Samospalenie - Historia wersji

Kundalin o 17:38, 31 sty 2017

2017-01-31T17:38:37Z

← poprzednia wersja		Wersja z 18:38, 31 sty 2017
Linia 5:		Linia 5:
	Zdaniem osób, które naocznie widziały zjawisko samospalenia innej osoby, typowymi zjawiskami zachodzącymi w jego trakcie są jasnoniebieski kolor płomieni oraz gęsty gryzący dym wydobywający się z ciała. Do tego dochodzi jeszcze syk do złudzenia przypominający syk ulatniającego się gazu. Z ciała pozostają tylko popioły - nawet kości ulegają spaleniu, co może świadczyć o olbrzymiej temperaturze ognia albo długim czasie spalania.		Zdaniem osób, które naocznie widziały zjawisko samospalenia innej osoby, typowymi zjawiskami zachodzącymi w jego trakcie są jasnoniebieski kolor płomieni oraz gęsty gryzący dym wydobywający się z ciała. Do tego dochodzi jeszcze syk do złudzenia przypominający syk ulatniającego się gazu. Z ciała pozostają tylko popioły - nawet kości ulegają spaleniu, co może świadczyć o olbrzymiej temperaturze ognia albo długim czasie spalania.

	Jedna z współczesnych osób szeroko rekomendująca konieczność rozwoju badań naukowych nad energią [[kundalini]], Indus Gopi Krishna, doświadczający w swoim ciele przez okres kilku miesięcy szczególnie silnego źródła ciepła (od środka trawił go ogień, jakby w jego wnętrzu buchał piec) wspomina przestrogę wypowiedzianą przez [[guru]] jego szwagra. Hinduistyczny guru przestrzegał iż w przypadku, gdy zajdzie rozbudzenie i przesunięcie kundalini [[śakti]] z poziomu [[muladhara]] [[ćakry]] w górę ciała kanałem nazywanym w fizjologii mistycznej [[hathajogi]] i [[tantra\|tantryzmu]] jako [[pingala]] [[nadi]] (kanał słoneczny, przeciwległy dla [[ida]] nadi - kanału księżycowego),można spłonąć na śmierć z powodu nadmiernego wewnętrznego żaru (tumo, tapas, agni).		Jedna z współczesnych osób szeroko rekomendująca konieczność rozwoju badań naukowych nad energią [[kundalini]], Indus Gopi Krishna, doświadczający w swoim ciele przez okres kilku miesięcy szczególnie silnego źródła ciepła (od środka trawił go ogień, jakby w jego wnętrzu buchał piec) wspomina przestrogę wypowiedzianą przez [[guru]] jego szwagra. Hinduistyczny guru przestrzegał iż w przypadku, gdy zajdzie rozbudzenie i przesunięcie kundalini [[śakti]] z poziomu [[muladhara]] [[ćakry]] w górę ciała kanałem nazywanym w fizjologii mistycznej [[hathajogi]] i [[tantra\|tantryzmu]] jako [[pingala]] [[nadi]] (kanał słoneczny, przeciwległy dla [[ida]] nadi - kanału księżycowego),można spłonąć na śmierć z powodu nadmiernego wewnętrznego żaru ([[tumo]], [[tapas]], [[agni]]).

