Kultura wedyjska: Różnice pomiędzy wersjami
(Utworzono nową stronę "'''Kultura wedyjska''' - ustna tradycja kultywowana przez Ariów (Arya/n) zapoczątkowała w Indiach kulturę wedyjską. Wedy, najstarsze teksty duchowe i religijne Ariów, głównie o charakterze sakralnym, powstały ostatecznie XXV-XV wieku p.e.ch. Ich podstawę stanowią cztery sanhity, czyli Wedy właściwe: *Rygweda - 1028 ryćów, hymnów, czczących 33 bogów, których wierni zapraszają na ofiarną ucztę, jednocześnie prosząc o opiekę i zbawienie.…") |
Nie podano opisu zmian |
||
| Linia 1: | Linia 1: | ||
'''Kultura wedyjska''' - ustna tradycja kultywowana przez Ariów (Arya/n) zapoczątkowała w Indiach kulturę wedyjską. [[Wedy]], najstarsze teksty duchowe i religijne Ariów, głównie o charakterze sakralnym, powstały ostatecznie XXV-XV wieku p.e.ch. Ich podstawę stanowią cztery sanhity, czyli Wedy właściwe: | '''Kultura wedyjska''' - ustna tradycja kultywowana przez Ariów (Arya/n) zapoczątkowała w Indiach kulturę wedyjską. Kultura wedyjska uważana jest przez indyjskich wieszczów za uniwersalny ślad dawnych czasów w postaci Złotego Wieku oraz Wielkiej Bharaty. [[Wedy]], najstarsze teksty duchowe i religijne Ariów, głównie o charakterze sakralnym, powstały ostatecznie XXV-XV wieku p.e.ch. Ich podstawę stanowią cztery sanhity, czyli Wedy właściwe: | ||
*Rygweda - 1028 ryćów, hymnów, czczących 33 bogów, których wierni zapraszają na ofiarną ucztę, jednocześnie prosząc o opiekę i zbawienie. Składana na ogniu ofiara wyjednuje nieśmiertelność. Bramani, kasta panująca, składając ofiary troszczyli się by był to rytuał doskonały. | *[[Rygweda]] - 1028 ryćów, hymnów, czczących 33 bogów, których wierni zapraszają na ofiarną ucztę, jednocześnie prosząc o opiekę i zbawienie. Składana na ogniu ofiara wyjednuje nieśmiertelność. Bramani, kasta panująca, składając ofiary troszczyli się by był to rytuał doskonały. | ||
*Samaweda - zbiór samanów, pieśni rytualnych, śpiewanych przez udgatara kapłana-kantora, | *[[Samaweda]] - zbiór samanów, pieśni rytualnych, śpiewanych przez udgatara kapłana-kantora, | ||
*Jadźurweda - opis ceremoni kapłańskich, czyli zbiór jadźusów, mantr szeptanych przez adhwarju kapłana-oficjanta, | *[[Jadźurweda]] - opis ceremoni kapłańskich, czyli zbiór jadźusów, mantr szeptanych przez adhwarju kapłana-oficjanta, | ||
*Atharwaweda - zbiór mantr magicznych, medycznych i sakralnych. | *[[Atharwaweda]] - zbiór mantr magicznych, medycznych i sakralnych. | ||
Sanhity, choć są dziełami przede wszystkim liturgicznymi, zawierają też, zwłaszcza [[Rygweda]] i [[Atharwaweda]], hymny spekulatywne, najstarsze zabytki indyjskiej myśli filozoficznej, duchowej i mistycznej. | Sanhity, choć są dziełami przede wszystkim liturgicznymi, zawierają też, zwłaszcza [[Rygweda]] i [[Atharwaweda]], hymny spekulatywne, najstarsze zabytki indyjskiej myśli filozoficznej, duchowej i mistycznej. | ||
'''Późniejsze warstwy tekstów Wedy to kolejno:''' | '''Późniejsze warstwy tekstów Wedy to kolejno:''' | ||
*Upaniszady - teksty zawierające podstawowe koncepcje indyjskich systemów filozoficznych. | *[[Upaniszady]] - teksty zawierające podstawowe koncepcje indyjskich systemów filozoficznych. | ||
