Szams z Tabrizu - Historia wersji

Kundalin: /* Hazrat Szamsuddin Tabrizi - Mistrz Mewlana Rumi */

2017-01-12T20:40:43Z

Hazrat Szamsuddin Tabrizi - Mistrz Mewlana Rumi

← poprzednia wersja		Wersja z 21:40, 12 sty 2017
Linia 13:		Linia 13:
	==Hazrat Szamsuddin Tabrizi - Mistrz Mewlana Rumi==		==Hazrat Szamsuddin Tabrizi - Mistrz Mewlana Rumi==

	Hazrat Shams Ad-Din, Szmasoddin, Szamsuddin był oświeconym, charyzmatycznym mistrzem [[sufi]]ckim i [[derwisz]]em, podróżującym po Bliskim Wschodzie w poszukiwaniu ucznia godnego przekazu jego nauk duchowych. Opis pierwszego spotkania Hazrat Szamsuddina z Mewlaną Rumi przedstawiany jest w wielu wersjach. Wspólne dla nich wszystkich jest to, że postać Shamsa natychmiast przyciągnęła uwagę Mewlana Rumi. Od tamtej pory podróżnik z Tabryzu stał się dla poety najdoskonalszą manifestacją boskości w człowieku, Wali Ryszim, Wali Allah. Shams i [[Rumi]] żyli w sufickim odosobnieniu medytacyjnym przez wiele dni i oddawali się mistycznej konwersacji - ~~sobbetowi~~.		Hazrat Shams Ad-Din, Szmasoddin, Szamsuddin był oświeconym, charyzmatycznym mistrzem [[sufi]]ckim i [[derwisz]]em, podróżującym po Bliskim Wschodzie w poszukiwaniu ucznia godnego przekazu jego nauk duchowych. Opis pierwszego spotkania Hazrat Szamsuddina z Mewlaną Rumi przedstawiany jest w wielu wersjach. Wspólne dla nich wszystkich jest to, że postać Shamsa natychmiast przyciągnęła uwagę Mewlana Rumi. Od tamtej pory podróżnik z Tabryzu stał się dla poety najdoskonalszą manifestacją boskości w człowieku, Wali Ryszim, Wali Allah. Shams i [[Rumi]] żyli w sufickim odosobnieniu medytacyjnym przez wiele dni i oddawali się mistycznej konwersacji - [[sohbet]]owi.

	[[~~Sobbet~~]], wymiana doświadczeń mistycznych w konwersacji - jest postrzegany przez sufich jako najbardziej zaawansowana faza doskonalenia ludzkiej duszy i doświadczania bliskości Boga. To, co dokładnie działo się pomiędzy tymi najwyższej klasy mistykami sufickimi, do tej pory pozostaje tajemnicą, której Rumi – mimo ponoć niezliczonych pytań jego uczniów – nie chciał wyjawić. Tłumaczył, że przeżycia i doświadczenie, jakie zdobył były poza zdolnością rozumienia innych ludzi: Nie proście o to, czego nie jesteście w stanie unieść: "Źdźbło trawy nie udźwignie ciężaru góry". Atmosfera ich spotkań została zawarta w tomach poezji, zainspirowanej nimi i samą postacią Shamsuddina. Uczniowie MewlanaRumi w tym czasie czuli się zaniedbywani i odnosili się z niechęcią do nowego przyjaciela i mistrza mistyki. Po około czterdziestu dniach Szams, ku rozpaczy Dżalal ad-Dina, nagle zniknął. Od tego momentu Rumi zaczął recytować poezję i wprowadzać swoje ciało w szybki obrót wokół słupa w ogrodzie, co następnie dało początek praktyce zakonu wirujących derwiszy. Po trzech latach poszukiwań Rumi odnalazł Szamsa w Damaszku i zaprosił go do swojego domu w Konii. Sprowadziło to na derwisza z Tabryzu nowe fale zazdrości.		[[Sohbet]], wymiana doświadczeń mistycznych w konwersacji, rozmowie czy wykładzie (w lekcji dawanej przez mistrza) - jest postrzegany przez sufich jako najbardziej zaawansowana faza doskonalenia ludzkiej duszy i doświadczania bliskości Boga. To, co dokładnie działo się pomiędzy tymi najwyższej klasy mistykami sufickimi, do tej pory pozostaje tajemnicą, której Rumi – mimo ponoć niezliczonych pytań jego uczniów – nie chciał wyjawić. Tłumaczył, że przeżycia i doświadczenie, jakie zdobył były poza zdolnością rozumienia innych ludzi: Nie proście o to, czego nie jesteście w stanie unieść: "Źdźbło trawy nie udźwignie ciężaru góry". Atmosfera ich spotkań została zawarta w tomach poezji, zainspirowanej nimi i samą postacią Shamsuddina. Uczniowie MewlanaRumi w tym czasie czuli się zaniedbywani i odnosili się z niechęcią do nowego przyjaciela i mistrza mistyki. Po około czterdziestu dniach Szams, ku rozpaczy Dżalal ad-Dina, nagle zniknął. Od tego momentu Rumi zaczął recytować poezję i wprowadzać swoje ciało w szybki obrót wokół słupa w ogrodzie, co następnie dało początek praktyce zakonu wirujących derwiszy. Po trzech latach poszukiwań Rumi odnalazł Szamsa w Damaszku i zaprosił go do swojego domu w Konii. Sprowadziło to na derwisza z Tabryzu nowe fale zazdrości.

