Wanda Dynowska - Historia wersji

Caroli o 10:00, 2 maj 2019

2019-05-02T10:00:13Z

← poprzednia wersja		Wersja z 11:00, 2 maj 2019
Linia 28:		Linia 28:
	*R. Tagore’a „Sadhana”,		*R. Tagore’a „Sadhana”,
	*C. Dżinaradżadasy i W. Dynowskiej „O przyrodzie i sztuce”,		*C. Dżinaradżadasy i W. Dynowskiej „O przyrodzie i sztuce”,
	*W. Dynowskiej „Wiersze indyjskie” i „[[Czy tylko raz żyjemy na ~~ziemi~~]]”, „Indie w walce o wolność” i „[[Prawo Ofiary i Nauka Serca]]”, a u schyłku życia również dwa zbiory poezji tybetańskiej oraz opis pielgrzymki w głąb Himalajów i „Buddyzm mahajana”. Dużo materiału osobistego zawarła Umadevi w „Z rozmów ze sobą”, a błysnęła erudycją i subtelnością w uwagach „Hinduska bhakti” w 1. tomie Antologii indyjskiej jak również tamże w rozprawce „Nieco o literaturze sanskryckiej”. Wydała też drugą „Podstawy hinduskiej kultury”. Później równolegle do Antologii Indyjskiej wychodziła w latach 1946-47 Indian-Polish Library, prezentująca czytelnikowi indyjskiemu celniejsze dzieła polskie w przekładzie na angielski.		*W. Dynowskiej „Wiersze indyjskie” i „[[Czy tylko raz żyjemy na Ziemi]]”, „Indie w walce o wolność” i „[[Prawo Ofiary i Nauka Serca]]”, a u schyłku życia również dwa zbiory poezji tybetańskiej oraz opis pielgrzymki w głąb Himalajów i „Buddyzm mahajana”. Dużo materiału osobistego zawarła Umadevi w „Z rozmów ze sobą”, a błysnęła erudycją i subtelnością w uwagach „Hinduska bhakti” w 1. tomie Antologii indyjskiej jak również tamże w rozprawce „Nieco o literaturze sanskryckiej”. Wydała też drugą „Podstawy hinduskiej kultury”. Później równolegle do Antologii Indyjskiej wychodziła w latach 1946-47 Indian-Polish Library, prezentująca czytelnikowi indyjskiemu celniejsze dzieła polskie w przekładzie na angielski.

	Mistrzyni Śri Umadevi Wanda Dynowska zainicjowała całym cyklem nauk tzw. biblioteki-polsko indyjskiej działalność Wielkiego Białego Bractwa Himawantu w Polsce, a było to, już dawno temu, bo w okresie międzywojennym XX w e.ch.! Śri Wanda Dynowska położyła przeogromne zasługi pod rozprzestrzenienie w Polsce duchowej myśli Orientu rodem z Hindukuszu. I to wszystko pomimo pewnych oporów materii i drobnych represji przez które nie mogła żyć i działać w Polsce, swej Ojczyźnie!		Mistrzyni Śri Umadevi Wanda Dynowska zainicjowała całym cyklem nauk tzw. biblioteki-polsko indyjskiej działalność Wielkiego Białego Bractwa Himawantu w Polsce, a było to, już dawno temu, bo w okresie międzywojennym XX w e.ch.! Śri Wanda Dynowska położyła przeogromne zasługi pod rozprzestrzenienie w Polsce duchowej myśli Orientu rodem z Hindukuszu. I to wszystko pomimo pewnych oporów materii i drobnych represji przez które nie mogła żyć i działać w Polsce, swej Ojczyźnie!

Caroli o 09:58, 2 maj 2019

2019-05-02T09:58:46Z

← poprzednia wersja		Wersja z 10:58, 2 maj 2019
Linia 28:		Linia 28:
	*R. Tagore’a „Sadhana”,		*R. Tagore’a „Sadhana”,
	*C. Dżinaradżadasy i W. Dynowskiej „O przyrodzie i sztuce”,		*C. Dżinaradżadasy i W. Dynowskiej „O przyrodzie i sztuce”,
	*W. Dynowskiej „Wiersze indyjskie” i ~~„Czy~~ tylko raz żyjemy na ~~ziemi”~~, „Indie w walce o wolność” i „[[Prawo Ofiary i Nauka Serca]]”, a u schyłku życia również dwa zbiory poezji tybetańskiej oraz opis pielgrzymki w głąb Himalajów i „Buddyzm mahajana”. Dużo materiału osobistego zawarła Umadevi w „Z rozmów ze sobą”, a błysnęła erudycją i subtelnością w uwagach „Hinduska bhakti” w 1. tomie Antologii indyjskiej jak również tamże w rozprawce „Nieco o literaturze sanskryckiej”. Wydała też drugą „Podstawy hinduskiej kultury”. Później równolegle do Antologii Indyjskiej wychodziła w latach 1946-47 Indian-Polish Library, prezentująca czytelnikowi indyjskiemu celniejsze dzieła polskie w przekładzie na angielski.		*W. Dynowskiej „Wiersze indyjskie” i „[[Czy tylko raz żyjemy na ziemi]]”, „Indie w walce o wolność” i „[[Prawo Ofiary i Nauka Serca]]”, a u schyłku życia również dwa zbiory poezji tybetańskiej oraz opis pielgrzymki w głąb Himalajów i „Buddyzm mahajana”. Dużo materiału osobistego zawarła Umadevi w „Z rozmów ze sobą”, a błysnęła erudycją i subtelnością w uwagach „Hinduska bhakti” w 1. tomie Antologii indyjskiej jak również tamże w rozprawce „Nieco o literaturze sanskryckiej”. Wydała też drugą „Podstawy hinduskiej kultury”. Później równolegle do Antologii Indyjskiej wychodziła w latach 1946-47 Indian-Polish Library, prezentująca czytelnikowi indyjskiemu celniejsze dzieła polskie w przekładzie na angielski.

