Śauća

Z Himalaya-Wiki
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Śauća zauca (KH) - w dewanagari: शौच trl. śauca, dosł.: czystość, oczyszczenie, wypróżnienie; wydalenie moczu, wydalenie kału, rytualne ablucje; czystość umysłu, integralność, uczciwość (szczególnie w sprawach finansowych, w interesach); samooczyszczanie, uczciwość, czyste sumienie; jasność, klarowność. Pierwsza z grupy praktyk nijama w klasycznej jodze, w tradycyjnych liniach przekazu jogi zainicjowanych przez jej twórcę: Śiwa Jogeśwara. Koncepcja śauća jest synonimem śuddhi (शुद्धि), ang. shuddhi, a to je duchowa czystość ciała i umysłu, uświęcenie oparte na oczyszczeniu zewnętrznym i wewnętrznym.

Cnota znana jako śauća wspominana i omawiana jest w wielu starożytnych indyjskich dziełach, w tym w takich jak Mahabharata oraz Jogasutry Ryszi Patańdźali, wspominana jest szeroko w traktacie Śandilija Upaniszada (Śāṇḍilya Upanishad) jako jedna z dziesięciu moralnych zasad Jama, a także przez Maharyszi Swatmaramę (Svātmārāma). Bhagawad Gita opisuje cnotę śauća w rozdziale 17 wersety 14-16 jako trójpoziomowe uświęcenie ciała, mowy i umysłu. Śauća kultywowana jest szeroko zarówno w tradycji wedyjskiej jak i w hinduizmie, dżinizmie oraz buddyzmie. Śauća jest często wspominana jako cecha osób wolnych od uwarunkowań karmicznych (karman), szczęśliwych, żyjących w zgodzie z dharmą.

Śauća obejmuje nie tylko sprawy higieny ale także czystości otoczenia, sprzątania pomieszczeń w jakich się przebywa, a także sprawy czystości pożywienia, które musi służyć zdrowiu, długowieczności i rozwojowi duchowemu adeptów jogi czy tantry. Śauća dotyczy zatem także spraw czystości mowy, myśli, emocji, motywacji czy intencji, a nieczystości umysłu usuwane są w procesie egzaminowania czy badania świadomości, czegoś w rodzaju gruntownej i głębokiej jogicznej autoanalizy, w jodze królewskiej nazywanej "przeglądem wstecznym", a także badaniem jaźni, adhjatma-widja (adhyatma-vidya).