	Pewnej nocy Hazrat Szams zniknął bezpowrotnie, potajemnie wyjeżdżając. Czasem uważa się za prawdopodobne, że został zamordowany przez lokalną społeczność z cichym przyzwoleniem syna Maulany – Alladyna. Rumi ponownie pogrążył się w rozpaczy, przez wiele miesięcy wyczekując na jakiekolwiek wieści o swoim wielkim duchowym mistrzu. W tym czasie stopniowo zachodziła w nim wewnętrzna transformacja duchowa, która doprowadziła do uświadomienia sobie przez poetę mistycznej unii zarówno z Mistrzem jak i z Allah Bogiem. Kiedy poeta Rumi zrozumiał, że nie odnajdzie derwisza, mistrza i przyjaciela w materialnym świecie, nastąpiło ostatecznie coś, co sufi nazywają fana – roztopienie się w Przyjacielu Boga, w Wali Ryszim. Swój zbiór poezji Rumi zatytułował „Dzieła Szamsa z Tabryzu”, a napisał w nim 25.000 rymowanych strof, 2500 mistycznych ód i 1600 czterowierszy. Prawdziwy uczeń wiele opowiada i wiele pisze o swoim mistrzu, rozsławia imię mistrza, inaczej nie jest godny miana ucznia duchowego.		Pewnej nocy Hazrat Szams zniknął bezpowrotnie, potajemnie wyjeżdżając. Czasem uważa się za prawdopodobne, że został zamordowany przez lokalną społeczność z cichym przyzwoleniem syna Maulany – Alladyna. Rumi ponownie pogrążył się w rozpaczy, przez wiele miesięcy wyczekując na jakiekolwiek wieści o swoim wielkim duchowym mistrzu. W tym czasie stopniowo zachodziła w nim wewnętrzna transformacja duchowa, która doprowadziła do uświadomienia sobie przez poetę mistycznej unii zarówno z Mistrzem jak i z Allah Bogiem. Kiedy poeta Rumi zrozumiał, że nie odnajdzie derwisza, mistrza i przyjaciela w materialnym świecie, nastąpiło ostatecznie coś, co sufi nazywają fana – roztopienie się w Przyjacielu Boga, w Wali Ryszim. Swój zbiór poezji Rumi zatytułował „Dzieła Szamsa z Tabryzu”, a napisał w nim 25.000 rymowanych strof, 2500 mistycznych ód i 1600 czterowierszy. Prawdziwy uczeń wiele opowiada i wiele pisze o swoim mistrzu, rozsławia imię mistrza, inaczej nie jest godny miana ucznia duchowego.
Linia 37:		Linia 37:
	Szamsuddin zawędrował aż do Pendżabu - gdyż najczęściej wymienianym miejscem pochówku Szamsa jest miasteczko Choj czy Khoy w pn.-zachodnim dawnym Iranie, w tak zwanym irańskim Azerbejdżanie. Inne miasto, gdzie pokazują grób Szamsa, to Multan, leżący w Pendżabie, na ziemiach dzisiejszego Pakistanu. W Konii Szams zniknął, przepadł bez wieści, a Rumi ani okoliczni mieszkańcy nawet nie widzieli jak wyjeżdżał, zatem podejrzewano różne rzeczy, w tym zamordowanie mistrza, jednakże śladów dalszego życia wędrownego derwisza w Iranie i Pendżabie jest tak dużo, że nie ma wątpliwości iż po prostu wyjechał bez uprzedzenia i bez pożegnania, jak to derwisze miewali wówczas w zwyczaju. Szams spokojnie i bez rozgłosu opuścił Konya w Turcji udając się w rodzinne strony, a potem do miejscowości Khoy w dzisiejszym Pakistanie, gdzie znajduje się jego grób odwiedzany przez pokolenia uczniów od setek lat.		Szamsuddin zawędrował aż do Pendżabu - gdyż najczęściej wymienianym miejscem pochówku Szamsa jest miasteczko Choj czy Khoy w pn.-zachodnim dawnym Iranie, w tak zwanym irańskim Azerbejdżanie. Inne miasto, gdzie pokazują grób Szamsa, to Multan, leżący w Pendżabie, na ziemiach dzisiejszego Pakistanu. W Konii Szams zniknął, przepadł bez wieści, a Rumi ani okoliczni mieszkańcy nawet nie widzieli jak wyjeżdżał, zatem podejrzewano różne rzeczy, w tym zamordowanie mistrza, jednakże śladów dalszego życia wędrownego derwisza w Iranie i Pendżabie jest tak dużo, że nie ma wątpliwości iż po prostu wyjechał bez uprzedzenia i bez pożegnania, jak to derwisze miewali wówczas w zwyczaju. Szams spokojnie i bez rozgłosu opuścił Konya w Turcji udając się w rodzinne strony, a potem do miejscowości Khoy w dzisiejszym Pakistanie, gdzie znajduje się jego grób odwiedzany przez pokolenia uczniów od setek lat.

	Maqalat-e Shams-e Tabrizi (Dyskurs Shams-i Tabrīzī) jest perską książką napisaną prozą przez Shamsa z Tabrizu. Maqalat, jak wynika z jego treści został napisany znacznie później niż miały miejsce wydarzenia w tureckiej Konii, a sam Szams miał w Persji dużo więcej uczniów, których uczył podobnie jak Mewlanę Rumi, chociaż nie wszyscy stali się tak sławni na Zachodzie. W traktacie Szams wspomina siebie jako starca, a jego Maqalat zawiera mistyczną interpretację islamu, a także wiele porad dla rozwoju duchowego człowieka, charakterystycznych dla nauczania sufickiego i zakonów derwiszy.		Maqalat-e Shams-e Tabrizi (Dyskurs Shams-i Tabrīzī) jest perską książką napisaną prozą przez Shamsa z Tabrizu. Maqalat, jak wynika z jego treści został napisany znacznie później niż miały miejsce wydarzenia w tureckiej Konii, a sam Szams miał w Persji dużo więcej uczniów, których uczył podobnie jak Mewlanę Rumi, chociaż nie wszyscy stali się tak sławni na Zachodzie. W traktacie Szams wspomina siebie jako starca, a jego Maqalat zawiera mistyczną interpretację islamu, a także wiele porad dla rozwoju duchowego człowieka, charakterystycznych dla nauczania sufickiego i zakonów derwiszy.

	==Pewna historia opowiedziana przez Szamsa z Tabrizu==		==Pewna historia opowiedziana przez Szamsa z Tabrizu==

Kundalin o 15:48, 12 sty 2017

2017-01-12T15:48:17Z

← poprzednia wersja		Wersja z 16:48, 12 sty 2017
Linia 4:		Linia 4:

	==Spotkanie Szamsuddina z Rumim==		==Spotkanie Szamsuddina z Rumim==
	[[Image:Szams_z_Tabrizu_i_Mewlana_Rumi.jpeg\|thumb\|right\|Spotkanie ~~Hazrat~~ Szamsuddina z Mewlana Rumim w Konya]]		[[Image:Szams_z_Tabrizu_i_Mewlana_Rumi.jpeg\|thumb\|right\|Spotkanie Pir Szamsuddina z Mewlana Rumim w Konya]]
	Pewnego dnia, gdy Rumi jechał konno uliczkami Konii (Konya w Turcji), podszedł do niego starszy mężczyzna, chwycił konia za lejce i zadał pytanie. Nastąpiła krótka wymiana zdań, po czym nieznajomy, pod wpływem tego, co usłyszał, osunął się na ziemię nieprzytomny. Miał na imię Szamsoddin (Szams, Szamsuddin) i pochodził z Tabrizu. Był derwiszem i wędrował po Bliskim Wschodzie w poszukiwaniu mistrza lub ucznia. Zazwyczaj drogę do Boga wskazuje mistykowi jego przewodnik duchowy. Szamsowi trudno było jednak znaleźć takiego przewodnika, ponieważ osiągnął już najwyższy etap na drodze do Boga - etap, na którym miłujący (miłośnik, wielbiciel) Boga staje się Umiłowanym Boga (Iszq Allah Mahebud Alllah). Było to 15 grudnia 1244 roku (perskie źródła podają, że w 1240 roku), gdy Rumi dobiegał lat czterdziestu, jak spotkał owego wędrownego niezależnego mistyka Szamsoddina (Szamsa) Tabrizi, który liczył wówczas prawie sześćdziesiąt lat i stał się jego duchowym mistrzem oraz przyjacielem, przyjacielem Boga, Wali Allah.		Pewnego dnia, gdy Rumi jechał konno uliczkami Konii (Konya w Turcji), podszedł do niego starszy mężczyzna, chwycił konia za lejce i zadał pytanie. Nastąpiła krótka wymiana zdań, po czym nieznajomy, pod wpływem tego, co usłyszał, osunął się na ziemię nieprzytomny. Miał na imię Szamsoddin (Szams, Szamsuddin) i pochodził z Tabrizu. Był derwiszem i wędrował po Bliskim Wschodzie w poszukiwaniu mistrza lub ucznia. Zazwyczaj drogę do Boga wskazuje mistykowi jego przewodnik duchowy. Szamsowi trudno było jednak znaleźć takiego przewodnika, ponieważ osiągnął już najwyższy etap na drodze do Boga - etap, na którym miłujący (miłośnik, wielbiciel) Boga staje się Umiłowanym Boga (Iszq Allah Mahebud Alllah). Było to 15 grudnia 1244 roku (perskie źródła podają, że w 1240 roku), gdy Rumi dobiegał lat czterdziestu, jak spotkał owego wędrownego niezależnego mistyka Szamsoddina (Szamsa) Tabrizi, który liczył wówczas prawie sześćdziesiąt lat i stał się jego duchowym mistrzem oraz przyjacielem, przyjacielem Boga, Wali Allah.