	Mistrzyni Śri Umadevi Wanda Dynowska zainicjowała całym cyklem nauk tzw. biblioteki-polsko indyjskiej działalność Wielkiego Białego Bractwa Himawantu w Polsce, a było to, już dawno temu, bo w okresie międzywojennym XX w e.ch.! Śri Wanda Dynowska położyła przeogromne zasługi pod rozprzestrzenienie w Polsce duchowej myśli Orientu rodem z Hindukuszu. I to wszystko pomimo pewnych oporów materii i drobnych represji przez które nie mogła żyć i działać w Polsce, swej Ojczyźnie!		Mistrzyni Śri Umadevi Wanda Dynowska zainicjowała całym cyklem nauk tzw. biblioteki-polsko indyjskiej działalność Wielkiego Białego Bractwa Himawantu w Polsce, a było to, już dawno temu, bo w okresie międzywojennym XX w e.ch.! Śri Wanda Dynowska położyła przeogromne zasługi pod rozprzestrzenienie w Polsce duchowej myśli Orientu rodem z Hindukuszu. I to wszystko pomimo pewnych oporów materii i drobnych represji przez które nie mogła żyć i działać w Polsce, swej Ojczyźnie!

Caroli o 19:33, 27 kwi 2019

2019-04-27T19:33:28Z

← poprzednia wersja		Wersja z 20:33, 27 kwi 2019
Linia 28:		Linia 28:
	*R. Tagore’a „Sadhana”,		*R. Tagore’a „Sadhana”,
	*C. Dżinaradżadasy i W. Dynowskiej „O przyrodzie i sztuce”,		*C. Dżinaradżadasy i W. Dynowskiej „O przyrodzie i sztuce”,
	*W. Dynowskiej „Wiersze indyjskie” i „Czy tylko raz żyjemy na ziemi”, „Indie w walce o wolność” i „[[Prawo ~~ofiary~~ i ~~nauka serca~~]]”, a u schyłku życia również dwa zbiory poezji tybetańskiej oraz opis pielgrzymki w głąb Himalajów i „Buddyzm mahajana”. Dużo materiału osobistego zawarła Umadevi w „Z rozmów ze sobą”, a błysnęła erudycją i subtelnością w uwagach „Hinduska bhakti” w 1. tomie Antologii indyjskiej jak również tamże w rozprawce „Nieco o literaturze sanskryckiej”. Wydała też drugą „Podstawy hinduskiej kultury”. Później równolegle do Antologii Indyjskiej wychodziła w latach 1946-47 Indian-Polish Library, prezentująca czytelnikowi indyjskiemu celniejsze dzieła polskie w przekładzie na angielski.		*W. Dynowskiej „Wiersze indyjskie” i „Czy tylko raz żyjemy na ziemi”, „Indie w walce o wolność” i „[[Prawo Ofiary i Nauka Serca]]”, a u schyłku życia również dwa zbiory poezji tybetańskiej oraz opis pielgrzymki w głąb Himalajów i „Buddyzm mahajana”. Dużo materiału osobistego zawarła Umadevi w „Z rozmów ze sobą”, a błysnęła erudycją i subtelnością w uwagach „Hinduska bhakti” w 1. tomie Antologii indyjskiej jak również tamże w rozprawce „Nieco o literaturze sanskryckiej”. Wydała też drugą „Podstawy hinduskiej kultury”. Później równolegle do Antologii Indyjskiej wychodziła w latach 1946-47 Indian-Polish Library, prezentująca czytelnikowi indyjskiemu celniejsze dzieła polskie w przekładzie na angielski.

	Mistrzyni Śri Umadevi Wanda Dynowska zainicjowała całym cyklem nauk tzw. biblioteki-polsko indyjskiej działalność Wielkiego Białego Bractwa Himawantu w Polsce, a było to, już dawno temu, bo w okresie międzywojennym XX w e.ch.! Śri Wanda Dynowska położyła przeogromne zasługi pod rozprzestrzenienie w Polsce duchowej myśli Orientu rodem z Hindukuszu. I to wszystko pomimo pewnych oporów materii i drobnych represji przez które nie mogła żyć i działać w Polsce, swej Ojczyźnie!		Mistrzyni Śri Umadevi Wanda Dynowska zainicjowała całym cyklem nauk tzw. biblioteki-polsko indyjskiej działalność Wielkiego Białego Bractwa Himawantu w Polsce, a było to, już dawno temu, bo w okresie międzywojennym XX w e.ch.! Śri Wanda Dynowska położyła przeogromne zasługi pod rozprzestrzenienie w Polsce duchowej myśli Orientu rodem z Hindukuszu. I to wszystko pomimo pewnych oporów materii i drobnych represji przez które nie mogła żyć i działać w Polsce, swej Ojczyźnie!

