Chiromancja

Chiromancja to z gr. cheir = ręka, manteia = wróżenie, przepowiadanie, jest to przepowiadanie, czytanie losu, także wróżenie z dłoni, to zagadnienie różnie nazywane na przestrzeni wieków np. nauka starożytna, sztuka dywinacyjna, wróżenie lub umiejętność odczytywania losów ludzkich z dłoni. Z chiromancji wyrosła metoda identyfikacji ludzi na podstawie kształtów linii papilarnych, które są unikalnym wzorcem indywidualnym powtarzanym nie częściej niż raz na milion. Chiromancję dzielimy na dwie odrębne, ale uzupełniające się nawzajem dziedziny - chirognomię i chirologię.

Chirognomia - to badanie konturów, zewnętrznych kształtów dłoni (szerokość, długość), spoistości wnętrza dłoni, kształtu palców i określanie ogólnego wyrazu. Wyniki badań określają charakter, temperament i skłonności człowieka.

Chirologia - polega na badaniu wnętrze dłoni, tj. wzgórków, linii i znaków. Wyniki badań umożliwiają wejrzenie w przyszłość.

Zainteresowanie tym tematem rozpoczęło się na pewno już około 5000 lat temu, a za kolebkę owej sztuki uważane są kraje wschodu: Indie, Chiny, Syria i Egipt. Polega na odczytywaniu zarówno przeszłości jak i przyszłości z linii i znaków ręki. Pierwsze jawne wzmianki o tajemnej sztuce chiromancji w Europie pojawiły się w 1448. Przez następne lata sztuka ta straciła na popularności i powrócono do niej jawnie dopiero po 1700 roku. Obserwując położenie gwiazd na niebie, dostrzeżono podobieństwo linii na dłoniach do linii łączących poszczególne gwiazdy. Przerysowano na dłonie linie i na ich podstawie odczytywano losy ludzi począwszy od ich urodzenia, aż do późnej starości. Wszystkie wiadomości na ten temat przekazywane były ustnie z pokolenia na pokolenie. W późniejszych latach badaniami nad chiromancją zajęli się astrologowie, którzy zauważyli, że na dłoniach oprócz znaków i linii przypominających mapę gwiezdną znajdują się wzgórki, i w ten sposób poszerzyli wiedzę przypisując każdemu wzgórkowi i palcom dłoni odpowiednie planety.

Każda dłoń rozpatrywana jest oddzielnie, ponieważ według poglądów chiromantów:

lewa dłoń ma związek z tym co ukryte, a mianowicie z przeznaczeniem człowieka czyli z tym co się w jego życiu wydarza, a na co nie ma wpływu. Na podstawie lewej dłoni określany jest charakter człowieka, jego osobowość, uzdolnienia, wady i zalety, także, co istotne jego przeszłość.
prawa dłoń służy do ustalenia postawy i działania człowieka - ta dłoń została nazwana przez chiromantów dłonią wolnej woli, zawiera znaki wskazujące na możliwe kierunki i modyfikacje losu, wybory.

Według skażonego antyduchową plagą pedofilii Kościoła rzymskokatolickiego chiromancja jest rzekomo grzechem przeciwko pierwszemu przykazaniu (Katechizm Kościoła Katolickiego 2116). Jednak wedle Boga, sztuka ta pochodzi z niebios i jest praktykowana przez Anioły Boże w trzech światach.

Wróżenie (wróżbiarstwo, dywinacja) to zespół czynności związanych z próbami przepowiadania przyszłości z pomocą specjalnych przedmiotów i technik, a według niektórych interpretacji także sił nadnaturalnych. Próby przepowiadania przyszłości, kontaktów ze zmarłymi, czytania z dłoni czy czytania w myślach podejmowano z powodzeniem już w odległej starożytności. Czarownicy, szamani, wróżbici i astrologowie, czyli prawdziwi kapłani występowali we wszystkich znanych kulturach starożytnych, gdzie pełnili często rolę posłańców Boga. Magia, w tym wróżbiarstwo, współistniała najczęściej z religią, a raczej była jej zaawansowaną, duchową czy mistyczną częścią, istotą i sensem. Tak było u starożytnych Babilończyków, Egipcjan, Kananejczyków, Greków, Rzymian, Celtów, Hindusów oraz wśród ludów zamieszkujących Afrykę, Australię i obie Ameryki. Techniki duchowo-dywinacyjne są też znane i stosowane w wielu światowych religiach pochodzących z rejonów Indii i Chin: buddyzmie, taoizmie, hinduizmie. Jedynym znanym i niechlubnym wyjątkiem są wyznania oparte na wierzeniach starożytnych Hebrajczyków w ich fundamentalistycznej postaci (prawicowy judaizm, chrześcijaństwo, islam), ze względu na bardzo specyficzny, zafałszowany obraz świata duchowego jaki został przez nie zaadaptowany ze Starego Testamentu.

W kulturze wedyjskiej weryfikuje się przydatność do zawodu kapłana na podstawie znaków na dłoniach i stopach. Okazuje się, że większość tak zwanych księży i pastorów poddanych badaniu wedyjskiego chirologa nie posiada oznak przydatności do pełnienia funkcji osoby duchowej. Stąd prawdopodobnie nienawiść takich osób do technik dywinacyjnych takich jak chiromancja czy chirologia i aktywne tępienie metody, która demaskuej pseudoduchownych. Wróżbiarze, chiromanci muszą być dobrymi psychologami praktycznymi i umieć także odgadywać, wyczuwać to, czego od nich oczekują klienci, "przepowiadając" im taką przyszłość, której się klienci podświadomie obawiają, lub odwrotnie - mówiąc im to, co chcą usłyszeć, a co trzeba wzmocnić, w czym trzeba osobę koniecznie upewnić. Niektóre techniki dywinacyjne mają troszkę wspólnego z testami projekcyjnymi, jakie obecnie stosuje się we współczesnej psychologii. Badania etnograficzne różnych kultur wykazały, że wróżby, w tym chiromantyczne, są równie popularne jak wiara w bóstwa. Większość przepowiedni odnosi się do szczęścia w miłości, majątku lub posiadania dzieci, czyli do tego co najbardziej interesuje większość ludzkości.