Kundalin o 15:47, 12 sty 2017

2017-01-12T15:47:42Z

← poprzednia wersja		Wersja z 16:47, 12 sty 2017
Linia 4:		Linia 4:

	==Spotkanie Szamsuddina z Rumim==		==Spotkanie Szamsuddina z Rumim==
	[[Image:Szams_z_Tabrizu_i_Mewlana_Rumi.jpeg\|thumb\|right]]		[[Image:Szams_z_Tabrizu_i_Mewlana_Rumi.jpeg\|thumb\|right\|Spotkanie Hazrat Szamsuddina z Mewlana Rumim w Konya]]
	Pewnego dnia, gdy Rumi jechał konno uliczkami Konii (Konya w Turcji), podszedł do niego starszy mężczyzna, chwycił konia za lejce i zadał pytanie. Nastąpiła krótka wymiana zdań, po czym nieznajomy, pod wpływem tego, co usłyszał, osunął się na ziemię nieprzytomny. Miał na imię Szamsoddin (Szams, Szamsuddin) i pochodził z Tabrizu. Był derwiszem i wędrował po Bliskim Wschodzie w poszukiwaniu mistrza lub ucznia. Zazwyczaj drogę do Boga wskazuje mistykowi jego przewodnik duchowy. Szamsowi trudno było jednak znaleźć takiego przewodnika, ponieważ osiągnął już najwyższy etap na drodze do Boga - etap, na którym miłujący (miłośnik, wielbiciel) Boga staje się Umiłowanym Boga (Iszq Allah Mahebud Alllah). Było to 15 grudnia 1244 roku (perskie źródła podają, że w 1240 roku), gdy Rumi dobiegał lat czterdziestu, jak spotkał owego wędrownego niezależnego mistyka Szamsoddina (Szamsa) Tabrizi, który liczył wówczas prawie sześćdziesiąt lat i stał się jego duchowym mistrzem oraz przyjacielem, przyjacielem Boga, Wali Allah.		Pewnego dnia, gdy Rumi jechał konno uliczkami Konii (Konya w Turcji), podszedł do niego starszy mężczyzna, chwycił konia za lejce i zadał pytanie. Nastąpiła krótka wymiana zdań, po czym nieznajomy, pod wpływem tego, co usłyszał, osunął się na ziemię nieprzytomny. Miał na imię Szamsoddin (Szams, Szamsuddin) i pochodził z Tabrizu. Był derwiszem i wędrował po Bliskim Wschodzie w poszukiwaniu mistrza lub ucznia. Zazwyczaj drogę do Boga wskazuje mistykowi jego przewodnik duchowy. Szamsowi trudno było jednak znaleźć takiego przewodnika, ponieważ osiągnął już najwyższy etap na drodze do Boga - etap, na którym miłujący (miłośnik, wielbiciel) Boga staje się Umiłowanym Boga (Iszq Allah Mahebud Alllah). Było to 15 grudnia 1244 roku (perskie źródła podają, że w 1240 roku), gdy Rumi dobiegał lat czterdziestu, jak spotkał owego wędrownego niezależnego mistyka Szamsoddina (Szamsa) Tabrizi, który liczył wówczas prawie sześćdziesiąt lat i stał się jego duchowym mistrzem oraz przyjacielem, przyjacielem Boga, Wali Allah.

Kundalin o 15:46, 12 sty 2017

2017-01-12T15:46:33Z

← poprzednia wersja		Wersja z 16:46, 12 sty 2017
Linia 4:		Linia 4:

	==Spotkanie Szamsuddina z Rumim==		==Spotkanie Szamsuddina z Rumim==
	[[Image:Szams_z_Tabrizu_i_Mewlana_Rumi.jpeg]]		[[Image:Szams_z_Tabrizu_i_Mewlana_Rumi.jpeg\|thumb\|right]]
	Pewnego dnia, gdy Rumi jechał konno uliczkami Konii (Konya w Turcji), podszedł do niego starszy mężczyzna, chwycił konia za lejce i zadał pytanie. Nastąpiła krótka wymiana zdań, po czym nieznajomy, pod wpływem tego, co usłyszał, osunął się na ziemię nieprzytomny. Miał na imię Szamsoddin (Szams, Szamsuddin) i pochodził z Tabrizu. Był derwiszem i wędrował po Bliskim Wschodzie w poszukiwaniu mistrza lub ucznia. Zazwyczaj drogę do Boga wskazuje mistykowi jego przewodnik duchowy. Szamsowi trudno było jednak znaleźć takiego przewodnika, ponieważ osiągnął już najwyższy etap na drodze do Boga - etap, na którym miłujący (miłośnik, wielbiciel) Boga staje się Umiłowanym Boga (Iszq Allah Mahebud Alllah). Było to 15 grudnia 1244 roku (perskie źródła podają, że w 1240 roku), gdy Rumi dobiegał lat czterdziestu, jak spotkał owego wędrownego niezależnego mistyka Szamsoddina (Szamsa) Tabrizi, który liczył wówczas prawie sześćdziesiąt lat i stał się jego duchowym mistrzem oraz przyjacielem, przyjacielem Boga, Wali Allah.		Pewnego dnia, gdy Rumi jechał konno uliczkami Konii (Konya w Turcji), podszedł do niego starszy mężczyzna, chwycił konia za lejce i zadał pytanie. Nastąpiła krótka wymiana zdań, po czym nieznajomy, pod wpływem tego, co usłyszał, osunął się na ziemię nieprzytomny. Miał na imię Szamsoddin (Szams, Szamsuddin) i pochodził z Tabrizu. Był derwiszem i wędrował po Bliskim Wschodzie w poszukiwaniu mistrza lub ucznia. Zazwyczaj drogę do Boga wskazuje mistykowi jego przewodnik duchowy. Szamsowi trudno było jednak znaleźć takiego przewodnika, ponieważ osiągnął już najwyższy etap na drodze do Boga - etap, na którym miłujący (miłośnik, wielbiciel) Boga staje się Umiłowanym Boga (Iszq Allah Mahebud Alllah). Było to 15 grudnia 1244 roku (perskie źródła podają, że w 1240 roku), gdy Rumi dobiegał lat czterdziestu, jak spotkał owego wędrownego niezależnego mistyka Szamsoddina (Szamsa) Tabrizi, który liczył wówczas prawie sześćdziesiąt lat i stał się jego duchowym mistrzem oraz przyjacielem, przyjacielem Boga, Wali Allah.

