Chiromancja

Chiromancja to z gr. cheir = ręka, manteia = wróżenie, przepowiadanie, jest to przepowiadanie, czytanie losu, także wróżenie z dłoni, to zagadnienie różnie nazywane na przestrzeni wieków np. nauka starożytna, sztuka dywinacyjna, wróżenie lub umiejętność odczytywania losów ludzkich z dłoni. Z chiromancji wyrosła metoda identyfikacji ludzi na podstawie kształtów linii papilarnych, które są unikalnym wzorcem indywidualnym powtarzanym nie częściej niż raz na milion. Chiromancję dzielimy na dwie odrębne, ale uzupełniające się nawzajem dziedziny - chirognomię i chirologię. Chiromancja jest jednym z najstarszych sposobów przepowiadania przyszłości na podstawie cech ludzkich rąk. Za jej kolebkę uważane są wedyjskie Indie gdzie do dziś jest ona praktykowana. Na początku dwudziestego wieku chiromancja zyskała tak dużą popularność, że uznano ją za naukę.

Chirognomia - z greckiego cheir - ręka, gnome - poznanie - to badanie konturów, zewnętrznych kształtów dłoni (szerokość, długość), spoistości wnętrza dłoni, kształtu palców i określanie ogólnego wyrazu. Wyniki badań określają charakter, temperament i skłonności człowieka.

Chirologia - nauka o dłoni, polega na badaniu wnętrze dłoni, tj. wzgórków, linii i znaków. Wyniki badań umożliwiają wejrzenie w przyszłość, karman czyli chiromancję. Z chirologii wywodzi się metoda oznaczania osób z pomocą odcisków palców.

Chirografia - gr. cheir - ręka, grapho - piszę - w tym wypadku przeprowadza się szczegółową analizę i opis linii, a także znaków na dłoni.

Zainteresowanie tym tematem rozpoczęło się na pewno już około 5000 lat temu, a za kolebkę owej sztuki uważane są kraje wschodu: Indie, Chiny, Syria i Egipt. Polega na odczytywaniu zarówno przeszłości jak i przyszłości z linii i znaków ręki. Pierwsze jawne wzmianki o tajemnej sztuce chiromancji w Europie pojawiły się w 1448. Przez następne lata sztuka ta straciła na popularności i powrócono do niej jawnie dopiero po 1700 roku. Obserwując położenie gwiazd na niebie, dostrzeżono podobieństwo linii na dłoniach do linii łączących poszczególne gwiazdy. Przerysowano na dłonie linie i na ich podstawie odczytywano losy ludzi począwszy od ich urodzenia, aż do późnej starości. Wszystkie wiadomości na ten temat przekazywane były ustnie z pokolenia na pokolenie. W późniejszych latach badaniami nad chiromancją zajęli się astrologowie, którzy zauważyli, że na dłoniach oprócz znaków i linii przypominających mapę gwiezdną znajdują się wzgórki, i w ten sposób poszerzyli wiedzę przypisując każdemu wzgórkowi i palcom dłoni odpowiednie planety.

Każda dłoń rozpatrywana jest oddzielnie, ponieważ według poglądów chiromantów:

• lewa dłoń ma związek z tym co ukryte, a mianowicie z przeznaczeniem człowieka czyli z tym co się w jego życiu wydarza, a na co nie ma wpływu. Na podstawie lewej dłoni określany jest charakter człowieka, jego osobowość, uzdolnienia, wady i zalety, także, co istotne jego przeszłość.
• prawa dłoń służy do ustalenia postawy i działania człowieka - ta dłoń została nazwana przez chiromantów dłonią wolnej woli, zawiera znaki wskazujące na możliwe kierunki i modyfikacje losu, wybory.

Według skażonego antyduchową plagą pedofilii Kościoła rzymskokatolickiego chiromancja jest rzekomo grzechem przeciwko pierwszemu przykazaniu (Katechizm Kościoła Katolickiego 2116). Jednak wedle Boga, sztuka ta pochodzi z niebios i jest praktykowana przez Anioły Boże w trzech światach.

