Hurufijja

Hurufijja, hurufici - arab. حروفية, ḥurūfiyya, od ḥurūf – litery – odłam islamu szyickiego założony pod koniec XIV wieku przez mistrza Fadl Allah al-Astarabardi.

Charakterystyczną zewnętrzną cechą doktryn szkoły hurufickiej było przeświadczenie o tym, że w literach arabskiego alfabetu przejawia się Bóg. Wewnętrzna teologia hurufitów wykazywała wiele wpływów ismailickich i obejmowała wiarę w objawienie się Boga w człowieku mające przejawiać się w trzech etapach: prorockim - zakończonym misją Świętego Proroka Mahammada, świętości - od Hazrat Ali ibn Abi Talib aż do dwunastego szyickiego imama, oraz ubóstwienia - od Hazrat Fadl Allaha jako pierwszego wcielenia boskiego. W XV wieku doktryna hurufitów rozprzestrzeniła się w Iranie, Azerbejdżanie, Syrii i Turcji, jednak wskutek ogromnych prześladowań pod koniec XV wieku zanikła, a wiele jej twierdzeń przejęło mistyczne sufickie bractwo bektaszijja.

Wiele zakonów, szkół, ruchów i braterstw sufickich zajmuje się kontemplacją liter, nieomal jako mistycznych czy magicznych znaków przynoszących wiedzę od Boga, gnozę.

Linki zewnętrzne

Portal nauk duchowych i społecznych tradycyjnych szkół i zakonów sufickich w Polsce

Portal z naukami duchowymi najstarszej indyjsko-perskiej szkoły sufickiej czisztijja z Ajmer w Polsce