Kundalin o 15:46, 12 sty 2017

2017-01-12T15:46:00Z

← poprzednia wersja		Wersja z 16:46, 12 sty 2017
Linia 4:		Linia 4:

	==Spotkanie Szamsuddina z Rumim==		==Spotkanie Szamsuddina z Rumim==
	[[Szams_z_Tabrizu_i_Mewlana_Rumi.jpeg]]		[[Image:Szams_z_Tabrizu_i_Mewlana_Rumi.jpeg]]
	Pewnego dnia, gdy Rumi jechał konno uliczkami Konii (Konya w Turcji), podszedł do niego starszy mężczyzna, chwycił konia za lejce i zadał pytanie. Nastąpiła krótka wymiana zdań, po czym nieznajomy, pod wpływem tego, co usłyszał, osunął się na ziemię nieprzytomny. Miał na imię Szamsoddin (Szams, Szamsuddin) i pochodził z Tabrizu. Był derwiszem i wędrował po Bliskim Wschodzie w poszukiwaniu mistrza lub ucznia. Zazwyczaj drogę do Boga wskazuje mistykowi jego przewodnik duchowy. Szamsowi trudno było jednak znaleźć takiego przewodnika, ponieważ osiągnął już najwyższy etap na drodze do Boga - etap, na którym miłujący (miłośnik, wielbiciel) Boga staje się Umiłowanym Boga (Iszq Allah Mahebud Alllah). Było to 15 grudnia 1244 roku (perskie źródła podają, że w 1240 roku), gdy Rumi dobiegał lat czterdziestu, jak spotkał owego wędrownego niezależnego mistyka Szamsoddina (Szamsa) Tabrizi, który liczył wówczas prawie sześćdziesiąt lat i stał się jego duchowym mistrzem oraz przyjacielem, przyjacielem Boga, Wali Allah.		Pewnego dnia, gdy Rumi jechał konno uliczkami Konii (Konya w Turcji), podszedł do niego starszy mężczyzna, chwycił konia za lejce i zadał pytanie. Nastąpiła krótka wymiana zdań, po czym nieznajomy, pod wpływem tego, co usłyszał, osunął się na ziemię nieprzytomny. Miał na imię Szamsoddin (Szams, Szamsuddin) i pochodził z Tabrizu. Był derwiszem i wędrował po Bliskim Wschodzie w poszukiwaniu mistrza lub ucznia. Zazwyczaj drogę do Boga wskazuje mistykowi jego przewodnik duchowy. Szamsowi trudno było jednak znaleźć takiego przewodnika, ponieważ osiągnął już najwyższy etap na drodze do Boga - etap, na którym miłujący (miłośnik, wielbiciel) Boga staje się Umiłowanym Boga (Iszq Allah Mahebud Alllah). Było to 15 grudnia 1244 roku (perskie źródła podają, że w 1240 roku), gdy Rumi dobiegał lat czterdziestu, jak spotkał owego wędrownego niezależnego mistyka Szamsoddina (Szamsa) Tabrizi, który liczył wówczas prawie sześćdziesiąt lat i stał się jego duchowym mistrzem oraz przyjacielem, przyjacielem Boga, Wali Allah.

Kundalin o 15:45, 12 sty 2017

2017-01-12T15:45:14Z

← poprzednia wersja		Wersja z 16:45, 12 sty 2017
Linia 4:		Linia 4:

	==Spotkanie Szamsuddina z Rumim==		==Spotkanie Szamsuddina z Rumim==
	[[~~Szmas_z_Tabrizu_i_Mewlana_Rumi~~.jpeg]]		[[Szams_z_Tabrizu_i_Mewlana_Rumi.jpeg]]
	Pewnego dnia, gdy Rumi jechał konno uliczkami Konii (Konya w Turcji), podszedł do niego starszy mężczyzna, chwycił konia za lejce i zadał pytanie. Nastąpiła krótka wymiana zdań, po czym nieznajomy, pod wpływem tego, co usłyszał, osunął się na ziemię nieprzytomny. Miał na imię Szamsoddin (Szams, Szamsuddin) i pochodził z Tabrizu. Był derwiszem i wędrował po Bliskim Wschodzie w poszukiwaniu mistrza lub ucznia. Zazwyczaj drogę do Boga wskazuje mistykowi jego przewodnik duchowy. Szamsowi trudno było jednak znaleźć takiego przewodnika, ponieważ osiągnął już najwyższy etap na drodze do Boga - etap, na którym miłujący (miłośnik, wielbiciel) Boga staje się Umiłowanym Boga (Iszq Allah Mahebud Alllah). Było to 15 grudnia 1244 roku (perskie źródła podają, że w 1240 roku), gdy Rumi dobiegał lat czterdziestu, jak spotkał owego wędrownego niezależnego mistyka Szamsoddina (Szamsa) Tabrizi, który liczył wówczas prawie sześćdziesiąt lat i stał się jego duchowym mistrzem oraz przyjacielem, przyjacielem Boga, Wali Allah.		Pewnego dnia, gdy Rumi jechał konno uliczkami Konii (Konya w Turcji), podszedł do niego starszy mężczyzna, chwycił konia za lejce i zadał pytanie. Nastąpiła krótka wymiana zdań, po czym nieznajomy, pod wpływem tego, co usłyszał, osunął się na ziemię nieprzytomny. Miał na imię Szamsoddin (Szams, Szamsuddin) i pochodził z Tabrizu. Był derwiszem i wędrował po Bliskim Wschodzie w poszukiwaniu mistrza lub ucznia. Zazwyczaj drogę do Boga wskazuje mistykowi jego przewodnik duchowy. Szamsowi trudno było jednak znaleźć takiego przewodnika, ponieważ osiągnął już najwyższy etap na drodze do Boga - etap, na którym miłujący (miłośnik, wielbiciel) Boga staje się Umiłowanym Boga (Iszq Allah Mahebud Alllah). Było to 15 grudnia 1244 roku (perskie źródła podają, że w 1240 roku), gdy Rumi dobiegał lat czterdziestu, jak spotkał owego wędrownego niezależnego mistyka Szamsoddina (Szamsa) Tabrizi, który liczył wówczas prawie sześćdziesiąt lat i stał się jego duchowym mistrzem oraz przyjacielem, przyjacielem Boga, Wali Allah.