Wróżenie (wróżbiarstwo, dywinacja) to zespół czynności związanych z próbami przepowiadania przyszłości z pomocą specjalnych przedmiotów i technik, a według niektórych interpretacji także sił nadnaturalnych. Próby przepowiadania przyszłości, kontaktów ze zmarłymi, czytania z dłoni czy czytania w myślach podejmowano z powodzeniem już w odległej starożytności. Czarownicy, szamani, wróżbici i astrologowie, czyli prawdziwi kapłani występowali we wszystkich znanych kulturach starożytnych, gdzie pełnili często rolę posłańców Boga. Magia, w tym wróżbiarstwo, współistniała najczęściej z religią, a raczej była jej zaawansowaną, duchową czy mistyczną częścią, istotą i sensem. Tak było u starożytnych Babilończyków, Egipcjan, Kananejczyków, Greków, Rzymian, Celtów, Hindusów oraz wśród ludów zamieszkujących Afrykę, Australię i obie Ameryki. Techniki duchowo-dywinacyjne są też znane i stosowane w wielu światowych religiach pochodzących z rejonów Indii i Chin: buddyzmie, taoizmie, hinduizmie. Jedynym znanym i niechlubnym wyjątkiem są wyznania oparte na wierzeniach starożytnych Hebrajczyków w ich fundamentalistycznej postaci (prawicowy judaizm, chrześcijaństwo, islam), ze względu na bardzo specyficzny, zafałszowany obraz świata duchowego jaki został przez nie zaadaptowany ze Starego Testamentu.

W kulturze wedyjskiej weryfikuje się przydatność do zawodu kapłana na podstawie znaków na dłoniach i stopach. Okazuje się, że większość tak zwanych księży i pastorów poddanych badaniu wedyjskiego chirologa nie posiada oznak przydatności do pełnienia funkcji osoby duchowej. Stąd prawdopodobnie nienawiść takich osób do technik dywinacyjnych takich jak chiromancja czy chirologia i aktywne tępienie metody, która demaskuej pseudoduchownych. Wróżbiarze, chiromanci muszą być dobrymi psychologami praktycznymi i umieć także odgadywać, wyczuwać to, czego od nich oczekują klienci, "przepowiadając" im taką przyszłość, której się klienci podświadomie obawiają, lub odwrotnie - mówiąc im to, co chcą usłyszeć, a co trzeba wzmocnić, w czym trzeba osobę koniecznie upewnić. Niektóre techniki dywinacyjne mają troszkę wspólnego z testami projekcyjnymi, jakie obecnie stosuje się we współczesnej psychologii. Badania etnograficzne różnych kultur wykazały, że wróżby, w tym chiromantyczne, są równie popularne jak wiara w bóstwa. Większość przepowiedni odnosi się do szczęścia w miłości, majątku lub posiadania dzieci, czyli do tego co najbardziej interesuje większość ludzkości.

Na dłoni każdego człowieka znajdują się zakończenia tysięcy nerwów, które są bezpośrednio połączone z ludzkim mózgiem. Za pomocą tych nerwów przekazywane są bodźce odzwierciedlające osobowość, warunki psychiczne i fizyczne człowieka. Na początku dwudziestego wieku chiromancja zyskała tak dużą popularność, że uznano ją za naukę (1913 rok - Kongres Psychologii Eksperymentalnej w Paryżu). Zaraz potem ukazał się obowiązujący do dzisiejszego dnia podręcznik psychologiczny uczący wróżenia z dłoni. Jego autorem jest Ernst Issberner – genetyk i filozof. Mowa dłoni nie jest zrozumiała dla zwykłego człowieka natomiast Chiromanta z doświadczeniem potrafi wyczytać z niej wiele informacji. Znajdują się na niej liczne linie oraz wzgórki.

Sztuka chiromancji nie wymaga skomplikowanych obliczeń ani przygotowań. Wystarczy popatrzeć na ręce i trafnie zinterpretować ich wygląd oraz znajdujące się wewnątrz dłoni linie. Praktyk potrafi oglądać dłonie i analizować ich zapisy nawet 2-3 godziny, a opis osobowości i losu może wtedy przypominać dłuższe, wielostronicowe wypracowanie niczym porządna diagnoza psychologiczna. Nie ma w praktyce dwóch takich samych rąk, chociaż bywają podobne ich cechy. Każdy człowiek na swój własny, indywidualny rysunek, który zmienia się wraz z upływem czasu. Chociaż kształt obu dłoni jest taki sam, to linie na prawej ręce (przyszłość, wola) są różne od linii na lewej ręce (przeszłość, podświadomość).