	O odczuwaniu gorąca, wypalającego od wewnątrz ciało i powodującego utratę wagi , podczas praktykowania zaleconej przez swojego guru sadhany, wspomina w autobiograficznej książce Swami Muktananda Paramahansa: "It grew so hot that it started to burn me everywhere..., it went on burning as if on fire." Bhagawan Nityananda objaśniał mu: "It is the burning radiance of yoga!", i dla ulgi polecał stosować substancję z rośliny khus. Muktananda wiąże te doznania z oczyszczaniem drugiego z czterech subtelnych ciał istoty ludzkiej ([[linga]] śarira, [[prana]] kośa), postrzeganego przez mistyków indyjskich w wizjach w formie białego płomienia. Ciału temu patronuje biała bogini [[Sweteśwari]], a jaźń związana z tym ciałem nazywana jest tajdźasa.		O odczuwaniu gorąca, wypalającego od wewnątrz ciało i powodującego utratę wagi , podczas praktykowania zaleconej przez swojego guru sadhany, wspomina w autobiograficznej książce Swami Muktananda Paramahansa: "It grew so hot that it started to burn me everywhere..., it went on burning as if on fire." Bhagawan Nityananda objaśniał mu: "It is the burning radiance of yoga!", i dla ulgi polecał stosować substancję z rośliny khus. Muktananda wiąże te doznania z oczyszczaniem drugiego z czterech subtelnych ciał istoty ludzkiej ([[linga]] śarira, [[prana]] kośa), postrzeganego przez mistyków indyjskich w wizjach w formie białego płomienia. Ciału temu patronuje biała bogini [[Sweteśwari]], a jaźń związana z tym ciałem nazywana jest tajdźasa.

Kundalin o 14:11, 8 sty 2017

2017-01-08T14:11:35Z

← poprzednia wersja		Wersja z 15:11, 8 sty 2017
Linia 9:		Linia 9:
	O odczuwaniu gorąca, wypalającego od wewnątrz ciało i powodującego utratę wagi , podczas praktykowania zaleconej przez swojego guru sadhany, wspomina w autobiograficznej książce Swami Muktananda Paramahansa: "It grew so hot that it started to burn me everywhere..., it went on burning as if on fire." Bhagawan Nityananda objaśniał mu: "It is the burning radiance of yoga!", i dla ulgi polecał stosować substancję z rośliny khus. Muktananda wiąże te doznania z oczyszczaniem drugiego z czterech subtelnych ciał istoty ludzkiej ([[linga]] śarira, [[prana]] kośa), postrzeganego przez mistyków indyjskich w wizjach w formie białego płomienia. Ciału temu patronuje biała bogini [[Sweteśwari]], a jaźń związana z tym ciałem nazywana jest tajdźasa.		O odczuwaniu gorąca, wypalającego od wewnątrz ciało i powodującego utratę wagi , podczas praktykowania zaleconej przez swojego guru sadhany, wspomina w autobiograficznej książce Swami Muktananda Paramahansa: "It grew so hot that it started to burn me everywhere..., it went on burning as if on fire." Bhagawan Nityananda objaśniał mu: "It is the burning radiance of yoga!", i dla ulgi polecał stosować substancję z rośliny khus. Muktananda wiąże te doznania z oczyszczaniem drugiego z czterech subtelnych ciał istoty ludzkiej ([[linga]] śarira, [[prana]] kośa), postrzeganego przez mistyków indyjskich w wizjach w formie białego płomienia. Ciału temu patronuje biała bogini [[Sweteśwari]], a jaźń związana z tym ciałem nazywana jest tajdźasa.