Kundalin o 15:42, 12 sty 2017

2017-01-12T15:42:13Z

← poprzednia wersja		Wersja z 16:42, 12 sty 2017
Linia 4:		Linia 4:

	==Spotkanie Szamsuddina z Rumim==		==Spotkanie Szamsuddina z Rumim==
	[[Szmas_z_Tabrizu_i_Mewlana_Rumi.jpeg~~\|200px\|thumb\|right\|Szams z Tabrizu i Mewlana Rumi~~]]		[[Szmas_z_Tabrizu_i_Mewlana_Rumi.jpeg]]
	Pewnego dnia, gdy Rumi jechał konno uliczkami Konii (Konya w Turcji), podszedł do niego starszy mężczyzna, chwycił konia za lejce i zadał pytanie. Nastąpiła krótka wymiana zdań, po czym nieznajomy, pod wpływem tego, co usłyszał, osunął się na ziemię nieprzytomny. Miał na imię Szamsoddin (Szams, Szamsuddin) i pochodził z Tabrizu. Był derwiszem i wędrował po Bliskim Wschodzie w poszukiwaniu mistrza lub ucznia. Zazwyczaj drogę do Boga wskazuje mistykowi jego przewodnik duchowy. Szamsowi trudno było jednak znaleźć takiego przewodnika, ponieważ osiągnął już najwyższy etap na drodze do Boga - etap, na którym miłujący (miłośnik, wielbiciel) Boga staje się Umiłowanym Boga (Iszq Allah Mahebud Alllah). Było to 15 grudnia 1244 roku (perskie źródła podają, że w 1240 roku), gdy Rumi dobiegał lat czterdziestu, jak spotkał owego wędrownego niezależnego mistyka Szamsoddina (Szamsa) Tabrizi, który liczył wówczas prawie sześćdziesiąt lat i stał się jego duchowym mistrzem oraz przyjacielem, przyjacielem Boga, Wali Allah.		Pewnego dnia, gdy Rumi jechał konno uliczkami Konii (Konya w Turcji), podszedł do niego starszy mężczyzna, chwycił konia za lejce i zadał pytanie. Nastąpiła krótka wymiana zdań, po czym nieznajomy, pod wpływem tego, co usłyszał, osunął się na ziemię nieprzytomny. Miał na imię Szamsoddin (Szams, Szamsuddin) i pochodził z Tabrizu. Był derwiszem i wędrował po Bliskim Wschodzie w poszukiwaniu mistrza lub ucznia. Zazwyczaj drogę do Boga wskazuje mistykowi jego przewodnik duchowy. Szamsowi trudno było jednak znaleźć takiego przewodnika, ponieważ osiągnął już najwyższy etap na drodze do Boga - etap, na którym miłujący (miłośnik, wielbiciel) Boga staje się Umiłowanym Boga (Iszq Allah Mahebud Alllah). Było to 15 grudnia 1244 roku (perskie źródła podają, że w 1240 roku), gdy Rumi dobiegał lat czterdziestu, jak spotkał owego wędrownego niezależnego mistyka Szamsoddina (Szamsa) Tabrizi, który liczył wówczas prawie sześćdziesiąt lat i stał się jego duchowym mistrzem oraz przyjacielem, przyjacielem Boga, Wali Allah.

Kundalin o 15:41, 12 sty 2017

2017-01-12T15:41:20Z

← poprzednia wersja		Wersja z 16:41, 12 sty 2017
Linia 4:		Linia 4:

	==Spotkanie Szamsuddina z Rumim==		==Spotkanie Szamsuddina z Rumim==
			[[Szmas_z_Tabrizu_i_Mewlana_Rumi.jpeg\|200px\|thumb\|right\|Szams z Tabrizu i Mewlana Rumi]]
	Pewnego dnia, gdy Rumi jechał konno uliczkami Konii (Konya w Turcji), podszedł do niego starszy mężczyzna, chwycił konia za lejce i zadał pytanie. Nastąpiła krótka wymiana zdań, po czym nieznajomy, pod wpływem tego, co usłyszał, osunął się na ziemię nieprzytomny. Miał na imię Szamsoddin (Szams, Szamsuddin) i pochodził z Tabrizu. Był derwiszem i wędrował po Bliskim Wschodzie w poszukiwaniu mistrza lub ucznia. Zazwyczaj drogę do Boga wskazuje mistykowi jego przewodnik duchowy. Szamsowi trudno było jednak znaleźć takiego przewodnika, ponieważ osiągnął już najwyższy etap na drodze do Boga - etap, na którym miłujący (miłośnik, wielbiciel) Boga staje się Umiłowanym Boga (Iszq Allah Mahebud Alllah). Było to 15 grudnia 1244 roku (perskie źródła podają, że w 1240 roku), gdy Rumi dobiegał lat czterdziestu, jak spotkał owego wędrownego niezależnego mistyka Szamsoddina (Szamsa) Tabrizi, który liczył wówczas prawie sześćdziesiąt lat i stał się jego duchowym mistrzem oraz przyjacielem, przyjacielem Boga, Wali Allah.		Pewnego dnia, gdy Rumi jechał konno uliczkami Konii (Konya w Turcji), podszedł do niego starszy mężczyzna, chwycił konia za lejce i zadał pytanie. Nastąpiła krótka wymiana zdań, po czym nieznajomy, pod wpływem tego, co usłyszał, osunął się na ziemię nieprzytomny. Miał na imię Szamsoddin (Szams, Szamsuddin) i pochodził z Tabrizu. Był derwiszem i wędrował po Bliskim Wschodzie w poszukiwaniu mistrza lub ucznia. Zazwyczaj drogę do Boga wskazuje mistykowi jego przewodnik duchowy. Szamsowi trudno było jednak znaleźć takiego przewodnika, ponieważ osiągnął już najwyższy etap na drodze do Boga - etap, na którym miłujący (miłośnik, wielbiciel) Boga staje się Umiłowanym Boga (Iszq Allah Mahebud Alllah). Było to 15 grudnia 1244 roku (perskie źródła podają, że w 1240 roku), gdy Rumi dobiegał lat czterdziestu, jak spotkał owego wędrownego niezależnego mistyka Szamsoddina (Szamsa) Tabrizi, który liczył wówczas prawie sześćdziesiąt lat i stał się jego duchowym mistrzem oraz przyjacielem, przyjacielem Boga, Wali Allah.