Caroli o 19:32, 27 kwi 2019

2019-04-27T19:32:38Z

← poprzednia wersja		Wersja z 20:32, 27 kwi 2019
Linia 28:		Linia 28:
	*R. Tagore’a „Sadhana”,		*R. Tagore’a „Sadhana”,
	*C. Dżinaradżadasy i W. Dynowskiej „O przyrodzie i sztuce”,		*C. Dżinaradżadasy i W. Dynowskiej „O przyrodzie i sztuce”,
	*W. Dynowskiej „Wiersze indyjskie” i „Czy tylko raz żyjemy na ziemi”, „Indie w walce o wolność” i ~~„Prawo~~ ofiary i nauka ~~serca”~~, a u schyłku życia również dwa zbiory poezji tybetańskiej oraz opis pielgrzymki w głąb Himalajów i „Buddyzm mahajana”. Dużo materiału osobistego zawarła Umadevi w „Z rozmów ze sobą”, a błysnęła erudycją i subtelnością w uwagach „Hinduska bhakti” w 1. tomie Antologii indyjskiej jak również tamże w rozprawce „Nieco o literaturze sanskryckiej”. Wydała też drugą „Podstawy hinduskiej kultury”. Później równolegle do Antologii Indyjskiej wychodziła w latach 1946-47 Indian-Polish Library, prezentująca czytelnikowi indyjskiemu celniejsze dzieła polskie w przekładzie na angielski.		*W. Dynowskiej „Wiersze indyjskie” i „Czy tylko raz żyjemy na ziemi”, „Indie w walce o wolność” i „[[Prawo ofiary i nauka serca]]”, a u schyłku życia również dwa zbiory poezji tybetańskiej oraz opis pielgrzymki w głąb Himalajów i „Buddyzm mahajana”. Dużo materiału osobistego zawarła Umadevi w „Z rozmów ze sobą”, a błysnęła erudycją i subtelnością w uwagach „Hinduska bhakti” w 1. tomie Antologii indyjskiej jak również tamże w rozprawce „Nieco o literaturze sanskryckiej”. Wydała też drugą „Podstawy hinduskiej kultury”. Później równolegle do Antologii Indyjskiej wychodziła w latach 1946-47 Indian-Polish Library, prezentująca czytelnikowi indyjskiemu celniejsze dzieła polskie w przekładzie na angielski.

	Mistrzyni Śri Umadevi Wanda Dynowska zainicjowała całym cyklem nauk tzw. biblioteki-polsko indyjskiej działalność Wielkiego Białego Bractwa Himawantu w Polsce, a było to, już dawno temu, bo w okresie międzywojennym XX w e.ch.! Śri Wanda Dynowska położyła przeogromne zasługi pod rozprzestrzenienie w Polsce duchowej myśli Orientu rodem z Hindukuszu. I to wszystko pomimo pewnych oporów materii i drobnych represji przez które nie mogła żyć i działać w Polsce, swej Ojczyźnie!		Mistrzyni Śri Umadevi Wanda Dynowska zainicjowała całym cyklem nauk tzw. biblioteki-polsko indyjskiej działalność Wielkiego Białego Bractwa Himawantu w Polsce, a było to, już dawno temu, bo w okresie międzywojennym XX w e.ch.! Śri Wanda Dynowska położyła przeogromne zasługi pod rozprzestrzenienie w Polsce duchowej myśli Orientu rodem z Hindukuszu. I to wszystko pomimo pewnych oporów materii i drobnych represji przez które nie mogła żyć i działać w Polsce, swej Ojczyźnie!

Kundalin o 01:38, 9 sty 2017

2017-01-09T01:38:16Z

← poprzednia wersja		Wersja z 02:38, 9 sty 2017
Linia 171:		Linia 171:
	[[Category:Nazwiska]]		[[Category:Nazwiska]]
	[[Category:Artykuły]]		[[Category:Artykuły]]
			[[Category:Laja Joga]]

Kundalin o 10:34, 6 sty 2017

2017-01-06T10:34:30Z

← poprzednia wersja		Wersja z 11:34, 6 sty 2017
Linia 160:		Linia 160:

	(Na podstawie opr. Kazimierza Tokarskiego)		(Na podstawie opr. Kazimierza Tokarskiego)

			== Linki zewnętrzne ==

			[http://elmoryah.blogspot.com/ Portal o nauce i życiu wielkich mistrzów duchowych]

			[http://radza-joga.blogspot.com/ Polski portal z naukami Królewskiej Radża Jogi]

			[http://ezoteryka-magia-okultyzm.blogspot.com/p/radza-joga.html Portal z naukami ezoterycznymi i wiedzą tajemną Wschodu]

	[[Category:Nazwiska]]		[[Category:Nazwiska]]
	[[Category:Artykuły]]		[[Category:Artykuły]]

Hari o 14:16, 25 lip 2009

2009-07-25T14:16:35Z

← poprzednia wersja		Wersja z 15:16, 25 lip 2009
Linia 8:		Linia 8:
	*Dewizą Towarzystwa Teozoficznego było: Nie ma religii wyższej nad Prawdę.		*Dewizą Towarzystwa Teozoficznego było: Nie ma religii wyższej nad Prawdę.

