Abraham

Abraham z trzema aniołami

Abraham (hebr. Abraham אַבְרָהָם, akad. A-bi-ra-mu, arab. Ibrahim ابرَاهِيم „kochający ojca") – pierwotnie zwany Abramem, pierwszy z hebrajskich patriarchów. Żył ok. II tys. p.n.e. Zgodnie z przekazami biblijnymi Abraham był ojcem narodu żydowskiego. Prorok Starego Testamentu, który stał się prawzorem i prarodzicem dwunastu pokoleń Izraela.

Życie Abrahama

Abram razem z ojcem Terachem, żoną Saraj (która była jego przyrodnią siostrą) i bratankiem Lotem mieszkał początkowo w Ur chaldejskim. Tygrysu przez Lagasz i Aszur lub wzdłuż Eufratu przez Babilon i Mari. Obecnie bardziej prawdopodobna wydaje się ta druga trasa. W Charanie właśnie Abramowi objawił się Bóg i rzekł: Wyjdź z twojej ziemi rodzinnej i z domu twego ojca do kraju, który ci ukażę. Obiecał Abramowi uczynić z niego wielki naród i rozsławić jego imię na świat. Abram posłuchał swojego Pana i udał się w drogę wraz z bratankiem i żoną, mimo swoich siedemdziesięciu pięciu lat. Gdy dotarł do dębów Mamre koło miejscowości Sychem, Bóg ukazał się mu ponownie: Twojemu potomstwu daję właśnie tę ziemię. Następnie kolejno wędrował Abram w stronę Negewu i Egiptu, aż wrócił ponownie do Kanaanu wraz ze swoim bratankiem Lotem. Gdy obaj osiedli w Betel, wynikła sprzeczka pomiędzy pasterzami trzód Abrama i pasterzami trzód Lota. Kraj nie mógł utrzymać ich obu, ze względu na zbyt liczne trzody owiec i wołów, które posiadali. Wtedy Abram rzekł do Lota: „Niechaj nie będzie sporu między nami, między pasterzami moimi a pasterzami twoimi, bo przecież jesteśmy krewni. Wszak cały ten kraj stoi przed tobą otworem. Odłącz się ode mnie! Jeżeli pójdziesz w lewo, ja pójdę w prawo, a jeżeli ty pójdziesz w prawo, ja – w lewo" (Rdz 13,5-17). Lot wybrał sobie całą dolinę Jordanu i wyruszył ku wschodowi, I tak rozłączyli się obaj. Po odejściu Lota Abram dostał od swojego Pana ziemie izraelskie i miał za zadanie obejść je „wzdłuż i wszerz".

Po tych wydarzeniach Bóg obiecał Abramowi potomka, ale wyjaśnił mu również, że jego spadkobiercy będą w obcym kraju niewolnikami przez przeszło czterysta lat. Wtedy to Jahwe zawarł przymierze z Abramem, mówiąc: Potomstwu twemu daję ten kraj, od Rzeki Egipskiej aż do rzeki wielkiej, rzeki Eufrat.

Otrzymanie imienia

Gdy Abram miał 99 lat, ponownie objawił mu się Jahwe i obiecał niezmiernie liczne potomstwo. Nadał mu imię Abraham, gdyż zamierzał uczynić go ojcem narodów. Abram, a odtąd już Abraham, miał zapoczątkować dynastię królewską. Swoją żonę Saraj miał zacząć też inaczej nazywać. Jej nowym imieniem miało być Sara. Abrahamowi za rok miał urodzić się syn, chociaż jego żona w to nie wierzyła. Jednak Bóg ukazał jej łaskawość i uczynił to, co zapowiedział. Sara urodziła syna dokładnie w tym czasie, jaki został wyznaczony. Abraham dał synowi imię Izaak.

Próba wiary

Po tych wydarzeniach Bóg-Elohim (jednak według tłumaczenia Sartre'a anioł, hebrajskie והאלהים, w Torze: veha'elohim, w Koranie: sen) spowodował próbę (według innych interpretacji prowokowanie, kuszenie) Abrahama. Kazał mu na jednym z pagórków złożyć w ofierze swojego syna. Abraham nazajutrz podjął decyzję. Narąbał drzewa do spalenia ofiary i wyruszył w drogę. Na górze Moria zbudował ołtarz, związał syna i sięgnął ręką po nóż. Ale wtedy ukazał się anioł (dosłowne tłumaczenie anioł Jahwe) i powiedział: Nie podnoś ręki na chłopca i nie czyń mu nic złego! Teraz poznałem, że boisz się Boga, bo nie odmówiłeś Mi nawet twego jedynego syna. Po chwili Abraham spostrzegł niedaleko barana i złożył go w ofierze zamiast syna. Następnie anioł przemówił ponownie i pobłogosławił Abrahama za jego oddanie. Abraham wrócił więc do swych sług i wyruszył w kolejną drogę, tym razem do Beer-Szeby. Abraham dożył 175 lat. Według Biblii synem, który miał zostać ofiarowany, był Izaak. Według tradycji muzułmańskiej – Izmael.