Kundalin o 15:35, 12 sty 2017

2017-01-12T15:35:57Z

← poprzednia wersja		Wersja z 16:35, 12 sty 2017
Linia 2:		Linia 2:

	Szamsuddin Tabrizi wedle perskich kronik sufickich urodził się w roku 582/1180 w [[Tabriz]]ie, a za młodu uczył się prawa z al-Tanbih fil fiqh al-Shafi'i, dzieła napisanego przez Hazrat Abu Ishaq al-Shirazi (d. 1083) ze szkoły prawniczej Szafi. Świetnie znał współczesne nauki takie jak arabska astronomia i astrologia, alchemia, logika, filozofia i teologia. W młodości był uczniem [[Hazrat]] Sheikh Abu Bakr Sallebaf z tabrizu, znanym także jako Pir-e Sallebaf. Sallebaf znaczy Wyplatacz Koszy Wiklinowych. [[Pir]] miał własną szkołę i lożę, miejsce praktyki oraz odosobnień w Charandab, w regionie Tabrizu, na zachód od świątyni Imama Hafade (d. 1175), a Szmasoddin często uczestniczył w grupowych śpiewach i tańcach derwiszów znanych jako sama. Hazrat Sallebaf, w odróżnieniu od innych zakonów sufickich w tamtych czasach, nie nakładał w czasie inicjacji do zakonu sufich na uczniów płaszcza honoru zwanego Khirqa (Chirqa). Kładł nacisk na to, aby w mistycznych snach, uczniów odwiedził sam Prorok Muhammad lub Khidr, obdarowując ich nałożeniem płaszcza prawdziwej mistycznej wiary, sohbat, co w tamtejszym zakonie sufickim oznaczało dołączenie do mistycznej rodziny Świętego Proroka. Jednym z zadań jakie Pir-e-Sallebaf dawał swoim zaawansowanym uczniom, to wędrowanie po świecie i znajdowanie świętych ludzi (abdal wa aqtab), aby doprowadzić ich do Boga całkowicie.		Szamsuddin Tabrizi wedle perskich kronik sufickich urodził się w roku 582/1180 w [[Tabriz]]ie, a za młodu uczył się prawa z al-Tanbih fil fiqh al-Shafi'i, dzieła napisanego przez Hazrat Abu Ishaq al-Shirazi (d. 1083) ze szkoły prawniczej Szafi. Świetnie znał współczesne nauki takie jak arabska astronomia i astrologia, alchemia, logika, filozofia i teologia. W młodości był uczniem [[Hazrat]] Sheikh Abu Bakr Sallebaf z tabrizu, znanym także jako Pir-e Sallebaf. Sallebaf znaczy Wyplatacz Koszy Wiklinowych. [[Pir]] miał własną szkołę i lożę, miejsce praktyki oraz odosobnień w Charandab, w regionie Tabrizu, na zachód od świątyni Imama Hafade (d. 1175), a Szmasoddin często uczestniczył w grupowych śpiewach i tańcach derwiszów znanych jako sama. Hazrat Sallebaf, w odróżnieniu od innych zakonów sufickich w tamtych czasach, nie nakładał w czasie inicjacji do zakonu sufich na uczniów płaszcza honoru zwanego Khirqa (Chirqa). Kładł nacisk na to, aby w mistycznych snach, uczniów odwiedził sam Prorok Muhammad lub Khidr, obdarowując ich nałożeniem płaszcza prawdziwej mistycznej wiary, sohbat, co w tamtejszym zakonie sufickim oznaczało dołączenie do mistycznej rodziny Świętego Proroka. Jednym z zadań jakie Pir-e-Sallebaf dawał swoim zaawansowanym uczniom, to wędrowanie po świecie i znajdowanie świętych ludzi (abdal wa aqtab), aby doprowadzić ich do Boga całkowicie.

			==Spotkanie Szamsuddina z Rumim==

			Pewnego dnia, gdy Rumi jechał konno uliczkami Konii (Konya w Turcji), podszedł do niego starszy mężczyzna, chwycił konia za lejce i zadał pytanie. Nastąpiła krótka wymiana zdań, po czym nieznajomy, pod wpływem tego, co usłyszał, osunął się na ziemię nieprzytomny. Miał na imię Szamsoddin (Szams, Szamsuddin) i pochodził z Tabrizu. Był derwiszem i wędrował po Bliskim Wschodzie w poszukiwaniu mistrza lub ucznia. Zazwyczaj drogę do Boga wskazuje mistykowi jego przewodnik duchowy. Szamsowi trudno było jednak znaleźć takiego przewodnika, ponieważ osiągnął już najwyższy etap na drodze do Boga - etap, na którym miłujący (miłośnik, wielbiciel) Boga staje się Umiłowanym Boga (Iszq Allah Mahebud Alllah). Było to 15 grudnia 1244 roku (perskie źródła podają, że w 1240 roku), gdy Rumi dobiegał lat czterdziestu, jak spotkał owego wędrownego niezależnego mistyka Szamsoddina (Szamsa) Tabrizi, który liczył wówczas prawie sześćdziesiąt lat i stał się jego duchowym mistrzem oraz przyjacielem, przyjacielem Boga, Wali Allah.

			Kiedy Hazrat Szams odzyskał przytomność, został u Rumiego i od tej chwili stali się nierozłączni. Połączyło ich głębokie uczucie, a relacja między nimi była wyjątkowa: Szams znalazł w Rumim wreszcie swego mistrza, a Rumi zobaczył w Szamsie kogoś, w kim Bóg objawił swe piękno, miłość i chwałę, kogoś, w kim objawiło się Boskie Słońce (szams po arabsku to "słońce"). Rumi każdą chwilę spędzał z Szamsem, zaniedbując swoje obowiązki. Uczniowie byli zazdrośni, a ludzie nie mogli zrozumieć, co szanowany uczony widzi w bezdomnym, nieznającym dobrych manier derwiszu. Plotki zataczały coraz szersze kręgi i w końcu Szams opuścił Konię.

			Mewlana Rumi był załamany. Szukał Hazrat Szamsuddina wszędzie, aż w końcu dowiedział się, że ten jest w Syrii. Wysłał po niego swego syna i Szams wrócił. Zawiść uczniów jednak nie minęła i po jakimś czasie stary derwisz zniknął. Rumi wyruszył do Syrii w nadziei, że i tym razem go tam znajdzie. Tak się nie stało, lecz do Konii powrócił spokojny, ponieważ odnalazł Szamsa w swoim sercu. Zazwyczaj sądzi się, że zamordowali go zawistni uczniowie mistrza Mewlana Rumi, którym przewodził jego starszy syn. Są jednak tacy, którzy mówią, że stary derwisz ruszył na wschód i umarł na zachodzie Iranu, a inni wierzą, że zawędrował aż do Pendżabu, a w każdym razie są tam ślady pobytu Szamsa z Tabrizu, a nawet jego grób. W wyniku spotkania z Szamsuddinem, Moulana Rumi z teologa stał się poetą i mistykiem, prawdziwym Sufim.