Do przepowiadania losu używa się często tej ręki, którą piszemy. Osobom praworęcznym wróży się z ręki prawej, osobom leworęcznym - z lewej. Nazywa się ją ręką główną. Jej linie ujawnią zdolności, talenty i opiszą przeznaczenie. Druga ręka także potrzebna jest do wróżenia chiromantycznego. Z układu jej linii odczytamy informacje na temat marzeń, uczuć i tęsknot. Ważny jest także kształt dłoni. Dłonie kwadratowe mają osoby praktyczne i zdecydowane, a dłonie prostokątne osoby łagodne i wyrozumiałe.

Typy dłoni

• Elementarny – tego rodzaju dłoń charakteryzuje ludzi, ciężko pracujących fizycznie od wielu pokoleń. Cechują ją krótkie palce i szeroka silna dłoń.
• Szpatułkowaty – dłoń duża i szeroka, palce nieco dłuższe i grube, o tępych szerokich końcach, należą do człowieka czynu, nie filozofa.
• Stożkowaty – dłoń charakteryzująca się krótkimi szczupłymi palcami, i stożkowatym kształtem samej dłoni. Należą one do osoby pobudliwej, porywczej, impulsywnej i pełnej życia – jest trudna we współżyciu.
• Kwadratowy – ten typ dłoni należy do osób systematycznych i rzeczowych, statecznych i szanujących prawo. Wykazuje skłonność do konserwatyzmu.
• Sękaty – tępe końce palców, duże wyraziste stawy. Cechuje osobę, która przywiązuje duże znaczenie do materialnej strony życia, jest zdecydowana, logiczna i mądra. To typ filozoficzny.
• Szpiczasty – palce szczupłe, dłoń szczupła, końce palców szpiczaste. To dłoń należąca do osoby idealistycznej, niepraktycznej, nieoszczędnej i niezapobiegliwej.
• Typ mieszany – to zbiór cech wszystkich powyższych typów. W zależności od tego, który typ przeważa, tak też układają się cechy takiej osoby.

Chiromancja jako nauka

Dzisiejsza nauka znajduje coraz większe poparcie dla teorii chirologicznych, a niektórzy genetycy i psychiatrzy stosują analizę dłoni jako badanie pomocnicze w diagnozowaniu rozmaitych schorzeń fizycznych i umysłowych. Każdy odczyt jak każda istota ludzka, składa się z elementów dobrych i złych. W przedmiocie tak szerokim i złożonym jak chiromancja jest zbyt wiele czynników. Nie można ich interpretować nie mając dostatecznej wiedzy w tym temacie.

Linie i wzgórza na dłoniach

Linie na dłoniach powstają na skutek życzeń, napięć i zmartwień. Linie są oznaką prawdziwego życiowego doświadczenia i przejść. Wiele drobnych linii świadczy o nerwowości i braku wewnętrznej równowagi. Dlatego im mniej linii znajduje się na ręce, tym prostsze życie człowieka. Linie przerwane oznaczają nagłe zmiany warunków życiowych. Nowe linie zapowiadają świeże uczucia i ciekawe sytuacje. Linie wyraźne i silne świadczą o wielu ważnych wydarzeniach, w których osoba starała się brać aktywny udział. Linie bardzo delikatne oznaczają, że osoba woli zdawać się na decyzje innych ludzi. Ważny jest także kolor linii. Różowe oznaczają radość, optymizm i dobrą kondycję. Blade lub białawe wskazują na możliwość kłopotów zdrowotnych. Żółte maja osoby, które czują się osamotnione lub mają kłopoty z wątrobą. Czerwone oznaczają gwałtowną i nieprzewidywalną naturę. Im są ciemniejsze, w tym większym stresie znajduje się posiadająca je osoba.