	Bhagawatapurana przedstawia boginię [[Sati]] [[Dewi]] świadomie rezygnującą z życia, jako siedzącą twarzą na północ i obejmowaną przez ogień palący jej ciało fizyczne, będący celowym następstwem jej wejścia w stan medytacji z [[Kundalini]]. "Zapowiedziała, że nie będzie dłużej używać powłoki fizycznej otrzymanej od Dakszy. Siadła na ziemi z twarzą skierowaną na północ i wkrótce jej ciało objął ogień zrodzony z głębokiej medytacji." Informacja o takiej genezie ognia i samozapłonu oraz samospalenia pojawia się również w poemacie Ćandimangal (59-63) Mukundaramy Ćakrawartiego: "w ciele Sati dzięki mocy jogi zapłonął ogień". Zdaniem autorów hinduistycznych, wewnętrzny ogień pochodzący z sat nie powoduje bólu fizycznego podczas rytualnego samospalenia wdowy (sati), analogicznie jak wewnętrzny ogień jogi (trl. yogāgni) w opowieści o samospaleniu się Sati, żony ascetycznego [[Rudra]]-[[Śiwa]].		Bhagawatapurana przedstawia boginię [[Sati]] [[Dewi]] świadomie rezygnującą z życia, jako siedzącą twarzą na północ i obejmowaną przez ogień palący jej ciało fizyczne, będący celowym następstwem jej wejścia w stan medytacji z [[Kundalini]]. "Zapowiedziała, że nie będzie dłużej używać powłoki fizycznej otrzymanej od Dakszy. Siadła na ziemi z twarzą skierowaną na północ i wkrótce jej ciało objął ogień zrodzony z głębokiej medytacji." Informacja o takiej genezie ognia i samozapłonu oraz samospalenia pojawia się również w poemacie Ćandimangal (59-63) Mukundaramy Ćakrawartiego: "w ciele Sati dzięki mocy jogi zapłonął ogień". Zdaniem autorów hinduistycznych, wewnętrzny ogień pochodzący z sat nie powoduje bólu fizycznego podczas rytualnego samospalenia wdowy (sati), analogicznie jak wewnętrzny ogień jogi (trl. yogāgni) w opowieści o samospaleniu się Sati, żony ascetycznego [[Rudra]]-[[Śiwa]]. Prawdziwy rytuał [[Sati]] jest możliwy jedynie w wypadku świętej kobiety, która samozapłonu dokona siłą woli i żarem ascezy, wzniecając rytualnie ogień wewnętrzny, a nie z pomocą spalenia się na stosie w procesie zwykłego samobójstwa, jak to miewa miejsce we współczesnej Indii.

	Intensywny proces przepływu prany, odbywający się w sposób niekontrolowany i przez kanały (nadi) drugorzędne zamiast przez kanał centralny [[suszumna]] [[nadi]], może być przyczyną szaleństwa, samospalenia lub śmierci. [[Swami]] Rama w swej książce: "Żyjąc wśród himalajskich mistrzów" wymienia wśród sposobów osiągania [[mahasamadhi]] również samospalenie w ciągu ułamka sekundy, poprzez medytację na [[manipura]] [[ćakra\|ćakrze]] (ćakrze splotu słonecznego), gdzie jest siedziba zasady ogniowej, [[Agni]] [[Tattwa\|Tattwy]].		Intensywny proces przepływu prany, odbywający się w sposób niekontrolowany i przez kanały (nadi) drugorzędne zamiast przez kanał centralny [[suszumna]] [[nadi]], może być przyczyną szaleństwa, samospalenia lub śmierci. [[Swami]] Rama w swej książce: "Żyjąc wśród himalajskich mistrzów" wymienia wśród sposobów osiągania [[mahasamadhi]] również samospalenie w ciągu ułamka sekundy, poprzez medytację na [[manipura]] [[ćakra\|ćakrze]] (ćakrze splotu słonecznego), gdzie jest siedziba zasady ogniowej, [[Agni]] [[Tattwa\|Tattwy]].

			'''Samozapłon''' – to samorzutne zapoczątkowanie reakcji spalania. Termin ten jest zwykle stosowany w odniesieniu do określonych materiałów, paliw i związków chemicznych. Wiele substancji ma określoną temperaturę samozapłonu. Substancje o temperaturze samozapłonu niższej od temperatury pokojowej nazywa się materiałami samozapalnymi. Samorzutne zapalenie się węgla składowanego w hałdach może nastąpić pod wpływem nagrzania przez słońce w upalne dni. Zjawisko jest bardzo niebezpieczne, dlatego temperatura hałd węgla musi być stale monitorowana. Niektórzy podejrzewają, że samozapłon i samospalenie się człowieka może mieć związek z jakimiś zdolnymi do samozapłonu substancjami, które wytwarzają się w organizmie człowieka lub zostały wcześniej spożyte.

