Judisztira

Z Himalaya-Wiki
Skocz do: nawigacja, szukaj

Judisztira - ang. Yudhishthira - pochodzący od Jama Dewy, jeden z trzech synów Kunti, dowodził na Polu Kurukszetra armią Pandawów, złożoną jedynie z siedmiu dywizji wojska, w porównaniu do jedenastu dywizji wrogich Kaurawów. Najstarszy syn Króla Pandu i Królowej Kunti. Władca Indraprasztry i później Kurukszetry, jedyny z braci Pandawów, który przeżył Wielką Wojnę pomiędzy Dewami i Ludźmi, a Asurami i Rakszasami (Kaurawa). Wniebowzięty na koniec swojego okresu panowania.

Judisztira w czasie swoich podróży w Himalaje, w tym na wieloletnie mistyczne odosobnienia, otrzymał od Boga Śiwa ogromną wiedzę duchową, mistyczną i tajemną, a także zdolność posługiwania się wieloma językami, w tym magicznymi, bardzo rzadko używanymi. Uczył się także u wielu znamienitych mędrców (ryszich) tamtych czasów.

Bitwa na Polu Kuru

Dwie armie wyglądały jak dwa potężne oceany. Mimo, iż zgromadziło się 18 akszauchinów (wielkich dywizji) wojska, w bitwie wzięło udział wielu dodatkowych wojowników. Na samą ochronę kół rydwanów i słoni, jak jest opisane, przypadło sześć milionów ludzi. Milion żołnierzy tworzyli dodatkowo sami Samsaptakowie, którzy nosili imię wojowników związanych przysięgą.

W pewnym momencie Judisztira tak rzekł do Ardżuny: "Mój drogi bracie, w odniesieniu do wiedzy Brihaspatiego (mistrz duchowy półbogów), jeśli czyjaś armia jest mniejsza wobec armii przeciwnika, to jego armia powinna tworzyć mocno zwartą formację. Zatem powinniśmy ustawić się w formację: Wadżra ( formacja w kształcie diamentu lub pioruna )." Armie ustawiły się bardzo wcześnie rano. Z tekstu Mahabharaty dowiadujemy się, że armie oczekiwały na wschód słońca. Ciekawą rzeczą było to, iż słychać było grzmoty pioruna, a niebo było bezchmurne. W pewnym momencie zerwał się wiatr wzbijając tumany kurzu, przez co wszędzie toczyły się to tu, to tam, kamyki. Gdy nastał wschód słońca, zadrżała ziemia. Można było wówczas dostrzec potęgę zgromadzonych żołnierzy.

Gdy rozpoczęło się poranne ustawianie żołnierzy, w między czasie Judisztira zaofiarował duże ilości jałmużny braminom.

Bitwa na Polu Kurukszetra miała potężne znaczenie historyczne i duchowe. Świadkami tego wielkiego widowiska byli zgromadzeni na niebie wszyscy bogowie (dewowie), riszi, Gandarwowie oraz demony (asurowie, tytani). Pandawów wspierały niebiosa i bogowie, a Kaurawów demony (tytani, asurowie).

Wniebowzięcie

Po śmierci, Judisztira został wzięty do niebios, z powodu przywiązań jednakże musiał zejść w sfery piekielne Naraka Loki, a to za sprawą przywiązania so swojego bardziej grzesznego rodzeństwa i rodziny. Historia pokazuje, że z powodu przywiązań do rodziny i bliskich osób można trafić do piekieł, nawet jak się zasługuje na niebo. Więzy rodzinne są bardzo istotne, ale kierując się ku Bogu i światu duchowemu trzeba je ostatecznie rozpuścić aby nie popadać w sfery piekielnego cierpienia i unicestwienia.