	==Hazrat Szamsuddin Tabrizi - Mistrz Mewlana Rumi==		==Hazrat Szamsuddin Tabrizi - Mistrz Mewlana Rumi==
Linia 16:		Linia 24:

	Maulana Rumi jest autorem ponad trzech i pół tysięcy ód, około dwóch tysięcy czterowierszy, Maktubat (Listów), Madżalis Saba’a (Siedmiu Kazań), Dīwān-i Shams-i Tabrīzī (Zbioru wierszy na cześć mistrza sufickeigo Szamsa z Tabrizu lub Zbioru Szamsa Tabriziego) oraz Masnawi (Poematu Duchowego).		Maulana Rumi jest autorem ponad trzech i pół tysięcy ód, około dwóch tysięcy czterowierszy, Maktubat (Listów), Madżalis Saba’a (Siedmiu Kazań), Dīwān-i Shams-i Tabrīzī (Zbioru wierszy na cześć mistrza sufickeigo Szamsa z Tabrizu lub Zbioru Szamsa Tabriziego) oraz Masnawi (Poematu Duchowego).

	Pewnego dnia, gdy Rumi jechał konno uliczkami Konii (Konya w Turcji), podszedł do niego starszy mężczyzna, chwycił konia za lejce i zadał pytanie. Nastąpiła krótka wymiana zdań, po czym nieznajomy, pod wpływem tego, co usłyszał, osunął się na ziemię nieprzytomny. Miał na imię Szamsoddin (Szams, Szamsuddin) i pochodził z Tabrizu. Był derwiszem i wędrował po Bliskim Wschodzie w poszukiwaniu mistrza lub ucznia. Zazwyczaj drogę do Boga wskazuje mistykowi jego przewodnik duchowy. Szamsowi trudno było jednak znaleźć takiego przewodnika, ponieważ osiągnął już najwyższy etap na drodze do Boga - etap, na którym miłujący (miłośnik, wielbiciel) Boga staje się Umiłowanym Boga (Iszq Allah Mahebud Alllah). Było to 15 grudnia 1244 roku (perskie źródła podają, że w 1240 roku), gdy Rumi dobiegał lat czterdziestu, jak spotkał owego wędrownego niezależnego mistyka Szamsoddina (Szamsa) Tabrizi, który liczył wówczas prawie sześćdziesiąt lat i stał się jego duchowym mistrzem oraz przyjacielem, przyjacielem Boga, Wali Allah.

	Kiedy Hazrat Szams odzyskał przytomność, został u Rumiego i od tej chwili stali się nierozłączni. Połączyło ich głębokie uczucie, a relacja między nimi była wyjątkowa: Szams znalazł w Rumim wreszcie swego mistrza, a Rumi zobaczył w Szamsie kogoś, w kim Bóg objawił swe piękno, miłość i chwałę, kogoś, w kim objawiło się Boskie Słońce (szams po arabsku to "słońce"). Rumi każdą chwilę spędzał z Szamsem, zaniedbując swoje obowiązki. Uczniowie byli zazdrośni, a ludzie nie mogli zrozumieć, co szanowany uczony widzi w bezdomnym, nieznającym dobrych manier derwiszu. Plotki zataczały coraz szersze kręgi i w końcu Szams opuścił Konię.

	Mewlana Rumi był załamany. Szukał Hazrat Szamsuddina wszędzie, aż w końcu dowiedział się, że ten jest w Syrii. Wysłał po niego swego syna i Szams wrócił. Zawiść uczniów jednak nie minęła i po jakimś czasie stary derwisz zniknął. Rumi wyruszył do Syrii w nadziei, że i tym razem go tam znajdzie. Tak się nie stało, lecz do Konii powrócił spokojny, ponieważ odnalazł Szamsa w swoim sercu. Zazwyczaj sądzi się, że zamordowali go zawistni uczniowie mistrza Mewlana Rumi, którym przewodził jego starszy syn. Są jednak tacy, którzy mówią, że stary derwisz ruszył na wschód i umarł na zachodzie Iranu, a inni wierzą, że zawędrował aż do Pendżabu, a w każdym razie są tam ślady pobytu Szamsa z Tabrizu, a nawet jego grób. W wyniku spotkania z Szamsuddinem, Moulana Rumi z teologa stał się poetą i mistykiem, prawdziwym Sufim.

	Mewlana Rumi powiedział, mając na myśli przemianę, jaką spowodował w nim stary wielki derwisz: Cham budam, pochte szodam, suchtam, czyli: "Byłem niedojrzały, stałem się dojrzały, spłonąłem." Szams uważał zaś rozstanie z uwielbianą osobą mistrza duchowego za najlepszy sposób, aby osiągnąć duchową dojrzałość, oczywiście, gdy następuje to w odpowiednim czasie. Kiedy pierwszy raz opuścił Konię, rzekł, że odszedł, aby Rumi dojrzał. Odniosło to skutek, ponieważ po tym, jak został sprowadzony, rzekł, że teraz jeden dzień spędzony z Rumim ma taką wartość, co wcześniej cały rok. Pierwsze rozstanie z mistrzem Szamsuddinem spowodowało więc, że Rumi ze stanu cham przeszedł w stan pochte. Być może Szamsuddin odszedł po raz drugi, aby Rumi ze stanu pochte przeszedł w suchte, czyli aby osiągnął kolejny etap na mistycznej drodze do Ukochanego - etap, na którym ginie indywidualne ja wielbiciela (aszika).		Mewlana Rumi powiedział, mając na myśli przemianę, jaką spowodował w nim stary wielki derwisz: Cham budam, pochte szodam, suchtam, czyli: "Byłem niedojrzały, stałem się dojrzały, spłonąłem." Szams uważał zaś rozstanie z uwielbianą osobą mistrza duchowego za najlepszy sposób, aby osiągnąć duchową dojrzałość, oczywiście, gdy następuje to w odpowiednim czasie. Kiedy pierwszy raz opuścił Konię, rzekł, że odszedł, aby Rumi dojrzał. Odniosło to skutek, ponieważ po tym, jak został sprowadzony, rzekł, że teraz jeden dzień spędzony z Rumim ma taką wartość, co wcześniej cały rok. Pierwsze rozstanie z mistrzem Szamsuddinem spowodowało więc, że Rumi ze stanu cham przeszedł w stan pochte. Być może Szamsuddin odszedł po raz drugi, aby Rumi ze stanu pochte przeszedł w suchte, czyli aby osiągnął kolejny etap na mistycznej drodze do Ukochanego - etap, na którym ginie indywidualne ja wielbiciela (aszika).
Linia 29:		Linia 31:
	Zbiór wierszy Mewlana Rumi to Diwan-e Szams-e Tabrizi, czyli "Dywan Szamsa z Tabrizu". Mewlana Rumi, inaczej niż wszyscy inni perscy poeci, w swoich wierszach nie wymienia swego imienia. Zamiast siebie wspomina Szamsa, czyniąc go prawdziwym autorem, zupełnie tak, jakby dusza mistrza zamieszkała w Rumim, a sam Rumi jest tylko piórem w jego dłoni. Zbiór ten liczy ponad trzy tysiące dwieście gazali, prawie dwa tysiące rubajatów i kilkadziesiąt innych form poetyckich. Są to wiersze mistyczno-miłosne, rozgrywające się na dwóch płaszczyznach: ziemskiej i niebiańskiej, ludzkiej i boskiej. Te dwie płaszczyzny ściśle splatają się ze sobą, ponieważ perscy mistycy suficcy z zasady opowiadali o swojej miłości do Boga za pomocą obrazów wziętych ze świata ludzi. Zwyczajną dobrą miłość do ludzi traktowali, jako przygotowanie do uwielbienia i miłości do Boga.		Zbiór wierszy Mewlana Rumi to Diwan-e Szams-e Tabrizi, czyli "Dywan Szamsa z Tabrizu". Mewlana Rumi, inaczej niż wszyscy inni perscy poeci, w swoich wierszach nie wymienia swego imienia. Zamiast siebie wspomina Szamsa, czyniąc go prawdziwym autorem, zupełnie tak, jakby dusza mistrza zamieszkała w Rumim, a sam Rumi jest tylko piórem w jego dłoni. Zbiór ten liczy ponad trzy tysiące dwieście gazali, prawie dwa tysiące rubajatów i kilkadziesiąt innych form poetyckich. Są to wiersze mistyczno-miłosne, rozgrywające się na dwóch płaszczyznach: ziemskiej i niebiańskiej, ludzkiej i boskiej. Te dwie płaszczyzny ściśle splatają się ze sobą, ponieważ perscy mistycy suficcy z zasady opowiadali o swojej miłości do Boga za pomocą obrazów wziętych ze świata ludzi. Zwyczajną dobrą miłość do ludzi traktowali, jako przygotowanie do uwielbienia i miłości do Boga.