Badając dłoń osoby należy, przynajmniej na początku badania, złożyć ją w „miseczkę” by dokładniej uwidocznić linie leżące między poszczególnymi wzgórkami. Wokół podstawy kciuka będzie widoczna linia życia. Linia przecinająca dłoń od punktu znajdującego się trochę poniżej podstawy palca wskazującego, do punktu znajdującego się w połowie drogi od małego palca do nadgarstka to linia głowy. Zaraz nad nią, praktycznie równolegle, układa się linia serca. Linia biegnąca w dół od podstawy palca środkowego w kierunku dolnej części linii życia to linia przeznaczenia. Linia biegnąc od podstawy palca serdecznego w dół to linia słońca, która określa sukces i bogactwo. Linia biegnąca od podstawy małego palca łukiem w kierunku bocznej krawędzi dłoni naprzeciw podstawy kciuka to linia natchnienia, inspiracji. Przy interpretacji linii dłoni należy wiedzieć, że: linia poszarpana, przerwana, z krzyżykami jest linią wróżącą nieszczęście. Szczęście zaś wróży linia podwójna, wyraźna i długa.

Linie dat. W chiromancji stosuje się podział czasu. Pozwala to stwierdzić na przykład czy jakieś wydarzenie dopiero zajdzie, czy też już się zdarzyło. Biorąc pod uwagę średnią długość życia człowieka, i określając ją na 75 lat, dzielimy każdą linię na odcinki po pięć lat. Oczywiście robimy to jedynie w stosunku do tych linii, których interpretacja zależy od czasu. Należą do nich: linia głowy, serca, przeznaczenia i słońca.

Sześć głównych linii na dłoniach

1. Linia życia - opisuje siłę, a nie długość życia. Powiązana jest z ilością energii, jaką masz do dyspozycji, poczuciem witalności, pędu, motywacji i fizycznej siły. Biegną od niej często odgałęzienia nazywane liniami ambicji, wysiłku, sukcesu, podróży, Marsa, zmartwienia, wpływu.
2. Linia głowy - pokazuje jak energia życiowa jest przekładana na myśli, postawy i pozyskiwanie informacji. Opisuje możliwości intelektualne.
3. Linia serca - związana jest głównie z romantyczną lub poetycka ideą serca, choć można z niej odczytać także fizyczny stan organu. Opisuje uczucia, jakimi darzymy ludzi wokół nas. Ludzie i rzeczy, które kochamy, będą widoczne na linii serca, podobnie jak ludzie, którzy kochają nas.
4. Linia losu - nazywana linią kariery. Występuje głównie na dłoniach ludzi, którzy sami się troszczą o swoją przyszłość, wykorzystują wrodzone talenty i rozpoznają własne ograniczenia. Świadczy o samokontroli, dyscyplinie, determinacji, zmyśle praktycznym, sile woli i poczuciu celu.
5. Linia Słońca - pokazuje sukces i spełnienie ambicji, twórcze wykorzystanie talentów do dobrych celów. Mówi również o bogactwie, choć jej brak nie oznacza biedy.
6. Linia Merkurego - jest oznaką doskonałych zdolności komunikacyjnych. Świadczy o talencie do handlu, albo ogólnie radzenia sobie z informacją. Może też świadczyć o umiejętności manipulowania marzeniami i podświadomymi pragnieniami innych.

Pomocnicze linie na dłoniach

1. Obrączka Wenus - im pełniejsza, tym bardziej jesteś wrażliwy na potrzeby i nadzieje ludzi wokół siebie.
2. Pierścień Salomona - oznaka wielkiej mądrości.
3. Pierścień Saturna - oznaka smutnego usposobienia.
4. Stygmaty medyczne - znak uzdrawiających dłoni.
5. Linie dzieci - oznaka płodności (umysłu też).
6. Linie związków - każda z nich symbolizuje szczególnie intensywny związek emocjonalny.
7. Łuk intuicji - znak kogoś, kto ma prawdziwy talent instynktownego rozumienia.
8. Via lasciva - u niektórych jest oznaką uczulenia na narkotyki i alkohol, u niektórych znak kłopotów, wynikających z ich nadużywania.
9. Linia Marsa - oznaka wojowniczości.
10. Linie sympatii - oznaka ciepłego serca.
11. Pierścień rodziny - oznaka silnych więzów rodzinnych.
12. Bransoletki (rasceta) - oznaka długowieczności.