	Jako delegatka Towarzystwa Teozoficznego udała się w 1935 roku na kongres do Madrasu, gdzie się zatrzymała na dłużej przyjmując wiarę i sposób życia hinduistyczny. W 1935 Wanda Dynowska wyjechała do Indii, gdzie przez szereg lat przebywała w ashramie Mędrca z Góry Arunachala [[Ramana ~~Maharishi~~]], z którym, jak sama wspomina, wielokrotnie rozmawiała o Polsce.		Jako delegatka Towarzystwa Teozoficznego udała się w 1935 roku na kongres do Madrasu, gdzie się zatrzymała na dłużej przyjmując wiarę i sposób życia hinduistyczny. W 1935 Wanda Dynowska wyjechała do Indii, gdzie przez szereg lat przebywała w ashramie Mędrca z Góry Arunachala [[Ramana Maharyszi]], z którym, jak sama wspomina, wielokrotnie rozmawiała o Polsce.

	W 1939 roku dotarła do Rumunii, ale musiała zawrócić. Odtąd na stałe związała się z Indiami. Współwalczyła o niepodległość nowej ojczyzny. Opiekowała się w 1942 roku pięciu tysiącami emigrantów polskich ze Związku Radzieckiego i zorganizowała grupę pieśni i tańca polskiego, objeżdżając z nią Indie. Z zarobionych funduszy sfinansowała Bibliotekę Polsko-Indyjską przekładów literatury indyjskiej na jęz. na polski. W latach od 1959 do śmierci opiekowała się dziećmi emigrantów tybetańskich w ich skupiskach podhimalajskich w Daramsali i Massuri oraz w górach stanu Majsur.		W 1939 roku dotarła do Rumunii, ale musiała zawrócić. Odtąd na stałe związała się z Indiami. Współwalczyła o niepodległość nowej ojczyzny. Opiekowała się w 1942 roku pięciu tysiącami emigrantów polskich ze Związku Radzieckiego i zorganizowała grupę pieśni i tańca polskiego, objeżdżając z nią Indie. Z zarobionych funduszy sfinansowała Bibliotekę Polsko-Indyjską przekładów literatury indyjskiej na jęz. na polski. W latach od 1959 do śmierci opiekowała się dziećmi emigrantów tybetańskich w ich skupiskach podhimalajskich w Daramsali i Massuri oraz w górach stanu Majsur.

Kundalin: /* Wanda Dynowska - Zasłużona Teozofka Polska */

2009-03-23T10:59:05Z

Wanda Dynowska - Zasłużona Teozofka Polska

Kundalin o 10:49, 23 mar 2009

2009-03-23T10:49:48Z

← poprzednia wersja		Wersja z 11:49, 23 mar 2009
Linia 164:		Linia 164:

	[[Category:Nazwiska]]		[[Category:Nazwiska]]
			[[Category:Artykuły]]

Kundalin o 10:48, 23 mar 2009

2009-03-23T10:48:44Z

← poprzednia wersja		Wersja z 11:48, 23 mar 2009
Linia 1:		Linia 1:
	'''Wanda Dynowska, Śri Umadevi, Umadewi''' - urodzona 12 lipca 1888 roku w Petersburgu, wychowana na Inflantach we wsi '''Istalsna''' nad jeziorem Istal na Łotwie, zmarła 20 marca 1971 w Indii. Gimnazjum ukończyła w Wilnie, a studia romanistyczne w Krakowie, nadto studiowała przyrodoznawstwo w Lozannie i Paryżu. O wykształceniu panny Dynowskiej wiemy, że w 1908 nauczyciel guwerner przygotował ją do egzaminu z łaciny na Uniwersytecie Jagiellońskim, gdzie studiowała literaturę romańską i filozofię, pogłębiała studia w Lozannie i na paryskiej Sorbonie.		'''Wanda Dynowska, Śri Umadevi, Umadewi''' - urodzona 12 lipca 1888 roku w Petersburgu, wychowana na Inflantach we wsi '''Istalsna''' nad jeziorem Istal na Łotwie, zmarła 20 marca 1971 w Indii. Gimnazjum ukończyła w Wilnie, a studia romanistyczne w Krakowie, nadto studiowała przyrodoznawstwo w Lozannie i Paryżu. O wykształceniu panny Dynowskiej wiemy, że w 1908 nauczyciel guwerner przygotował ją do egzaminu z łaciny na Uniwersytecie Jagiellońskim, gdzie studiowała literaturę romańską i filozofię, pogłębiała studia w Lozannie i na paryskiej Sorbonie.
			[[Image:DynowskaWanda.jpg\|thumb\|Śri Umadewi Wanda Dynowska (1888-1971)]]
	Współtwórczyni Polskiego Towarzystwa Teozoficznego. W 1919 wyjechała, jako członek włoskiego Towarzystwa Teozoficznego, na kongres do Paryża i tam uzyskała od aktualnej prezes Annie Besant upoważnienie do powołania polskiej sekcji TT, której cele sformułowano tak:		Współtwórczyni Polskiego Towarzystwa Teozoficznego. W 1919 wyjechała, jako członek włoskiego Towarzystwa Teozoficznego, na kongres do Paryża i tam uzyskała od aktualnej prezes Annie Besant upoważnienie do powołania polskiej sekcji TT, której cele sformułowano tak:
	# utworzenie związku wszechludzkiego braterstwa bez różnicy ras, narodowości, płci i wyznania,		# utworzenie związku wszechludzkiego braterstwa bez różnicy ras, narodowości, płci i wyznania,