*Aranjaki - teksty leśnych joginów-mędrców. | *[[Aranjaki]] - teksty leśnych joginów-mędrców. | ||
*Brahmany - teksty objaśnień pisane prozą związane z rytuałem ofiarnym. | *[[Brahmany]] - teksty objaśnień pisane prozą związane z rytuałem ofiarnym. | ||
Powyższe trzy kategorie tekstów, wraz z sanhitami, uważa się w hinduizmie za święte, przekazane drogą objawienia. Do tekstów nie objawionych, zwanych smryti, przekazanych przez tradycję, należą sutry i wedangi, będące komentarzami i podręcznikami różnych nauk: prawa, rytuału, wymowy, śpiewu, gramatyki, astronomii. Każdy z tych zbiorów był wielokrotnie komentowany przez rozmaite szkoły wedyjskie. Komentarze stanowią literaturę pozakanoniczną. | Powyższe trzy kategorie tekstów, wraz z sanhitami, uważa się w hinduizmie za święte, przekazane drogą objawienia. Do tekstów nie objawionych, zwanych smryti, przekazanych przez tradycję, należą sutry i wedangi, będące komentarzami i podręcznikami różnych nauk: prawa, rytuału, wymowy, śpiewu, gramatyki, astronomii. Każdy z tych zbiorów był wielokrotnie komentowany przez rozmaite szkoły wedyjskie. Komentarze stanowią literaturę pozakanoniczną. | ||
[[Category:Hasło]] | [[Category:Hasło]] | ||
Wersja z 21:02, 26 mar 2024
Kultura wedyjska - ustna tradycja kultywowana przez Ariów (Arya/n) zapoczątkowała w Indiach kulturę wedyjską. Kultura wedyjska uważana jest przez indyjskich wieszczów za uniwersalny ślad dawnych czasów w postaci Złotego Wieku oraz Wielkiej Bharaty. Wedy, najstarsze teksty duchowe i religijne Ariów, głównie o charakterze sakralnym, powstały ostatecznie XXV-XV wieku p.e.ch. Ich podstawę stanowią cztery sanhity, czyli Wedy właściwe:
- Rygweda - 1028 ryćów, hymnów, czczących 33 bogów, których wierni zapraszają na ofiarną ucztę, jednocześnie prosząc o opiekę i zbawienie. Składana na ogniu ofiara wyjednuje nieśmiertelność. Bramani, kasta panująca, składając ofiary troszczyli się by był to rytuał doskonały.
- Samaweda - zbiór samanów, pieśni rytualnych, śpiewanych przez udgatara kapłana-kantora,
- Jadźurweda - opis ceremoni kapłańskich, czyli zbiór jadźusów, mantr szeptanych przez adhwarju kapłana-oficjanta,
- Atharwaweda - zbiór mantr magicznych, medycznych i sakralnych.
Sanhity, choć są dziełami przede wszystkim liturgicznymi, zawierają też, zwłaszcza Rygweda i Atharwaweda, hymny spekulatywne, najstarsze zabytki indyjskiej myśli filozoficznej, duchowej i mistycznej.
Późniejsze warstwy tekstów Wedy to kolejno:
- Upaniszady - teksty zawierające podstawowe koncepcje indyjskich systemów filozoficznych.
- Aranjaki - teksty leśnych joginów-mędrców.
- Brahmany - teksty objaśnień pisane prozą związane z rytuałem ofiarnym.
Powyższe trzy kategorie tekstów, wraz z sanhitami, uważa się w hinduizmie za święte, przekazane drogą objawienia. Do tekstów nie objawionych, zwanych smryti, przekazanych przez tradycję, należą sutry i wedangi, będące komentarzami i podręcznikami różnych nauk: prawa, rytuału, wymowy, śpiewu, gramatyki, astronomii. Każdy z tych zbiorów był wielokrotnie komentowany przez rozmaite szkoły wedyjskie. Komentarze stanowią literaturę pozakanoniczną.