	[[Category:Hasło]]		[[Category:Hasło]]

Kundalin o 14:06, 8 sty 2017

2017-01-08T14:06:18Z

← poprzednia wersja		Wersja z 15:06, 8 sty 2017
Linia 1:		Linia 1:
	'''Samospalenie''' - określane również jako samozapłon, (ang. Spontaneous human combustion, skrót SHC) – zjawisko polegające na samozapłonie ludzkiego ciała z przyczyn wewnętrznych. Istnienie zjawiska nie zostało zbadane naukowo, gdyż z tych, którzy ulegli samospaleniu zwykle zostaje jedynie kupka prochu w postaci popiołu.		'''Samospalenie''' - określane również jako samozapłon, (ang. Spontaneous human combustion, skrót SHC) – zjawisko polegające na samozapłonie ludzkiego ciała z przyczyn wewnętrznych. Istnienie zjawiska nie zostało zbadane naukowo, gdyż z tych, którzy ulegli samospaleniu zwykle zostaje jedynie kupka prochu w postaci popiołu.

			'''Tapas''' – w sanskrycie dosłownie "żar". W mistycznej tradycji wedyjskiej oraz religiach dharmicznych typ bardzo archaicznej praktyki ascetycznej polegającej na wznieceniu "wewnętrznego ognia". W dharmicznej religii wedyjskiej typ bardzo archaicznej praktyki ascetycznej polegającej na wznieceniu "wewnętrznego ognia", także możliwość samospalenia. Początkowo idea "gorąca", "rozgrzewania" rozumiana była bardzo dosłownie, jednym z rodzajów ćwiczeń był tzw. pańća-tapas (pięcio-tapas), praktyka polegająca na siedzeniu pod palącym słońcem pomiędzy czterema wielkimi ogniskami. Wewnętrzny żar dawał moce magiczne (siddhi), był również mocą stwórczą. Tapas pojmowano trojako, jako posty, kontrolę oddychania i recytację wedyjskich hymnów, w połączeniu z bardzo silną i zdeterminowaną, bardzo skupioną praktyką. Sam termin pochodzi od rdzenia tap-, etymologicznie tożsamego chociażby z polskim pierwiastkiem "ciep-" w słowie "ciepły". Jako czasownik √tap posiada znaczenia dawać ciepło, grzać, palić się, żarzyć się.

	Zdaniem osób, które naocznie widziały zjawisko samospalenia innej osoby, typowymi zjawiskami zachodzącymi w jego trakcie są jasnoniebieski kolor płomieni oraz gęsty gryzący dym wydobywający się z ciała. Do tego dochodzi jeszcze syk do złudzenia przypominający syk ulatniającego się gazu. Z ciała pozostają tylko popioły - nawet kości ulegają spaleniu, co może świadczyć o olbrzymiej temperaturze ognia albo długim czasie spalania.		Zdaniem osób, które naocznie widziały zjawisko samospalenia innej osoby, typowymi zjawiskami zachodzącymi w jego trakcie są jasnoniebieski kolor płomieni oraz gęsty gryzący dym wydobywający się z ciała. Do tego dochodzi jeszcze syk do złudzenia przypominający syk ulatniającego się gazu. Z ciała pozostają tylko popioły - nawet kości ulegają spaleniu, co może świadczyć o olbrzymiej temperaturze ognia albo długim czasie spalania.

Kundalin: Utworzono nową stronę "'''Samospalenie''' - określane również jako samozapłon, (ang. Spontaneous human combustion, skrót SHC) – zjawisko polegające na samozapłonie ludzkiego ciała z..."

2017-01-08T14:00:57Z

Utworzono nową stronę "'''Samospalenie''' - określane również jako samozapłon, (ang. Spontaneous human combustion, skrót SHC) – zjawisko polegające na samozapłonie ludzkiego ciała z..."

Nowa strona

'''Samospalenie''' - określane również jako samozapłon, (ang. Spontaneous human combustion, skrót SHC) – zjawisko polegające na samozapłonie ludzkiego ciała z przyczyn wewnętrznych. Istnienie zjawiska nie zostało zbadane naukowo, gdyż z tych, którzy ulegli samospaleniu zwykle zostaje jedynie kupka prochu w postaci popiołu.