← poprzednia wersja		Wersja z 11:59, 23 mar 2009
Linia 33:		Linia 33:


	== Wanda Dynowska - Zasłużona Teozofka Polska ==		== Śri Umadewi Wanda Dynowska - Zasłużona Teozofka Polska ==

	~~O WANDZIE DYNOWSKIEJ-UMADEVI~~

	Urodziła się 30 czerwca 1888 r. w Petersburgu, jako córka adwokata Eustachego i Heleny z Sokołowskich . Całe jej dzieciństwo i lata młodzieńcze związane były z rodowym majątkiem ziemskim Istalsno, koło miasteczka Lucyn (łotewskie Łudza ).		Urodziła się 30 czerwca 1888 r. w Petersburgu, jako córka adwokata Eustachego i Heleny z Sokołowskich . Całe jej dzieciństwo i lata młodzieńcze związane były z rodowym majątkiem ziemskim Istalsno, koło miasteczka Lucyn (łotewskie Łudza ).
Linia 71:		Linia 69:
	Podobnie jak wielu polskich teozofów należała do '''Zakonu Gwiazdy na Wschodzie''', który u nas nosił nazwę '''Zakonu Jutrzenki''' (przewodniczyła mu Helena Bołoz-Antoniewiczowa). Zakon miał za zadanie przygotować ludzkość na pojawienie się na Ziemi kolejnej inkarnacji Wielkiego Nauczyciela Świata, co miało się dokonać w osobie Jiddu Krishnamurtiego. W 1927 r. Rada Zakonu ogłosiła, że inkarnacja już się dokonała i w związku z tym zmieniono nazwę na Zakon Gwiazdy (u nas od początku 1929 r. na Zakon Gwiazdy w Polsce) i przyjęto nowy program działania. W sierpniu 1927 r. przyjechała do Warszawy Sekretarz Generalny Wszechświatowego Towarzystwa Teozoficznego, Annie Besant. Odbyła szereg grupowych i indywidualnych spotkań z polskimi teozofami.		Podobnie jak wielu polskich teozofów należała do '''Zakonu Gwiazdy na Wschodzie''', który u nas nosił nazwę '''Zakonu Jutrzenki''' (przewodniczyła mu Helena Bołoz-Antoniewiczowa). Zakon miał za zadanie przygotować ludzkość na pojawienie się na Ziemi kolejnej inkarnacji Wielkiego Nauczyciela Świata, co miało się dokonać w osobie Jiddu Krishnamurtiego. W 1927 r. Rada Zakonu ogłosiła, że inkarnacja już się dokonała i w związku z tym zmieniono nazwę na Zakon Gwiazdy (u nas od początku 1929 r. na Zakon Gwiazdy w Polsce) i przyjęto nowy program działania. W sierpniu 1927 r. przyjechała do Warszawy Sekretarz Generalny Wszechświatowego Towarzystwa Teozoficznego, Annie Besant. Odbyła szereg grupowych i indywidualnych spotkań z polskimi teozofami.