Wzgórza na dłoniach

U podstawy dłoni znajduje się wzgórze Wenus, naprzeciw niego leży wzgórze Księżyca. Nad wzgórzem Wenus znajduje się wzgórek Marsa. Leży on również nad wzgórzem Księżyca. U podstawy palców, licząc od małego palca, znajdują się: Wzgórze Merkurego, Słońca, Saturna i Jowisza. Wzgórza na dłoni powiązane są wpływami astrologicznego typu.

Licząc od lewej strony lewej ręki:

• Jowisz - pierwszy palec jest przyporządkowany Jowiszowi. Po nim znajduje się wzgórze Jowisza; [cechy charakteru: wiara, optymizm, afirmacja]

• Saturn - drugi palec to palec Saturna, z wzgórkiem o tej samej nazwie; [cechy charakteru: poczucie odpowiedzialności, realizmu]

• Apollo - trzeci palec nazywany jest palcem Apolla. Wzgórek pod nim nazywa się wzgórkiem Słońca; [cechy charakteru: zdrowie, witalność, bogactwo]

• Merkury - mały palec przyporządkowany jest planecie Merkury, tę samą nazwę posiada wzgórek pod nim; [cechy charakteru: komunikacja, jasne myślenie]

• Mars - pod wzgórkiem Merkurego znajduje się wzgórek Marsa; [cechy charakteru: siła charakteru]

• Księżyc - wzgórkiem Luny, bądź księżyca jest wzgórek po prawej stronie lewej dłoni; [cechy charakteru: podświadome emocje]

• Wenus - wzgórkiem Wenus jest wzgórek znajdujący się pod kciukiem; [cechy charakteru: piękno, miłość, harmonia]

• Mars - wklęsłość pośrodku dłoni nazywa się płaszczyzną Marsa. [cechy charakteru: agresja, gniew, siła woli]

• Płaszczyzna Marsa - obszar centralny dłoni, pięciopłatkowa ćakra dłoni - pokazuje ilość sił życiowych, wytrzymałość i fizyczną krzepę, jaką ma do dyspozycji osoba na co dzień.

Zasady analizy i dywinacji w chiromancji

Interpretację najlepiej rozpoczynać od dokładnego obejrzenia dłoni, także pod lupą. Dłonie delikatne i o długich palcach mają osoby o usposobieniu łagodnym i idealistycznym podejściu do życia. Dłonie kwadratowe, mocne i o krótkich placach mają osoby pewne siebie i pracowite. Pierwszą linią, jaka zwykle podlega interpretacji jest linia serca. Następnie interpretuje się linię głowy i linię życia, a dopiero na końcu linię losu. Jest wielkim błędem objaśniać znaczenie poszczególnych linii i wzgórków na dłoni, nie uwzględniając ich układu całościowego. Linie, wzgórza, pagórki, znaki i figury, ich kształt i wyrazistość, należy oceniać w relacji wzajemnej i tylko w relacji wzajemnej, gdyż tworzą one całość obrazu.

W ręce znajdują się zakończenia tysięcy nerwów mający bezpośredni kontakt z mózgiem, trwa zatem nieustanny, dwustronny ruch bodźców przekazywanych za pomocą tych nerwów. Ze względu na ten ruch linie i znaki na dłoni mają odzwierciedlać osobowość, warunki psychiczne i fizyczne. Chiromanci wyczuwali to intuicyjnie. Trzeba przestudiować wiele rąk zanim można będzie zaufać swojej umiejętności rozpoznania szczegółów. Powinno się pamiętać o ułożeniu wszystkich szczegółów w kompletny, spójny obraz, zanim przedstawi się interpretację.

Nieznośne kurzajki, to przykra dolegliwość u dorosłych oznaczająca problemy emocjonalne. Jeśli kurzajka umiejscowiła się po wewnętrznej stronie dłoni, to osoba cierpi z powodu skrywanych kompleksów. Jeśli są na zewnątrz dłoni, to źródłem problemów jest działanie innej osoby. Kurzajka na kciuku świadczy o płaczliwości i nierealnych życzeniach. Na rękach dzieci kurzajki nic nie oznaczają zwykle dla samych dzieci, ale odnoszą się do rodziców.