólnie ze swym bratankiem Hridajem zostali asystentami Ramkumara, a zadaniem Ramakryszny było ozdabianie bóstwa. Gdy Ramkumar zmarł w 1856 roku Ramakryszna zajął jego miejsce jako kapłan świątyni Kali. Imię Ramakryszna miało mu być nadane przez Mathur Babu, zięcia Rani Rashmoni.		W 1855 Ramkumar został wyznaczony na kapłana w Świątyni Kali w Dakszineśwar, wybudowanej przez Rani Rashmoni - bogatą kobietę z Kalkuty, która należała do wspólnoty kaiwarta. Ramakryszna wspólnie ze swym bratankiem Hridajem zostali asystentami Ramkumara, a zadaniem Ramakryszny było ozdabianie bóstwa. Gdy Ramkumar zmarł w 1856 roku Ramakryszna zajął jego miejsce jako kapłan świątyni Kali. Imię Ramakryszna miało mu być nadane przez Mathur Babu, zięcia Rani Rashmoni.

	Po śmierci Ramkumara Ramakryszna stał się bardziej zamyślony. Zaczął patrzeć na obraz bogini Kali jako na swą matkę i matkę wszechświata. Został opanowany pragnieniem dostąpienia darśany (wizji) Kali - bezpośredniego urzeczywistnienia jej ~~realności~~ - i wierzył, że kamienny obraz żył i oddychał i przyjmował pokarm z jego ręki. Czasami gorzko szlochał i głośno płakał w czasie uwielbienia i nie czuł ukojenia, ponieważ nie mógł zobaczyć matki Kali tak dobrze jak tego pragnął. Ludzie podzielili się w swych opiniach - niektórzy utrzymywali, że Ramakryszna oszalał, inni, że zawładnęła nim wielka miłość do Boga. Ramakryszna czuł się głęboko obrażony, gdy inni nie okazywali takiego samego poziomu oddania dla bogini Kali co on. Stawał się zły, gdy inni mówili mu, że nie doświadczał na prawdę obecności Kali.Jednak dzięki jego wierze i duchowemu oddaniu inni zaczęli wkrótce wierzyć nie tylko w to, co Ramakryszna widział, ale także w jego nauki. Pewnego dnia, doprowadzony do punktu, w którym chciał popełnić samobójstwo z tęsknoty, doświadczył bogini Kali jako uniwersalnej Matki, co opisał tak: "...domy, drzwi, świątynie i wszystko inne razem zniknęło; tak jakby nie było niczego i nigdzie! A to co zobaczyłem było nieskończony, bezbrzeżnym oceanem światła; oceanem, który był świadomością. Jakkolwiek daleko w którymkolwiek kierunku nie spojrzałem, widziałem świetliste fale, jedna po drugiej, płynące w moim kierunku".		Po śmierci Ramkumara Ramakryszna stał się bardziej zamyślony. Zaczął patrzeć na obraz bogini Kali jako na swą matkę i matkę wszechświata. Został opanowany pragnieniem dostąpienia darśany (wizji) Kali - bezpośredniego urzeczywistnienia jej obecności - i wierzył, że kamienny obraz żył i oddychał i przyjmował pokarm z jego ręki. Czasami gorzko szlochał i głośno płakał w czasie uwielbienia i nie czuł ukojenia, ponieważ nie mógł zobaczyć matki Kali tak dobrze jak tego pragnął. Ludzie podzielili się w swych opiniach - niektórzy utrzymywali, że Ramakryszna oszalał, inni, że zawładnęła nim wielka miłość do Boga. Ramakryszna czuł się głęboko obrażony, gdy inni nie okazywali takiego samego poziomu oddania dla bogini Kali co on. Stawał się zły, gdy inni mówili mu, że nie doświadczał na prawdę obecności Kali.Jednak dzięki jego wierze i duchowemu oddaniu inni zaczęli wkrótce wierzyć nie tylko w to, co Ramakryszna widział, ale także w jego nauki. Pewnego dnia, doprowadzony do punktu, w którym chciał popełnić samobójstwo z tęsknoty, doświadczył bogini Kali jako uniwersalnej Matki, co opisał tak: "...domy, drzwi, świątynie i wszystko inne razem zniknęło; tak jakby nie było niczego i nigdzie! A to co zobaczyłem było nieskończony, bezbrzeżnym oceanem światła; oceanem, który był świadomością. Jakkolwiek daleko w którymkolwiek kierunku nie spojrzałem, widziałem świetliste fale, jedna po drugiej, płynące w moim kierunku".