	Wydarzeniem, które wstrząsnęło ruchem teozoficznym było rozwiązanie podczas Kongresu w Ommen w sierpniu 1929 r. przez Krishnamurtiego Zakonu Gwiazdy. Stwierdził on, że w życiu duchowym niepotrzebne - a wręcz szkodliwe - są organizacje. Odbiło się to natychmiast na pracy Dynowskiej i sytuacji Towarzystwa, ponieważ troje najbliższych i najbardziej zaangażowanych przyjaciół odeszło, co wywołało zrazu spore trudności. Dynowska pisała wtedy co następuje: "Od wielu ludzi słyszałam, że Kongres [w Ommen] nie był ani ukojeniem, ani szczęściem lecz przewrotem w życiu, który we wstrząsie wielkim wszystkim zachwiał. Osobista moja uwaga, że najcudowniejszym dla mnie, bo jestem fanatykiem prawdy, było odsłanianie się prawdy pod dotknięciem jego [Krishnamurtiego] słów. Widziałam na Kongresie dwa rodzaje ludzi - jedni - to ci, których - wczoraj - przestało istnieć, runęło w gruzy, którzy budowali dotąd swe życie na piaskach nieprawdy i tym jego energia ich - domki z kart - nietrwałe wniwecz obróciła. I drugich widziałam, tych w których nic się nie zmieniło, którzy zostali jakby umocnieni w tym, co było w nich najistotniejszym. U mnie tak było. Pewność mego wyboru wzmogła się stukrotnie. I jedyną dla mnie drogą, od której nie odstąpię nigdy, jest służenie Mistrzom i praca" (fragment odczytu - maszynopis). W tym czasie Dynowska podziela pogląd ~~Jinarajadasy~~, że można pogodzić uczestnictwo w życiu Towarzystwa Teozoficznego z nauką Krishnamurtiego. (Zob. C. Jinarajadasa, "Czy teozofia i nauka Krishnamurtiego nie dadzą się ze sobą pogodzić?", Myśl Teozoficzna nr 1, 1933, s. 281-283.)		Wydarzeniem, które wstrząsnęło ruchem teozoficznym było rozwiązanie podczas Kongresu w Ommen w sierpniu 1929 r. przez Krishnamurtiego '''Zakonu Gwiazdy'''. Stwierdził on, że w rzekomo życiu duchowym niepotrzebne - a wręcz szkodliwe - są organizacje. Odbiło się to natychmiast na pracy Wandy Dynowskiej i sytuacji Towarzystwa, ponieważ troje najbliższych i najbardziej zaangażowanych przyjaciół odeszło, co wywołało zrazu spore trudności. Wanda Dynowska pisała wtedy co następuje: "Od wielu ludzi słyszałam, że Kongres [w Ommen] nie był ani ukojeniem, ani szczęściem lecz przewrotem w życiu, który we wstrząsie wielkim wszystkim zachwiał. Osobista moja uwaga, że najcudowniejszym dla mnie, bo jestem fanatykiem prawdy, było odsłanianie się prawdy pod dotknięciem jego [Krishnamurtiego] słów. Widziałam na Kongresie dwa rodzaje ludzi - jedni - to ci, których - wczoraj - przestało istnieć, runęło w gruzy, którzy budowali dotąd swe życie na piaskach nieprawdy i tym jego energia ich - domki z kart - nietrwałe wniwecz obróciła. I drugich widziałam, tych w których nic się nie zmieniło, którzy zostali jakby umocnieni w tym, co było w nich najistotniejszym. U mnie tak było. Pewność mego wyboru wzmogła się stukrotnie. I jedyną dla mnie drogą, od której nie odstąpię nigdy, jest '''służenie Mistrzom''' i praca" (fragment odczytu - maszynopis). W tym czasie Dynowska podziela pogląd Jinarajadasa, że można pogodzić uczestnictwo w życiu Towarzystwa Teozoficznego z nauką Krishnamurtiego. (Zob. C. Jinarajadasa, "Czy teozofia i nauka Krishnamurtiego nie dadzą się ze sobą pogodzić?", Myśl Teozoficzna nr 1, 1933, s. 281-283.)

	Jej biografia z okresu międzywojennego tak dalece pokrywa się z dziejami wszystkich nurtów Polskiego Towarzystwa Teozoficznego, że trudno doszukać się jakiegoś wątku bardziej osobistego (może w jakiejś mierze był czymś takim klejnot - miodowy amulet z chryzolitu słonecznego, wielkości dłoni - który zawsze nosiła, a który należał wcześniej kolejno do Bławackiej i Besant. Wśród licznych prac, jakich dokonuje w latach trzydziestych, jest przekład szóstego wydania książki Paula Bruntona A Search In Secret India na język polski pt. Ścieżkami jogów, która ukazała się wydana drukiem przez jedną z największych polskich oficyn Książnicę-Atlas.		Jej biografia z okresu międzywojennego tak dalece pokrywa się z dziejami wszystkich nurtów Polskiego Towarzystwa Teozoficznego, że trudno doszukać się jakiegoś wątku bardziej osobistego (może w jakiejś mierze był czymś takim klejnot - miodowy amulet z chryzolitu słonecznego, wielkości dłoni - który zawsze nosiła, a który należał wcześniej kolejno do Bławackiej i Besant. Wśród licznych prac, jakich dokonuje w latach trzydziestych, jest przekład szóstego wydania książki Paula Bruntona A Search In Secret India na język polski pt. Ścieżkami jogów, która ukazała się wydana drukiem przez jedną z największych polskich oficyn Książnicę-Atlas.
Linia 94:		Linia 92:
	Praca nad tomami Antologii Indyjskiej była ogromna. Studia przeprowadzała głównie we wspaniałej bibliotece Towarzystwa Teozoficznego w Adyarze; egzegezę starych, klasycznych tekstów konsultowała ze znawcami problematyki i tak przy pracy nad tomem VI bardzo jej pomógł '''Swami Anirwan'''. Była w jednej osobie tłumaczem, korektorem, musiała zdobywać papier i fundusze, walczyć z nieuczciwymi kierownikami drukarń. Przeważnie sama pakowała książki, adresowała i wysyłała po kilka egzemplarzy do indywidualnych odbiorców w Polsce i innych krajach. Koszty przesyłek były nieraz więcej niż uciążliwe. Nie wszystkie paczki docierały do adresatów. Wydanie i rozesłanie kilkudziesięciu tomów Biblioteki było gigantycznym przedsięwzięciem! Nigdy nie była pewna, czy wystarczy pieniędzy na dokończenie druku, oprawę i wysyłkę jakiejś pozycji, o pieniądze musiała niekiedy niemal żebrać. Niekiedy trochę zarabiała drukując książki nie związane z jej seriami. Do książek ukochanych należał pierwszy tom Antologii, 'Sanskryt', a także 'Jezus' Gibrana. Dla czytelników Wstępu do wydania Bhagawadgity w Bibliotece Narodowej nr 224 (Ossolineum 1988), gdzie jest mowa o tym, że Dynowska tekst ten tłumaczyła najpewniej z angielskiego, interesujący może być fragment listu do Stefanii Krasowskiej z 30 października 1955 r.: "miałam list od poety, który strzelił grubego byka w rozmowie z prof. Słuszkiewiczem mówiąc, że Gita była tłumaczona nie z sanskrytu, a z angielskiego. Skąd to wytrzasnął to nie wiem".		Praca nad tomami Antologii Indyjskiej była ogromna. Studia przeprowadzała głównie we wspaniałej bibliotece Towarzystwa Teozoficznego w Adyarze; egzegezę starych, klasycznych tekstów konsultowała ze znawcami problematyki i tak przy pracy nad tomem VI bardzo jej pomógł '''Swami Anirwan'''. Była w jednej osobie tłumaczem, korektorem, musiała zdobywać papier i fundusze, walczyć z nieuczciwymi kierownikami drukarń. Przeważnie sama pakowała książki, adresowała i wysyłała po kilka egzemplarzy do indywidualnych odbiorców w Polsce i innych krajach. Koszty przesyłek były nieraz więcej niż uciążliwe. Nie wszystkie paczki docierały do adresatów. Wydanie i rozesłanie kilkudziesięciu tomów Biblioteki było gigantycznym przedsięwzięciem! Nigdy nie była pewna, czy wystarczy pieniędzy na dokończenie druku, oprawę i wysyłkę jakiejś pozycji, o pieniądze musiała niekiedy niemal żebrać. Niekiedy trochę zarabiała drukując książki nie związane z jej seriami. Do książek ukochanych należał pierwszy tom Antologii, 'Sanskryt', a także 'Jezus' Gibrana. Dla czytelników Wstępu do wydania Bhagawadgity w Bibliotece Narodowej nr 224 (Ossolineum 1988), gdzie jest mowa o tym, że Dynowska tekst ten tłumaczyła najpewniej z angielskiego, interesujący może być fragment listu do Stefanii Krasowskiej z 30 października 1955 r.: "miałam list od poety, który strzelił grubego byka w rozmowie z prof. Słuszkiewiczem mówiąc, że Gita była tłumaczona nie z sanskrytu, a z angielskiego. Skąd to wytrzasnął to nie wiem".