	Szamsuddin z Tabrizu to Słońce Prawdy (Szams al-Haqq), mistrz Prawdy, w nauczaniu Mewlana Rumi. Po opuszczeniu Tabrizu, Hazrat Szamsuddin podróżował dalej odwiedzając m.in. Baghdad, Damascus, Aleppo, Kayseri, Aksaray, Sivas, Erzurum and Erzincan, gdzie są świadectwa i wspomnienia jego szlachetnej duchowej działalności. Nikt bowiem nie może prawdziwie zostać Sufim, kto wielu innych ludzi nie przyprowadzi do Boga.W swoim podróżach przybył do miejscowości Konya (Konia) w Turcji, gdzie wyczuwał jakąś ~~zawaansowaną~~ duszę, której trzeba pomóc w duchowej podróży do Boga. Hazrat Szamsuddin przybył do Konya w dniu 29 listopada 1244 roku. Faktycznie, spotkał już wcześniej Mewlana Rumie na jednym ze swoich publicznych wykładów w Damaszku, szesnaście lat wcześniej, ale Rumi nie był dość dojrzały, aby wprowadzić go na głębsze poziomy duchowej ścieżki.		Szamsuddin z Tabrizu to Słońce Prawdy (Szams al-Haqq), mistrz Prawdy, w nauczaniu Mewlana Rumi. Po opuszczeniu Tabrizu, Hazrat Szamsuddin podróżował dalej odwiedzając m.in. Baghdad, Damascus, Aleppo, Kayseri, Aksaray, Sivas, Erzurum and Erzincan, gdzie są świadectwa i wspomnienia jego szlachetnej duchowej działalności. Nikt bowiem nie może prawdziwie zostać Sufim, kto wielu innych ludzi nie przyprowadzi do Boga.W swoim podróżach przybył do miejscowości Konya (Konia) w Turcji, gdzie wyczuwał jakąś zaawansowaną duszę, której trzeba pomóc w duchowej podróży do Boga. Hazrat Szamsuddin przybył do Konya w dniu 29 listopada 1244 roku (wedle perskiej tradycji w 1240). Faktycznie, spotkał już wcześniej Mewlana Rumie na jednym ze swoich publicznych wykładów w Damaszku, szesnaście lat wcześniej, ale Rumi nie był dość dojrzały, aby wprowadzić go na głębsze poziomy duchowej ścieżki.

	Kiedy nastąpiła krótka wymiana zdań - Hazrat Szams z Tabrizu miał spytać Mewlana Rumi, czy [[Bajazyd]] [mistyk z IX wieku] był większym człowiekiem, czy Prorok Mohammad? Ten odparł, że Prorok jest największym spośród wszystkich ludzi. Szams zapytał, dlaczego więc prorok rzekł: 'Nie znamy Cię tak, jak powinieneś być znany', podczas gdy Bajazyd powiedział: 'Niech będzie mi chwała! Jakże jestem wspaniały!'? Rumi odparł, że pragnienie [[Bajazyd]]a zostało zaspokojone łykiem wody, podczas gdy pragnienie Mohammada było niezmierzone.		Kiedy nastąpiła krótka wymiana zdań - Hazrat Szams z Tabrizu miał spytać Mewlana Rumi, czy [[Bajazyd]] [mistyk z IX wieku] był większym człowiekiem, czy Prorok Mohammad? Ten odparł, że Prorok jest największym spośród wszystkich ludzi. Szams zapytał, dlaczego więc prorok rzekł: 'Nie znamy Cię tak, jak powinieneś być znany', podczas gdy Bajazyd powiedział: 'Niech będzie mi chwała! Jakże jestem wspaniały!'? Rumi odparł, że pragnienie [[Bajazyd]]a zostało zaspokojone łykiem wody, podczas gdy pragnienie Mohammada było niezmierzone.

Kundalin o 15:24, 12 sty 2017

2017-01-12T15:24:29Z

← poprzednia wersja		Wersja z 16:24, 12 sty 2017
Linia 55:		Linia 55:
	==Powiedzenia Szamsa z Tabrizu==		==Powiedzenia Szamsa z Tabrizu==

	"Bajat (inicjacja, błogosławieństwo) jest dostępem do wszystkiego." (Maqalat 231)		"[[Bajat]] (inicjacja, błogosławieństwo) jest dostępem do wszystkiego." (Maqalat 231)

	"Bajat (misteryjna inicjacja) jest dla tych, którzy niezadowoleni są z religii, katechetów i teologów."		"Bajat (misteryjna inicjacja) jest dla tych, którzy niezadowoleni są z religii, katechetów i teologów."