	===Małżeństwo===		===Małżeństwo===

Hari: /* Kapłan w Świątyni Kali w Dakszineśwarze */

2010-03-22T08:32:02Z

Kapłan w Świątyni Kali w Dakszineśwarze

← poprzednia wersja		Wersja z 09:32, 22 mar 2010
Linia 27:		Linia 27:
	W 1855 Ramkumar został wyznaczony na kapłana w Świątyni Kali w Dakszineśwar, wybudowanej przez Rani Rashmoni - bogatą kobietę z Kalkuty, która należała do wspólnoty kaiwarta. Ramakryszna wspólnie ze swym bratankiem Hridajem zostali asystentami Ramkumara, a zadaniem Ramakryszny było ozdabianie bóstwa. Gdy Ramkumar zmarł w 1856 roku Ramakryszna zajął jego miejsce jako kapłan świątyni Kali. Imię Ramakryszna miało mu być nadane przez Mathur Babu, zięcia Rani Rashmoni.		W 1855 Ramkumar został wyznaczony na kapłana w Świątyni Kali w Dakszineśwar, wybudowanej przez Rani Rashmoni - bogatą kobietę z Kalkuty, która należała do wspólnoty kaiwarta. Ramakryszna wspólnie ze swym bratankiem Hridajem zostali asystentami Ramkumara, a zadaniem Ramakryszny było ozdabianie bóstwa. Gdy Ramkumar zmarł w 1856 roku Ramakryszna zajął jego miejsce jako kapłan świątyni Kali. Imię Ramakryszna miało mu być nadane przez Mathur Babu, zięcia Rani Rashmoni.

	Po śmierci Ramkumara Ramakryszna stał się bardziej zamyślony. Zaczął patrzeć na obraz bogini Kali jako na swą matkę i matkę wszechświata. Został opanowany pragnieniem dostąpienia darśany (wizji) Kali - bezpośredniego urzeczywistnienia jej ~~rzeczywistości~~ - i wierzył, że kamienny obraz żył i oddychał i przyjmował pokarm z jego ręki. Czasami gorzko szlochał i głośno płakał w czasie uwielbienia i nie czuł ukojenia, ponieważ nie mógł zobaczyć matki Kali tak dobrze jak tego pragnął. Ludzie podzielili się w swych opiniach - niektórzy utrzymywali, że Ramakryszna oszalał, inni, że zawładnęła nim wielka miłość do Boga. Ramakryszna czuł się głęboko obrażony, gdy inni nie okazywali takiego samego poziomu oddania dla bogini Kali co on. Stawał się zły, gdy inni mówili mu, że nie doświadczał na prawdę obecności Kali.Jednak dzięki jego wierze i duchowemu oddaniu inni zaczęli wkrótce wierzyć nie tylko w to, co Ramakryszna widział, ale także w jego nauki. Pewnego dnia, doprowadzony do punktu, w którym chciał popełnić samobójstwo z tęsknoty, doświadczył bogini Kali jako uniwersalnej Matki, co opisał tak: "...domy, drzwi, świątynie i wszystko inne razem zniknęło; tak jakby nie było niczego i nigdzie! A to co zobaczyłem było nieskończony, bezbrzeżnym oceanem światła; oceanem, który był świadomością. Jakkolwiek daleko w którymkolwiek kierunku nie spojrzałem, widziałem świetliste fale, jedna po drugiej, płynące w moim kierunku".		Po śmierci Ramkumara Ramakryszna stał się bardziej zamyślony. Zaczął patrzeć na obraz bogini Kali jako na swą matkę i matkę wszechświata. Został opanowany pragnieniem dostąpienia darśany (wizji) Kali - bezpośredniego urzeczywistnienia jej realności - i wierzył, że kamienny obraz żył i oddychał i przyjmował pokarm z jego ręki. Czasami gorzko szlochał i głośno płakał w czasie uwielbienia i nie czuł ukojenia, ponieważ nie mógł zobaczyć matki Kali tak dobrze jak tego pragnął. Ludzie podzielili się w swych opiniach - niektórzy utrzymywali, że Ramakryszna oszalał, inni, że zawładnęła nim wielka miłość do Boga. Ramakryszna czuł się głęboko obrażony, gdy inni nie okazywali takiego samego poziomu oddania dla bogini Kali co on. Stawał się zły, gdy inni mówili mu, że nie doświadczał na prawdę obecności Kali.Jednak dzięki jego wierze i duchowemu oddaniu inni zaczęli wkrótce wierzyć nie tylko w to, co Ramakryszna widział, ale także w jego nauki. Pewnego dnia, doprowadzony do punktu, w którym chciał popełnić samobójstwo z tęsknoty, doświadczył bogini Kali jako uniwersalnej Matki, co opisał tak: "...domy, drzwi, świątynie i wszystko inne razem zniknęło; tak jakby nie było niczego i nigdzie! A to co zobaczyłem było nieskończony, bezbrzeżnym oceanem światła; oceanem, który był świadomością. Jakkolwiek daleko w którymkolwiek kierunku nie spojrzałem, widziałem świetliste fale, jedna po drugiej, płynące w moim kierunku".