	Dopiero ~~ok.~~ 1969 r. większość spraw wydawniczych przekazała Frydmanowi. W jednym z listów do Krasowskiej pisała: "Ów pomost, który buduję książkami między duszą Indii i Polski (...) jest dla dalekiej przyszłości. Co wart i jakie ma znaczenie nie wiem (...) Dowiem się o tym w chwili śmierci bo się wówczas w jednym błysku widzi istotną prawdę swego życia, Dharmę swą i posłannictwo". Wielki dar Wandy Dynowskiej-Umadevi dla Polski, Biblioteka Polsko-Indyjska, ciągle czeka na fachowe opracowanie.		Dopiero około 1969 r. większość spraw wydawniczych przekazała Frydmanowi. W jednym z listów do Krasowskiej pisała: "Ów pomost, który buduję książkami między duszą Indii i Polski (...) jest dla dalekiej przyszłości. Co wart i jakie ma znaczenie nie wiem (...) Dowiem się o tym w chwili śmierci bo się wówczas w jednym błysku widzi istotną prawdę swego życia, Dharmę swą i posłannictwo". Wielki dar Wandy Dynowskiej-Umadevi dla Polski, Biblioteka Polsko-Indyjska, ciągle czeka na fachowe opracowanie.

	Jej związek duchowy i spotkania z Jiddu Krishnamurtim trwały od roku 1920. Pewna przerwa nastąpiła w latach wojny, kiedy, jak pisała ~~ok.~~ 1953 do Zofii Wilczyńskiej: "duszę miałam tak pełną polskiej tragedii, rozszarpania waszego i innych zbiorowości, że na nic innego nie było miejsca zwłaszcza, że cała nauka Krishnamurtiego jest ponadnarodowa". Wraca do tej nauki po 1948 r. W liście pisanym w Górach Nilgirii stwierdza: "Dziś nie wolno - przystanąć - dziś Krdżi trudzi się o człowieka, o - zbawienie - ludzkości, o Prawdę, a ja Jemu - oddałam - siebie na ten wielki eksperyment budzenia nowej, wyższej świadomości w Człowieku. Jedno serce jest żywą cząstką całości. Takich mu trzeba w których by się przemieniło do dna i wychyliło w nowy wymiar życia" (list do Zofii Wilczyńskiej 21 maja 1950).		Jej związek duchowy i spotkania z Jiddu Krishnamurtim trwały od roku 1920. Pewna przerwa nastąpiła w latach wojny, kiedy, jak pisała około 1953 do Zofii Wilczyńskiej: "duszę miałam tak pełną polskiej tragedii, rozszarpania waszego i innych zbiorowości, że na nic innego nie było miejsca zwłaszcza, że cała nauka Krishnamurtiego jest ponadnarodowa". Wraca do tej nauki po 1948 roku. W liście pisanym w Górach Nilgirii stwierdza: "Dziś nie wolno - przystanąć - dziś Krdżi trudzi się o człowieka, o - zbawienie - ludzkości, o Prawdę, a ja Jemu - oddałam - siebie na ten wielki eksperyment budzenia nowej, wyższej świadomości w Człowieku. Jedno serce jest żywą cząstką całości. Takich mu trzeba w których by się przemieniło do dna i wychyliło w nowy wymiar życia" (list do Zofii Wilczyńskiej 21 maja 1950).

