Anahita

Anahita, Anāhitā (آناهیتا, awest. Aredwi Sura Anahita, Arədvī Sūrā Anāhitā, "Wilgotna Jaśniejąca Nietykalna", npers. Nahid) – w dawnej religii irańskiej Bogini, później jazata, słodkiej wody i płodności oraz porządku społecznego, zwana też Naną (Piastunką). Imię Anahita wzięła od mitycznej niebiańskiej rzeki. Związana z żyznością gleby w Przyrodzie, leczniczymi wodami oraz zdrowiem.

Kult Bogini Anahity (Sūrā Anāhitā) rozpowszechniony jest od Armenii po Sogd. Pierwszą świątynię z wizerunkiem Bogini Anahity wzniósł achemenidzki władca Artachšathra II (gr. Artakserkses II). Najbardziej znane świątynie Bogini Anahity znajdują się w Stachr i Biszapur w Farsie oraz Kangawar niedaleko od Hamadanu, duży ośrodek kultu znajduje się także w Chwarazmie. Jej świętym zwierzęciem jest bóbr (lub wydra), a planetą Wenus zwana po persku Nahid. Utożsamia się czasem Boginię Anahitę z indyjską Saraswati, babilońską boginią Isztar, syryjską Anat i prawdopodobnie sumeryjską Inaną. Grecy wiązali ją z Afrodytą (jako Anaitis) i z kultem Mitry - tytułowano ją Nietykalną Dziewiczą Matką Pana Mitry.

Symbolem Bogini Anahity jest kwiat lotosu. Święto Lotosu (pers. Jashn-e Nilupar) to irańskie święto obchodzone pod koniec pierwszego tygodnia lipca. Obchodzenie tego święta w tym czasie prawdopodobnie nawiązywało do kwitnienia kwiatów lotosu na początku lata. Razem z Ahura Mazda oraz Mithrą, Bogini Anahita stanowi rodzaj trójcy najważniejszych bóstw tradycji mazdejskiej i zaratusztriańskiej.