	===Małżeństwo===		===Małżeństwo===

Hari: /* Wielbiciele i uczniowie */

2010-03-22T01:30:10Z

Wielbiciele i uczniowie

← poprzednia wersja		Wersja z 02:30, 22 mar 2010
Linia 96:		Linia 96:
	Jego główni uczniowie składali się z:		Jego główni uczniowie składali się z:

	*Grihastów lub pozostających w związkach - Mahendranath Gupta, Girish Chandra Ghosh, Akshay Kumar Sen i inni.		*Grihastów lub pozostających w związkach - [[Mahendranath Gupta]], Girish Chandra Ghosh, Akshay Kumar Sen i inni.
	*Uczniów monastycznych, którzy wyrzekli się roodzin i stali najwcześniejszymi mnichami zakonu Ramakryszna - Narendranath Dutta (Swami Wiwekananda), Rakhal Ćandra Ghosh (Swami Brahmananda), Kaliprasad Chandra (Swami Abhedananda), Taraknath Ghoshal (Swami Śiwananda), Sashibhushan Chakravarty (Swami Ramakrysznananda), Saratchandra Chakravarty (Swami Saradananda) i inni.		*Uczniów monastycznych, którzy wyrzekli się roodzin i stali najwcześniejszymi mnichami zakonu Ramakryszna - [[Swami Wiwekananda\|Narendranath Dutta]] (Swami Wiwekananda), Rakhal Ćandra Ghosh (Swami Brahmananda), Kaliprasad Chandra (Swami Abhedananda), Taraknath Ghoshal (Swami Śiwananda), Sashibhushan Chakravarty (Swami Ramakrysznananda), Saratchandra Chakravarty (Swami Saradananda) i inni.
	*Małej grupy kobiecych uczniów, włączając w to Gauri Ma i Yogin Ma. Kilka z nich zostało inicjowane w sannjasę poprzez mantra dikszę. Wśród kobiet Ramakryszna kładł nacisk na służbę innym kobietą bardziej niż na tapasję (praktykę wyrzeczeń). Gauri-ma założyła Saradeśwari Aśrama w Barrackpur, która jest oddana nauczaniu i pomaganiu kobietom.		*Małej grupy kobiecych uczniów, włączając w to Gauri Ma i Yogin Ma. Kilka z nich zostało inicjowane w sannjasę poprzez mantra dikszę. Wśród kobiet Ramakryszna kładł nacisk na służbę innym kobietą bardziej niż na tapasję (praktykę wyrzeczeń). Gauri-ma założyła Saradeśwari Aśrama w Barrackpur, która jest oddana nauczaniu i pomaganiu kobietom.