Zdaniem osób, które naocznie widziały zjawisko samospalenia innej osoby, typowymi zjawiskami zachodzącymi w jego trakcie są jasnoniebieski kolor płomieni oraz gęsty gryzący dym wydobywający się z ciała. Do tego dochodzi jeszcze syk do złudzenia przypominający syk ulatniającego się gazu. Z ciała pozostają tylko popioły - nawet kości ulegają spaleniu, co może świadczyć o olbrzymiej temperaturze ognia albo długim czasie spalania.

Jedna z współczesnych osób szeroko rekomendująca konieczność rozwoju badań naukowych nad energią [[kundalini]], Indus Gopi Krishna, doświadczający w swoim ciele przez okres kilku miesięcy szczególnie silnego źródła ciepła (od środka trawił go ogień, jakby w jego wnętrzu buchał piec) wspomina przestrogę wypowiedzianą przez [[guru]] jego szwagra. Hinduistyczny guru przestrzegał iż w przypadku, gdy zajdzie rozbudzenie i przesunięcie kundalini [[śakti]] z poziomu [[muladhara]] [[ćakry]] w górę ciała kanałem nazywanym w fizjologii mistycznej [[hathajogi]] i [[tantra|tantryzmu]] jako [[pingala]] [[nadi]] (kanał słoneczny, przeciwległy dla [[ida]] nadi - kanału księżycowego),można spłonąć na śmierć z powodu nadmiernego wewnętrznego żaru (tumo, tapas, agni).

O odczuwaniu gorąca, wypalającego od wewnątrz ciało i powodującego utratę wagi , podczas praktykowania zaleconej przez swojego guru sadhany, wspomina w autobiograficznej książce Swami Muktananda Paramahansa: "It grew so hot that it started to burn me everywhere..., it went on burning as if on fire." Bhagawan Nityananda objaśniał mu: "It is the burning radiance of yoga!", i dla ulgi polecał stosować substancję z rośliny khus. Muktananda wiąże te doznania z oczyszczaniem drugiego z czterech subtelnych ciał istoty ludzkiej ([[linga]] śarira, [[prana]] kośa), postrzeganego przez mistyków indyjskich w wizjach w formie białego płomienia. Ciału temu patronuje biała bogini [[Sweteśwari]], a jaźń związana z tym ciałem nazywana jest tajdźasa.

Bhagawatapurana przedstawia boginię [[Sati]] [[Dewi]] świadomie rezygnującą z życia, jako siedzącą twarzą na północ i obejmowaną przez ogień palący jej ciało fizyczne, będący celowym następstwem jej wejścia w stan medytacji z [[Kundalini]]. "Zapowiedziała, że nie będzie dłużej używać powłoki fizycznej otrzymanej od Dakszy. Siadła na ziemi z twarzą skierowaną na północ i wkrótce jej ciało objął ogień zrodzony z głębokiej medytacji." Informacja o takiej genezie ognia i samozapłonu oraz samospalenia pojawia się również w poemacie Ćandimangal (59-63) Mukundaramy Ćakrawartiego: "w ciele Sati dzięki mocy jogi zapłonął ogień". Zdaniem autorów hinduistycznych, wewnętrzny ogień pochodzący z sat nie powoduje bólu fizycznego podczas rytualnego samospalenia wdowy (sati), analogicznie jak wewnętrzny ogień jogi (trl. yogāgni) w opowieści o samospaleniu się Sati, żony ascetycznego [[Rudra]]-[[Śiwa]].

Intensywny proces przepływu prany, odbywający się w sposób niekontrolowany i przez kanały (nadi) drugorzędne zamiast przez kanał centralny [[suszumna]] [[nadi]], może być przyczyną szaleństwa, samospalenia lub śmierci. [[Swami]] Rama w swej książce: "Żyjąc wśród himalajskich mistrzów" wymienia wśród sposobów osiągania [[mahasamadhi]] również samospalenie w ciągu ułamka sekundy, poprzez medytację na [[manipura]] [[ćakra|ćakrze]] (ćakrze splotu słonecznego), gdzie jest siedziba zasady ogniowej, [[Agni]] [[Tattwa|Tattwy]].

[[Category:Hasło]]