Upasana

Upasana, a dokładniej: Upāsana (उपासन) lub Upāsanā (उपासना) - służba, służenie, obecność, czekanie; angażowanie się, skupienie się na, wykonywanie; oddawanie czci, szacunek, adoracja; praktykowanie łucznictwa; postrzeganie jako, rozmyślanie nad; medytacja religijna, święty ogień; ranienie, zadawanie bólu w sztukach walki; siedzenie blisko kogoś/czegoś, koło bóstwa lub guru; zgromadzenie, uczestnictwo.

Upasana w sanskrycie dosłownie oznacza „siedzenie blisko”, ale zazwyczaj termin ten jest używany w tradycji wedyjskiej oraz w hinduizmie do określenia przepisanej metody zbliżania się do Bóstwa lub Boga lub zbliżania się do bóstwa/bóstw, w tym deifikantów (świętych, awatarów). W Wedach opisano kilka Upasan, w których medytuje się nad wszechobecnym Brahmanem jako aspektem stworzenia, takim jak ogień, woda, kierunki, pożywienie, umysł, radość itp. Zatem Upasanę można opisać jako systematyczną praktykę przepisanej metody oddawania czci w celu zadowolenia i zdobycia uwagi bóstwa lub może to być pozbawiona bóstwa praktyka ascezy, polegająca na medytowaniu nad jakimś aspektem natury, jak opisano w konkretnych Upasanach wedyjskich. Zazwyczaj takie zalecenia dotyczące kultu lub metod medytacyjnych zaczerpnięte są z różnych pism hinduistycznych, głównie z Puran i Wed. Wierny konsultuje się z pismami świętymi lub z osobą, która je dogłębnie zna, aby uzyskać zalecaną formę kultu (upasana) dla wybranego bóstwa (Ishta Devata) i wiernie jej przestrzega, najlepiej jak potrafi.

Upaniszady zalecają wiele technik rozwoju duchowego, ale najistotniejszą z nich jest upāsanā. Upāsanā (upa + āsana) dosłownie oznacza „siedzenie blisko” i odnosi się do aktu medytacji lub kontemplacji, samadhi. Termin Upasanā można przetłumaczyć jako kult, kontemplację, oddanie, składanie ofiar itp.

Ikony służą przede wszystkim do praktyki Upasany, nie są one jedynie „reprezentacją” Boga, ale w rzeczywistości stanowią „punkt skupienia” lub „miejsce” Jego Świętej Obecności. Oznacza to, że Bóg jest rzeczywiście obecny w ikonach.

Upāsanā (उपासना) to praktyki duchowe, zwłaszcza oddawanie czci Bóstwu, zbiór praktyk dla uczczenia Bóstwa, Dewata. Upāsanā dosłownie oznacza „siedzieć blisko”, trochę tak jakby siedzieć na jednym kocu, tuż przy kimś. Odnosi się do wszystkich czynności, poprzez które adapt/ka zbliża się do Pana, Bhagawana, aby oddać mu cześć.

Upāsana (उपासन) odnosi się do „kontemplacji poprzedzającej kult liturgiczny”, omówionej w rozdziale 2 Sāttvatasaṃhity: jednego z najstarszych Pāñcarātra Āgamas, składającego się z około 3500 wersetów, który podkreśla teologiczny punkt widzenia jedności Boga pomimo jego różnych vyūhas (sposobów istnienia), vibhavas (manifestacji) i avatāras (wcieleń). - Opis rozdziału [upāsana-vidhi]: Saṃkarṣaṇa pyta, jakiej metody należy używać podczas kultu. Bhagavān mówi, że cztery vyūhas Pana można czcić za pomocą mantr, które są normalnie przeznaczone wyłącznie do użytku braminów, ale po inicjacji (Pāñcarātra) mogą być używane przez każdego oddanego, niezależnie od jego pochodzenia klasowego (1-12). [...]

Upāsana (उपासन) odnosi się do „stałej koncentracji (na mantrze)”, jak omówiono w rozdziale 42 Lakṣmītantra: tekst Pāñcarātra składający się z około 3600 wersetów sanskryckich poświęconych wyłącznie bogini Lakṣmī lub Śrī (małżonce Wisznu), a także zajmujący się kosmologią i praktyką dotyczącą kapłanów Vaishnava i programów budowy świątyń. — Opis rozdziału [tāramantra-upāsana-krama]: Indra pyta o recytację tārikāmantra (jako vrata), a Lakṣmī odpowiada obszernie, mówiąc, że należy rozpocząć recytację (vrata) w ciągu ciemnych dwóch tygodni miesiąca i kontynuować od ósmego do dwunastego dnia, przestrzegając pewnych rygorów moralnej powściągliwości. [...]