Hari o 01:15, 22 mar 2010

2010-03-22T01:15:19Z

← poprzednia wersja		Wersja z 02:15, 22 mar 2010
Linia 120:		Linia 120:
	Głównym przekładem Kathamryty jest The Gospel of Sri Ramakrishna (Ewangelia Śri Ramakryszny) autorstwa Swami Nikilanandy. W tłumaczeniu Nikhilanandy przearanżowano sceny z pięciu tomów w jedną liniową sekwencję.		Głównym przekładem Kathamryty jest The Gospel of Sri Ramakrishna (Ewangelia Śri Ramakryszny) autorstwa Swami Nikilanandy. W tłumaczeniu Nikhilanandy przearanżowano sceny z pięciu tomów w jedną liniową sekwencję.

			==Nauki==

			Swe nauki Ramakryszna wykładał w prostym bengalskim języku, używając opowieści i parabol. Nauki te wywarły ogromny wpływ na intelektualistów z Kalkuty, pomijając fakt, że jego kazania był daleko odsunięte od tematów modernistycznych lub niepodległości narodowej. Jego ruch duchowy niebezpośrednio wsparł nacjonalizm, jako że odrzucał kastowe podziały i religijne uprzedzenia. W Kalkucie w drugiej połowie dziewiętnastego wieku Ramakryszna był zawzięty na temat Ćakri. Ćakri można opisać jako rodzaj nisko płatnej niewolniczej pracy wykonywanej przez wykształconych ludzi - zazwyczaj państwowych lub związanych z handlem urzędniczych posad. Na podstawowym poziomie Ramakryszna postrzegał ten system jako skorumpowaną formę europejskiej organizacji społecznej, która zmuszała wyedukowanych ludzi do bycia sługami nie tylko swych szefów w biurze, ale także ich żon w domu. Jako główną krzywdę czynioną przez Ćakri Ramakryszna uważał jednak to, że system zmuszał pracowników do ścisłej, bezosobowej, opartej o czas struktury pracy. Postrzegał narzucanie ścisłego systemu pracy i dostosowywania się do każdej sekundy na zegarku jako blokadę dla duchowości. Pomimo tego jednak, Ramakryszna pokazał, że Bhakti może być praktykowana jako wewnętrzna ucieczka dająca osłodę i pociechę wobec dyscypliny w zachodnim stylu i często dyskryminacji w miejscu pracy.

			Ramakryszna kładł szczególny nacisk na realizację Boga jako na najwyższy cel wszystkich żyjących istot. Ramakryszna nauczał, że kamini-kanćana jest przeszkodą w urzeczywistnieniu Boga. Kamini-kanćan tłumaczy się dosłownie jako "kobiety i złoto".

			Ramakryszna traktował świat jako Maję i wyjaśniał, że awidja maja reprezentuje ciemne siły kreacji (to jest pożądanie zmysłowe, złe pasje, chciwość, lubieżność, okrucieństwo), które utrzymują ludzi na niższych planach świadomości. Te siły są odpowiedzialne za uwięzienie ludzi w cyklu narodzin i śmierci i muszą oni walczyć i zwyciężyć. Widja maja z drugiej strony reprezentuje wyższe siły kreacji (duchowe zalety, oświeceniowe cechy, życzliwość, czystość, miłość i oddanie), które wznoszą ludzi do wyższych planów świadomości.

			Ramakryszna praktykował wiele religii, włączając w to Islam i Chrześcijaństwo i rozpoznał, że mimo różnic wszystkie religie są prawdziwe i prowadzą do tego samego ostatecznego celu jakim jest Bóg. Ramakryszna ogłosił, że ''jatra jiv tatra Shiv'' (gdziekolwiek jest żyjąca istota, tam jest Śiwa). Jego hasło: ''Jive daya noy, Shiv gyane jiv seba'' (nie życzliwość dla żyjących istot, ale służenie żyjącym istotom jak Samemu Śiwie) jest uważane za inspirację dla dobroczynnej pracy wykonywanej przez jego głównego ucznia Wiwekanandę.