Dziedzictwo Abrahama

Po śmierci, w wieku 175 lat, Abraham został pochowany przez Izaaka i Izmaela obok żony Sary w Hebronie. Według Biblii starszy syn Abrahama Izmael urodzony przez niewolnicę Hagar jest przodkiem plemion arabskich. Izaak spłodzony w wieku stu lat i urodzony przez uznawaną dotychczas za bezpłodną żonę Sarę – Izraelitów i Edomitów. Po śmierci Sary Abraham poślubił Keturę, która urodziła mu sześciu synów – Zimrana, Jokszana, Medana, Midiana, Jiszbaka, Szuacha. Abraham wysłał tych synów, by zajęli krainę Trogloditis i część Arabia Felix nad Morzem Czerwonym. Istnieje także legenda, że jeden z wnuków Abrahama, syn Madana, napadł zbrojnie na Libię i ją podbił. Jego potomkowie, którzy się tam osiedlili, nazwali ją Afryką od imienia zdobywcy (J.Flawiusz DDIXV239). Stąd też Abraham nazywany jest ojcem narodów, które wyznają trzy wielkie religie monoteistyczne: judaizm, chrześcijaństwo i islam tzw. religie Abrahamowe.

Bractwo Czystości

Bractwo Czystości pochodzi od Boga, poprzez sukcesję proroków, takich jak Abraham, Samuel, Eljasz, Daniel, Mojżesz, Jezus, Muhammad. Powiada się iż Ojcem Bractwa jest prorok Abraham, który tę pierwotną Czystą Religię otrzymał poprzez Objawienie, prosto od Boga. Sukcesja przywracająca Bractwo do życia także, wzorem Abrahamowym przychodzi poprzez Objawienia. Współczesne Objawienia zwane są Bractwem lub Braterstwem Subud. Czysta Religia nie zawiera bowiem żadnej ortodoksji, jak to nauczał Ojciec Abraham.

Bractwo Czystości strzeże czystej religii Abrahama, zwanej też Millat Ibrahim. Czysta Religia została odnowiona przez Jezusa, potem przez Muhammada, w końcu przez Akbara znanego jako Morja. W każdym wypadku Objawiciel, Archanioł Gabriel, przynosił to samo Orędzie, ten sam Przekaz Duchowy. Archanioł Gabriel czczony jest przez chrześcijan, żydów, muzułmanów, a także przez zaratustrian. Zawsze jeden i ten sam posłaniec przynoszący Objawienie Czystej Religii Abrahamowego Bractwa.

Abraham jest przykładem Wielkiej Świętej Osoby, przykładem człowieka Wielkiej Wiary, Proroka Przymierza i Wybrańca Boga. Bóg będzie wspierać każdego człowieka, który wesprze najmniejszego choćby z Aniołów czy Zwiastunów pracujących dla sprawy Boga na Ziemi, a takich świadectw ludzie dostali wiele w żywotach rozmaitych Świętych i Proroków. Abraham jednakże pełni w Niebiosach zaszczytną rolę, gdyż same Niebiosa Jezus nazywa Łonem Abrahama albo Przednóżkiem Abrahama, czyniąc z Proroka duchowego Patriarchę tych, którzy wstąpili jako dobre, pobożne i światłe istoty ludzkie, aby zażywać szczęścia i błogości w wyższym świecie. Rola Abrahama jest szczególna i zażyłość z Bogiem bardzo wielka, a wśród Świętych niewielu było ludzi – aniołów o tak wielkiej zdolności do poświęcenia, wyrzeczenia i ofiary dla swego Boga. Postać Proroka Abrahama jest przykładem Wielkiej Świętości i Wielkiego Światła, jakie przybyło do ludzi i powróciło na Niebiosa, a jest to postać ojca ludów i narodów czystej wiary w Boga - Stwórcę, Kreację. Abraham jest symbolem poświęcenia, ofiary, ufności totalnej, uosobieniem Świętego, który wypełni każdy rozkaz czy polecenie Boga, tak bardzo pełen jest ufnego i wiernego duchowego oddania.

Linki zewnętrzne

Portal nauk duchowych i społecznych tradycyjnych szkół i zakonów sufickich w Polsce

Portal z naukami duchowymi najstarszej indyjsko-perskiej szkoły sufickiej czisztijja z Ajmer w Polsce