	Na przełomie lat czterdziestych i pięćdziesiątych Wanda Dynowska zrywa wszystkie formalne związki z organizacjami zachodnimi, do których wcześniej należała, m.in. z Towarzystwem Teozoficznym - choć jeszcze przez dłuższy czas mieszkała w jego siedzibie w Adyarze. Kiedy w 1960 r. wróci do Madrasu po kilkumiesięcznym pobycie w Polsce, zobaczy niespodziewanie Krishnamurtiego w postawie medytacyjnej w adyarskim Parku Pamięci. Główna Kwatera Towarzystwa Teozoficznego była dla nich obojga do końca otwarta.		Na przełomie lat czterdziestych i pięćdziesiątych Wanda Dynowska zrywa wszystkie formalne związki z organizacjami zachodnimi, do których wcześniej należała, m.in. z Towarzystwem Teozoficznym - choć jeszcze przez dłuższy czas mieszkała w jego siedzibie w Adyarze. Kiedy w 1960 roku wróci do Madrasu po kilkumiesięcznym pobycie w Polsce, zobaczy niespodziewanie Krishnamurtiego w postawie medytacyjnej w adyarskim Parku Pamięci. Główna Kwatera Towarzystwa Teozoficznego była dla nich obojga do końca otwarta. Wanda Dynowska, pod wpływem indyjskich Swami takich jak Śri Anirwan kieruje się ku naukom i praktykom duchowym himalajskich Mistrzów Mądrości, ku Białej Loży Himawantu, ku mistrzom mieszkającym w trudno dostępnych partiach Himalajów. Wiele czerpie od swojego nauczyciela i guru, himalajskiego mistrza Sawmi Anirwan Ji.

	W licznych listach do przyjaciół stara się wyjaśnić, jak zrozumieć Krishnamurtiego: "Jeśli się nie rozumie - co jest zwykłe na Zachodzie - że umysł, myśl, jest przeszkodą w szukaniu nieuwarunkowanej Prawdy - to trudno będzie odczuć Krji. Ale każdy kto ma trochę filozoficznego wykształcenia wie, że my przy obecnych środkach poznawczych, tj. myśli i zmysłach obracamy się tylko wśród własnym umysłem tworzonych obrazów o rzeczach, a nie dotykamy rzeczy samej w sobie. Dlatego to nazywanie i określanie Celu, Prawdy, Boga - będzie znowu tylko obrazem własnej myśli, a więc uwarunkowanym i względnym. Ludzie modlą się do Boga stworzonego własną koncepcją, a gdy nagle porwie ich zachwyt wobec Przyrody - lub miłość do drugiego człowieka, nie przypuszczają, że właśnie wtedy stają twarzą w twarz z Bogiem, z Tym, co w żadne idee ani koncepcje nie da się zamknąć, a jest wciąż wszędzie wokół nas i w nas. Cała tzw. nauka Krji a raczej prowadzenie słuchacza zmierza do wyrwania go z mentalu , a wskazania mu jaką klatką jest ów mental , a jakim bezmiarem i szczęściem jest życie poza nim. (...) Niech każdy przyjmie (z nauk Krji) to co doń przemawia, choćby to było parę zdań, i z nim eksperymentuje" (z listu do Stefanii Krasowskiej 11 października 1955).		W licznych listach do przyjaciół stara się wyjaśnić, jak zrozumieć Krishnamurtiego: "Jeśli się nie rozumie - co jest zwykłe na Zachodzie - że umysł, myśl, jest przeszkodą w szukaniu nieuwarunkowanej Prawdy - to trudno będzie odczuć Krji. Ale każdy kto ma trochę filozoficznego wykształcenia wie, że my przy obecnych środkach poznawczych, tj. myśli i zmysłach obracamy się tylko wśród własnym umysłem tworzonych obrazów o rzeczach, a nie dotykamy rzeczy samej w sobie. Dlatego to nazywanie i określanie Celu, Prawdy, Boga - będzie znowu tylko obrazem własnej myśli, a więc uwarunkowanym i względnym. Ludzie modlą się do Boga stworzonego własną koncepcją, a gdy nagle porwie ich zachwyt wobec Przyrody - lub miłość do drugiego człowieka, nie przypuszczają, że właśnie wtedy stają twarzą w twarz z Bogiem, z Tym, co w żadne idee ani koncepcje nie da się zamknąć, a jest wciąż wszędzie wokół nas i w nas. Cała tzw. nauka Krji a raczej prowadzenie słuchacza zmierza do wyrwania go z mentalu , a wskazania mu jaką klatką jest ów mental , a jakim bezmiarem i szczęściem jest życie poza nim. (...) Niech każdy przyjmie (z nauk Krji) to co doń przemawia, choćby to było parę zdań, i z nim eksperymentuje" (z listu do Stefanii Krasowskiej 11 października 1955).