	[[Category:Hasło]][[Category:Nazwiska]]		[[Category:Hasło]][[Category:Nazwiska]]

Hari o 00:38, 22 mar 2010

2010-03-22T00:38:12Z

← poprzednia wersja		Wersja z 01:38, 22 mar 2010
Linia 113:		Linia 113:

	W czasie jego ostatnich dni opiekowali się nim jego monastyczni uczniowie i Sarada Dewi. Lekarze polecili Ramakrysznie utrzymywać całkowite milczenie, ale ignorując ich poradę nieprzerwanie rozmawiał z odwiedzającymi. Według tradycyjnych relacji, przed swą śmiercią Ramakryszna przekazał swe duchowe moce Wiwekanandzie i zapewnił Wiwekanandę o tym, że jest awatarem. Ramakryszna poprosił Wiwekanandę o to, dbał o dobro uczniów, mówiąc: "trzymaj moich chłopców razem" i poprosił go, aby "ich uczył". Ramakryszna poprosił także innych monastycznych uczniów, aby patrzyli na Wiwekanandę jako na swego lidera. Stan Ramakryszny stopniowo się pogarszał i odszedł we wczesnych godzinach porannych 16 sierpnia 1886 roku w domku ogrodowym w Cossipore. Według jego uczniów było to mahasamadhi. Po śmierci swego mistrza monastyczni uczniowie z Wiwekanandą na czele założyli bractwo w na wpół zrujnowanym domu w Barangar w pobliżu rzeki Ganga, ze wsparciem finansowym od uczniów pozostających w związkach. Stało się to pierwszą Mathą lub klasztorem uczniów, którzy utworzyli pierwszy Zakon Ramakryszny.		W czasie jego ostatnich dni opiekowali się nim jego monastyczni uczniowie i Sarada Dewi. Lekarze polecili Ramakrysznie utrzymywać całkowite milczenie, ale ignorując ich poradę nieprzerwanie rozmawiał z odwiedzającymi. Według tradycyjnych relacji, przed swą śmiercią Ramakryszna przekazał swe duchowe moce Wiwekanandzie i zapewnił Wiwekanandę o tym, że jest awatarem. Ramakryszna poprosił Wiwekanandę o to, dbał o dobro uczniów, mówiąc: "trzymaj moich chłopców razem" i poprosił go, aby "ich uczył". Ramakryszna poprosił także innych monastycznych uczniów, aby patrzyli na Wiwekanandę jako na swego lidera. Stan Ramakryszny stopniowo się pogarszał i odszedł we wczesnych godzinach porannych 16 sierpnia 1886 roku w domku ogrodowym w Cossipore. Według jego uczniów było to mahasamadhi. Po śmierci swego mistrza monastyczni uczniowie z Wiwekanandą na czele założyli bractwo w na wpół zrujnowanym domu w Barangar w pobliżu rzeki Ganga, ze wsparciem finansowym od uczniów pozostających w związkach. Stało się to pierwszą Mathą lub klasztorem uczniów, którzy utworzyli pierwszy Zakon Ramakryszny.

			===Źródła biograficzne===

			Według Malcolma Mcleana głównym źródłem nauk Ramakryszny jest Śri Śri Ramakryszna Kathamryta autorstwa Mahendranatha Gupty. Kripal nazywa ten tekst "głównym tekstem tej tradycji". Tekst został opublikowany w pięciu tomach od 1902 do 1932 roku. Oparty na notatkach pamiętnika Gupty, każdy z pięciu tomów służy udokumentowaniu życia Ramakryszny od 1882-1886 roku.

			Głównym przekładem Kathamryty jest The Gospel of Sri Ramakrishna (Ewangelia Śri Ramakryszny) autorstwa Swami Nikilanandy. W tłumaczeniu Nikhilanandy przearanżowano sceny z pięciu tomów w jedną liniową sekwencję.



	[[Category:Hasło]][[Category:Nazwiska]]		[[Category:Hasło]][[Category:Nazwiska]]

Hari o 00:29, 22 mar 2010

2010-03-22T00:29:52Z

← poprzednia wersja		Wersja z 01:29, 22 mar 2010
Linia 107:		Linia 107:
	W wieku osiemnastu lat Sarada Dewi dołączyła do Ramakryszny w Dakszineśwarze. Zanim jego małżonka dołączyła do niego, Ramakryszna prowadził już monastyczne życie sannjasina; w rezultacie małżeństwo nigdy nie zostało skonsumowane. Jako kapłan Ramakryszna przeprowadził ceremonię rytualną - Szodaśi pudźę - w której Sarada Dewi siedziała na tronie bogini Kali i była czczona jako Boska Matka. Ramakryszna traktował Saradę jako ucieleśnioną Boską Matkę, zwracając się do niej jak do Boskiej Matki i to pod tym imieniem była znana uczniom Ramakryszny. Sarada Dewi przeżyła Ramakrysznę o 34 lata i odegrała ważną rolę w rodzącym się ruchu religijnym.		W wieku osiemnastu lat Sarada Dewi dołączyła do Ramakryszny w Dakszineśwarze. Zanim jego małżonka dołączyła do niego, Ramakryszna prowadził już monastyczne życie sannjasina; w rezultacie małżeństwo nigdy nie zostało skonsumowane. Jako kapłan Ramakryszna przeprowadził ceremonię rytualną - Szodaśi pudźę - w której Sarada Dewi siedziała na tronie bogini Kali i była czczona jako Boska Matka. Ramakryszna traktował Saradę jako ucieleśnioną Boską Matkę, zwracając się do niej jak do Boskiej Matki i to pod tym imieniem była znana uczniom Ramakryszny. Sarada Dewi przeżyła Ramakrysznę o 34 lata i odegrała ważną rolę w rodzącym się ruchu religijnym.

			===Ostatnie dni===
			[[Image:Disciples at Ramakrishna's funeral.jpg\|thumb \| right \|Uczniowie i Wielbiciele zgromadzeni na pogrzebie Ramakryszny]]

			Na początku 1885 roku Ramakryszna zachorował na chorobę gardła, która stopniowo przerodziła się w raka krtani. Został przewieziony do Shyampukur koło Kalkuty, gdzie zatrudniono najlepszych lekarzy ówczesnych czasów, w tym Dr. Mahendralala Sarkara. Gdy jego stan się nasilił, został 11 grudnia 1885 roku przeniesiony do dużego domu ogrodowego w Cossipore.

			W czasie jego ostatnich dni opiekowali się nim jego monastyczni uczniowie i Sarada Dewi. Lekarze polecili Ramakrysznie utrzymywać całkowite milczenie, ale ignorując ich poradę nieprzerwanie rozmawiał z odwiedzającymi. Według tradycyjnych relacji, przed swą śmiercią Ramakryszna przekazał swe duchowe moce Wiwekanandzie i zapewnił Wiwekanandę o tym, że jest awatarem. Ramakryszna poprosił Wiwekanandę o to, dbał o dobro uczniów, mówiąc: "trzymaj moich chłopców razem" i poprosił go, aby "ich uczył". Ramakryszna poprosił także innych monastycznych uczniów, aby patrzyli na Wiwekanandę jako na swego lidera. Stan Ramakryszny stopniowo się pogarszał i odszedł we wczesnych godzinach porannych 16 sierpnia 1886 roku w domku ogrodowym w Cossipore. Według jego uczniów było to mahasamadhi. Po śmierci swego mistrza monastyczni uczniowie z Wiwekanandą na czele założyli bractwo w na wpół zrujnowanym domu w Barangar w pobliżu rzeki Ganga, ze wsparciem finansowym od uczniów pozostających w związkach. Stało się to pierwszą Mathą lub klasztorem uczniów, którzy utworzyli pierwszy Zakon Ramakryszny.

	[[Category:Hasło]][[Category:Nazwiska]]		[[Category:Hasło]][[Category:Nazwiska]]

Hari o 00:14, 22 mar 2010

2010-03-22T00:14:40Z

← poprzednia wersja		Wersja z 01:14, 22 mar 2010
Linia 101:		Linia 101:

	Gdy jego imię stało się sławne, nieustannie zmieniający się tłum ze wszystkich klas i kast przybywał z wizytą do Ramakryszny. Według Kathamryty włączało były to także bezdzietne wdowy, młodzi uczniowie, starzy emeryci, hinduscy uczeni i postacie religijne, ludzie zdradzeni przez kochanków/-i, ludzie z tendencjami samobójczymi, mali biznesmeni i ludzie "przerażeni harówką życia w samsarze" Według jego biografów, Ramakryszna był bardzo rozmowny i potrafił przegadać najbardziej znanych mówców swoich czasów. Godzinami potrafił wspominać swoje bogate życie duchowe, opowiadać historie, wyjaśniać zawiłe doktryny Wedanty z ekstremalnie przyziemnym zilustrowaniem ich, zadawać pytania i udzielać samemu odpowiedzi na nie, opowiadać dowcipy, śpiewać pieśni i naśladować sposoby zachowania wszystkich typów światowych ludzi - odwiedzający byli oczarowani. W przygotowaniu do życia monastycznego Ramakryszna nakazał swym monastycznym uczniom żebrać o jedzenie od drzwi do drzwi bez względu na kastę. Dał im szafranowe (pomarańczowe) szaty, znak Sannjasinów i inicjował ich w Mantra Dikszę.		Gdy jego imię stało się sławne, nieustannie zmieniający się tłum ze wszystkich klas i kast przybywał z wizytą do Ramakryszny. Według Kathamryty włączało były to także bezdzietne wdowy, młodzi uczniowie, starzy emeryci, hinduscy uczeni i postacie religijne, ludzie zdradzeni przez kochanków/-i, ludzie z tendencjami samobójczymi, mali biznesmeni i ludzie "przerażeni harówką życia w samsarze" Według jego biografów, Ramakryszna był bardzo rozmowny i potrafił przegadać najbardziej znanych mówców swoich czasów. Godzinami potrafił wspominać swoje bogate życie duchowe, opowiadać historie, wyjaśniać zawiłe doktryny Wedanty z ekstremalnie przyziemnym zilustrowaniem ich, zadawać pytania i udzielać samemu odpowiedzi na nie, opowiadać dowcipy, śpiewać pieśni i naśladować sposoby zachowania wszystkich typów światowych ludzi - odwiedzający byli oczarowani. W przygotowaniu do życia monastycznego Ramakryszna nakazał swym monastycznym uczniom żebrać o jedzenie od drzwi do drzwi bez względu na kastę. Dał im szafranowe (pomarańczowe) szaty, znak Sannjasinów i inicjował ich w Mantra Dikszę.

			====Sarada Dewi====
			[[Image:Holy mother sarada.jpg\|thumb\|left\|140px\|Sarada Dewi (1853–1920)]]

			W wieku osiemnastu lat Sarada Dewi dołączyła do Ramakryszny w Dakszineśwarze. Zanim jego małżonka dołączyła do niego, Ramakryszna prowadził już monastyczne życie sannjasina; w rezultacie małżeństwo nigdy nie zostało skonsumowane. Jako kapłan Ramakryszna przeprowadził ceremonię rytualną - Szodaśi pudźę - w której Sarada Dewi siedziała na tronie bogini Kali i była czczona jako Boska Matka. Ramakryszna traktował Saradę jako ucieleśnioną Boską Matkę, zwracając się do niej jak do Boskiej Matki i to pod tym imieniem była znana uczniom Ramakryszny. Sarada Dewi przeżyła Ramakrysznę o 34 lata i odegrała ważną rolę w rodzącym się ruchu religijnym.


	[[Category:Hasło]][[Category:Nazwiska]]		[[Category:Hasło]][[Category:Nazwiska]]